II CNP 50/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 50/09

POSTANOWIENIE

Dnia 12 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 12 sierpnia 2009 r.,

skargi Z.L.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w K.

z dnia 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt [...]

wydanego w sprawie z powództwa Z.L.

przeciwko J.M.

o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację

Z.L. od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 17 stycznia 2007 r. oddalającego

powództwo w sprawie przeciwko J.M. o pozbawienie tytułu wykonawczego

wykonalności.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego

orzeczenia powód zarzucał naruszenie prawa materialnego – art. 574 k.s.h.

poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że odpowiedzialność

wspólników nie następuje w terminie określonym w tym przepisie, w sytuacji

wydania prawomocnego orzeczenia zasądzającego należność od wspólnika.

Wskazał, że przez wydanie zaskarżonego orzeczenia została mu wyrządzona

szkoda. Dodał, że orzeczenie nie podlega wzruszeniu w drodze innych środków

prawnych, brak bowiem ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie

postępowania, a nadto wyrok ten nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze

wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej

podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie

jest

niezgodne,

4)

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie

było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 –

że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek

o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.) polega na

przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została

wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy

z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8,

poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, niepubl., z dnia 23 września

2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, niepubl.).

Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, przewidziana w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.,

zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu

fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a doznanymi

wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła

dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu

szkody wiarygodnym (tak m.in. postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r.,

IV CNP 23/06, Biul. SN 2006, nr 6, s. 8, postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r.,

III CNP 40/06). Skarżący tego obowiązku nie spełnił, nie można też mówić

o uprawdopodobnieniu wyrządzenia szkody, która dopiero może nastąpić.

Z uzasadnienia skargi wynika, że szkoda polega na tym, że wierzyciel nie został

pozbawiony

możliwości

wyegzekwowania

od

skarżącego

zasądzonego

świadczenia. Szkoda zatem jeszcze nie powstała, a możliwość jej wystąpienia nie

jest przesłanką stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Niezależnie od powyższego trzeba zwrócić uwagę, że w niemal identycznej

sprawie ze skargi tego samego skarżącego Sąd Najwyższy zajmował się już

kwestią wykładni art. 574 k.s.h., nie podzielając jego twierdzeń o rażąco wadliwej

wykładni tego przepisu.

Ponadto skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5

k.p.c.

Wykazanie

w

skardze

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.)

polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący

i niebudzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonywającym

uzasadnieniu.

Niezbędne

jest

przedstawienia

analizy

prawnej

przepisów

dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do

zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno

nie mogłoby odnieść skutku. (por. postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r.,

III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140, postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r.,

I CNP 12/06, nie publ.). W konsekwencji wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1

pkt 5 k.p.c. nie jest spełnione, jeżeli jak to jest w niniejszej skardze, powód

ogranicza się do stwierdzenia, że wyrok nie podlega wzruszeniu w drodze innych

środków prawnych, brak bowiem ustawowej podstawy do złożenia skargi

o wznowienie postępowania, a nadto wyrok ten nie podlega zaskarżeniu skargą

kasacyjną.

Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu

niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 424 5 § 1 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.