II CNP 91/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 91/10

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2011 r.

skargi Ł. K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego

z dnia 26 lipca 2010 r.,

wydanego w sprawie z wniosku Ł. K.

przy udziale M. S. – K.

o powierzenie i ograniczenie władzy rodzicielskiej nad małoletnią N. K.,

z wniosku M. S. – K.

przy udziale Ł. K.

o powierzenie i ograniczenie władzy rodzicielskiej nad małoletnią N. K.,

z wniosku H. i M. S. oraz B. i S. K.

przy udziale Ł. K. i M. S. – K.

o ustanowienie rodziny zastępczej dla małoletniej N.K.,

umarza postępowanie oraz nie obciąża skarżącego kosztami

postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu

Okręgowego z dnia 26 lipca 2010 r. w przedmiocie udzielenia zabezpieczenie przez

ustanowienie rodziny zastępczej do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o

rozwód.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 22 lica 2010 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy – Kodeks

cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie w dniu

25 września 2010 r. Zgodnie z przepisami tej ustawy, skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje tylko od prawomocnych wyroków

sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co

do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji

w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie

wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie

i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub

ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241, art. 5192,

art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.). W wypadku orzeczeń od których

skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie

prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez

uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia w postępowaniu ze skargi,

chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków (art. 4241b k.p.c.).

W wymienionej ustawie nie przewidziano przepisów międzyczasowych, co

oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego

(por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasady

prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC2001, nr 4, poz. 53) – iż

od chwili jej wejścia w życie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

orzeczeń innych niż wymienionych w art. 4241 k.p.c. jest niedopuszczalna. Dotyczy

to także skarg wniesionych przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy.

Skoro

skarga

stała

się

niedopuszczalna,

wydanie

orzeczenia

jest

niedopuszczalne, a postępowanie wywołane tą skargą należało umorzyć (art. 355

§ 1 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.; por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., II CNP 59/10, nie publ., z dnia

24 listopada 2010 r., II CNP 67/10, nie publ., 26 listopada 2010 r., III CNP 49/10,

nie publ., z dnia 10 grudnia 2010 r., II CNP 73/10, nie publ., z dnia 10 grudnia

2010 r., II CNP 76/10, nie publ., z dnia 17 grudnia 2010 r., IV CNP 85/10, nie publ.,

z dnia 17 grudnia 2010 r., III CNP 5/10, nie publ.). O kosztach postępowania

orzeczono stosownie do art. 102 w zw. z art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 42412

k.p.c. mając na względzie, że, skoro można żądać odszkodowania z tytułu szkody

wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia w odrębnym postępowaniu,

to w tym postępowaniu może też zostać wykorzystana i wynagrodzona opinia

prawna wyrażona w odpowiedzi na skargę, sporządzonej przez pełnomocnika

wnioskodawców.