II CNP 55/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 55/12

POSTANOWIENIE

Dnia 15 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 listopada 2012 r.,

skargi Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji "WARTA"

Spółki Akcyjnej w Warszawie

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 6 lutego 2012 r., wydanego

w sprawie z powództwa M. S.

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji "WARTA"

Spółce Akcyjnej w Warszawie

o odszkodowanie z tytułu wypadków komunikacyjnych,

1) odrzuca skargę;

2) zasądza od Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji

"Warta" S.A. w Warszawie na rzecz M. S. kwotę 600 zł

(sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem

prawomocnego

wyroku

powinna

zawierać

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy

oraz wykazanie, że wzruszenie tego wyroku w drodze innych środków prawnych

nie było i nie jest możliwe.

Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, przewidziane w art. 4245 § 1

pkt.4 k.p.c. wymaganie konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego

wyroku

jest

spełnione

wtedy,

gdy

skarżący

przedstawi

wyodrębniony wywód prawny, w którym wskaże, że szkoda wystąpiła, określi jej

postać, wysokość i czas powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem

orzeczenia będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem,

a także przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające powstanie szkody

(porównaj między innymi postanowienia z dnia 23 września 2005 r. III CNP 5/05,

z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl. oraz z dnia 31 stycznia 2006 r.

IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/14). Rozpoznawana skarga nie spełnia tego

wymagania, gdyż nie określono w niej postaci szkody, czasu powstania i związku

przyczynowego z wydaniem zaskarżonego orzeczenia. W ramach szkody skarżący

wymienił też koszty procesu, jakimi został obciążony w zakwestionowanym

w skardze

wyroku,

a

które,

jak wielokrotnie

wskazywał Sąd

Najwyższy,

nie stanowią szkody, w rozumieniu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., nawet jeżeli zostały

uiszczone przed wniesieniem skargi (porównaj między innymi postanowienia z dnia

27 lipca 2006 r. II BP 11/06, OSNP 2007/15-16/223, z dnia 28 listopada 2006 r.

III CNP 46/06, z dnia 23 sierpnia 2007 r. I BP 24/07 i z dnia 26 czerwca 2008 r.

I CNP 47/08, niepubl.).

Skarga nie spełnia także wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Również w tym przedmiocie wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy

wskazując,

że

o stwierdzenie

powyższy przepis nakłada

niezgodności

z prawem

na podmiot

prawomocnego

wnoszący skargę

wyroku

obowiązek

wykazania w drodze odrębnego, wyczerpującego i niebudzącego wątpliwości

wywodu prawnego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżącego obciąża zatem

obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków

zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn

na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący musi „wykazać”, a nie „wskazać”,

„przytoczyć” czy „uwiarygodnić”, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, musi więc to przekonująco

przedstawić i uzasadnić (porównaj między innymi postanowienia z dnia 17 sierpnia

2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia 23 stycznia 2009 r. I CNP 108/08

i z dnia 3 czerwca 2011 r. II CNP 14/11, niepubl.).

W

skardze

rozpoznawanej

wskazano,

że

nie

przysługuje

skarga

kasacyjna ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia oraz niemożliwe

jest wzruszenie zaskarżonego wyroku skargą o wznowienie postępowania, przy

zakresie

czym w tym

skarżący

wymienienia przepisów regulujących

Brak natomiast pogłębionej

twierdzenie

o

i

niemożliwości

ograniczył

się

zastosowanie

wyczerpującej

wzruszenia

jedynie

tego

do

skrótowego

środka

prawnego.

argumentacji

zaskarżonego

uzasadniającej

wyroku

skargą

o wznowienie postępowania. Skarżący nie przedstawił też żadnych twierdzeń ani

argumentów co do możliwości skorzystania z innych środków prawnych takich jak

pozbawienie lub ograniczenie wykonalności zaskarżonego orzeczenia (porównaj

między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 2008 r. I CNP

50/08, niepubl.).

Z tych wszystkich względów należy stwierdzić, że rozpoznawana skarga nie

spełnia konstrukcyjnych wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.,

co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 4248 k.p.c.

Na wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę Sąd Najwyższy orzekł

o kosztach postępowania na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1, art.

39821 i art. 42412 k.p.c.

jw