II CNP 92/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 92/10

POSTANOWIENIE

Dnia 13 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 stycznia 2011 r.,

skargi J. W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku zaocznego

Sądu Rejonowego

z dnia 24 lipca 2009 r., wydanego

w sprawie z powództwa H. W.

przeciwko J. W.

o eksmisję,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skarga

pozwanej

J. o

W. stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego wyroku zaocznego Sądu Rejonowego z dnia 24 lipca 2009 r.

podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn.

Prawomocne orzeczenie sądu pierwszej instancji może być zaskarżone

skargą o stwierdzenie jego niezgodności z prawem jedynie w wyjątkowym

wypadku, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela

(art. 4241 § 2 k.p.c.). Pojęcie „wyjątkowego wypadku" dotyczy zarówno przyczyn

niezgodności z orzeczenia z prawem, jak i przyczyn, dla których strona

postępowania sądowego nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych

do zaskarżenia orzeczenia (postanowienie SN z dnia z dnia 29 listopada 2006 r.,

II CNP 85/06, nie publ.).

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżąca powinna wykazać w skardze

występowanie

wyjątkowego

wypadku,

czyniącego

skargę

dopuszczalną.

Wymaganie to nie zostało spełnione. Nie stanowi bowiem wyjątkowego wypadku

wniesienie przez profesjonalnego pełnomocnika nieopłaconego sprzeciwu od

wyroku zaocznego i jego w związku z tym odrzucenie.

Skarga nie spełnia również wymagań wskazanych w art. 424 5 § 1 pkt 2 i 4

k.p.c. Skarżąca nie wskazała podstaw, na których opiera skargę oraz nie

uprawdopodobniła

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

zaskarżonego orzeczenia.

Z przytoczonych względów, na podstawie art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.