II CNP 74/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 74/08

POSTANOWIENIE

Dnia 30 września 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 września 2008 r.

skargi A. N. - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 13 sierpnia 2007 r., sygn. akt I Ca (…)

wydanego w sprawie z powództwa S.(...) Spółki Jawnej w S.

przeciwko A. N. - Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w Z.

o zapłatę,

odrzuca skargę i zasądza od skarżącego na rzecz S.(...) spółki jawnej w S. 1200

(jeden

tysiąc

dwieście)

złotych

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

wywołanego jej wniesieniem.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2007 r. Sąd Okręgowy w S. zmienił wyrok Sądu

Rejonowego i zasądził na rzecz powoda kwotę 26582,43 zł. Jak wskazał pełnomocnik

pozwanej, Komornik wypłacił powodowi zasądzoną kwotę, co spowodowało zubożenie

jego majątku.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

pozwany zarzucił naruszenie art. 325 k.p.c., art. 399 § 2 k.p.c., art. 410 § 1 i 2 k.c. oraz

art. 417 k.c. i wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia.

Podniósł, że od wskazanego wyroku Sądu Okręgowego nie przysługiwała stronie skarga

kasacyjna z uwagi na brzmienie art. 3982 § 1 k.p.c. ze względu na wartość przedmiotu

zaskarżenia, nie przysługiwał i nie przysługuje również żaden inny środek zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga nie spełnia wymogów określonych w art. 4245 § 1 pkt 2, 3 4 i 5 k.p.c. W

skardze nie przytoczono ani podstaw, ani przepisów, z którymi zaskarżone orzeczenie

jest niezgodne. Skarżący ograniczył się jedynie do podniesienia zarzutu „rażącego

naruszenia przepisów art. 325, 399 § 2 k.p.c., art. 410 § 1 i 2 oraz art. 417 k.c.” Przy

takim sformułowaniu nie jest jasne, czy chodziło o wskazanie podstaw skargi. Jeżeli tak

je traktować, to wymóg określony w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c. nie został spełniony,

bowiem przytoczenie podstaw skargi polega, podobnie jak w przypadku podstaw skargi

kasacyjnej, na ogólnym określeniu wytykanych naruszeń prawa materialnego (ze

wskazaniem postaci w jakiej to naruszenie nastąpiło) lub przepisów postępowania, które

spowodowało niezgodność orzeczenia z prawem. Wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi na

czym

zarzucane

uchybienie

polegało

nie

zastępuje

obowiązku

prawidłowego

przytoczenia podstaw. Jeżeli zaś omawiane sformułowanie traktować jako wskazanie

przepisu prawa, z którym orzeczenie jest niezgodne, to nie spełnia wymogu z art. 4245 §

1 pkt 3 k.p.c., bowiem sam zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie oznacza

jeszcze, że skarżący uznaje orzeczenie za niezgodne z tymi przepisami.

Niezależnie od tego, zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie wyjaśniano, że

rygory określone w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. stanowią takie wymagania konstrukcyjne

skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem, które przez

ustawodawcę zostały wyraźnie oddzielone. Jest tak dlatego, że nie wszystkie wady

postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach

obu podstaw, powodują niezgodność orzeczenia z prawem, a jeśli tak się dzieje, to

przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są –

tożsame z przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (por. Kodeks

postępowania cywilnego – Komentarz pod red. T. Erecińskiego, Lexis Nexis 2007, tom

drugi, str. 325-326).

Nie można zatem uznać, aby skarżący spełnił wyraźnie wyodrębnione w art. 424 5

§ 1 pkt 2 i 3 k.p.c. konstrukcyjne wymagania skargi.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna ponadto zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej

przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu

wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz

określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia

niezgodnego z prawem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006

r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,

nie publ., z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r.,

I CNP 19/05, nie publ.). Skarżący tego obowiązku nie spełnił. Wskazał jedynie, że

wypłacił powodowi zasądzoną kwotę, co spowodowało zubożenie jego majątku.

Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, przewidziana w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.

zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu fakty,

które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a doznanymi wskutek

jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub co

najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym

(tak m.in. postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biul .SN 2006, nr 6,

s. 8, postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06). Samo oświadczenie o

zapłaceniu zasądzonej skarżonym wyrokiem kwoty tego wymogu nie spełnia, nie

stanowi bowiem ani dowodu, ani nawet jego surogatu.

Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.) polega na ujawnieniu i

przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz

na dowiedzeniu jej istnienia i przekonywającym uzasadnieniu. Niezbędne jest

przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których

zastosowanie - w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia - jest niedopuszczalne lub z

innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. (por. postanowienie SN z dnia

27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140, postanowienie SN z dnia 28

lutego 2006 r., I CNP 12/06, nie publ.). W konsekwencji wymaganie przewidziane w art.

4245 § 1 pkt 5 k.p.c. nie jest spełnione, jeżeli jak to jest w niniejszej skardze, pozwany

ogranicza się do stwierdzenia, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga

kasacyjna ani żaden inny środek zaskarżenia.

Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym

m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.