II CNP 72/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 72/08

POSTANOWIENIE

Dnia 29 września 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2008 r.

skargi T. C. i A. C.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w S. z dnia 5 lutego 2007 r., sygn. akt II Ca (…)

wydanego w sprawie z wniosku T. C. i A. C.

przy uczestnictwie R. C. i M. R.

o wykreślenie ustalonego sposobu korzystania z działu III księgi wieczystej nr S.(...),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił apelację od

wpisu do księgi wieczystej dokonanego przez Sąd Rejonowy w S.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

wnioskodawcy zarzucili naruszenie art. 3651 k.p.c. i wnosili o stwierdzenie niezgodności

z prawem zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wymaganie

uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego

wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej

powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z

prawem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP

38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ.,

z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP

19/05, nie publ.). Skarżący tego obowiązku nie spełnili. Wskazali jedynie, że kwota 300

zł stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia i podnieśli, że ponieśli szkodę polegającą na

ograniczeniu ich własności, w tym utracie atrakcyjności w obrocie prawnym

przysługującego im prawa własności, że "dla bieżącego zrównoważenia doznawanego

uszczerbku wnioskodawcy musieli wynajmować dodatkowe powierzchnie w innych

nieruchomościach”.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna również zawierać m.in. wykazanie, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Wymaganie to nie jest spełnione, jeżeli skarżący bez przeprowadzenia analizy

prawnej w zakresie możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych ogranicza tę część skargi do stwierdzenia, że od zaskarżonego

orzeczenia nie przysługuje skarga kasacyjna (por. postanowienia z dnia 17 sierpnia

2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17, z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05,

nie publ., z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, nie publ., z dnia 16 grudnia 2005 r., I

CNP 32/05, nie publ., z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 1/06, nie publ.). Wniesiona

skarga również tego warunku nie spełnia; ograniczono się w niej tylko do stwierdzenia,

że skarga kasacyjna nie przysługuje.

Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym

m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.