II CNP 45/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 45/09

POSTANOWIENIE

Dnia 5 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 5 sierpnia 2009 r.

skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "D." w G.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt [...]

wydanego w sprawie z powództwa W.R.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "D." w G.

o zapłatę,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W związku z wniesioną przez Spółdzielnię Mieszkaniową „D.” w G. skargą o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w

G. z dnia 28 października 2008 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze

wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej

podstaw oraz ich uzasadnienie, 3)wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie

jest

niezgodne,

4)

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie

było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 - że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz 6) wniosek

o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Skarga nie spełnia wymogów określonych w art. 4245 § 1 pkt 2, 3, 4 k.p.c.

W skardze nie przytoczono przepisów, z którymi zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne,

sam zaś zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie oznacza

jeszcze, że skarżący uznaje orzeczenie za niezgodne z tymi przepisami.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie wyjaśniano, że rygory określone

w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. stanowią takie wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem, które przez

ustawodawcę zostały wyraźnie oddzielone. Jest tak dlatego, że nie wszystkie wady

postępowania

poprzedzającego

wydanie

skarżonego

orzeczenia,

wytykane

w ramach obu podstaw, powodują niezgodność orzeczenia z prawem, a jeśli tak

się dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być

– i często nie są – tożsame z przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne (por. Kodeks postępowania cywilnego – Komentarz pod red.

T. Erecińskiego, Lexis Nexis 2007, tom drugi, str. 325-326).

Nie można zatem uznać, aby skarżący spełnił wyraźnie wyodrębnione w art.

424 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. konstrukcyjne wymagania skargi. Należy także zauważyć,

że przytoczenie podstaw skargi polega nie tylko na ogólnym określeniu naruszeń

prawa,

ale

także

na

przytoczeniu

przepisów,

które

zostały

naruszone,

ze wskazaniem konkretnego przepisu prawa, czego skarżący zaniechał, formułując

część zarzutów.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna

ponadto

zawierać

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 424 5 § 1

pkt 4 k.p.c.). Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na

przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została

wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy

z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.

141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23 września 2005 r.,

III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.).

Skarżący tego obowiązku nie spełnił. Wskazał jedynie, że wypłacił zasądzoną

wyrokiem kwotę wraz z należnościami ubocznymi i kosztami procesu.

Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, przewidziana w art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c. zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie

znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem

a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale

ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie

o wyrządzeniu szkody wiarygodnym (tak m.in. postanowienie SN z dnia 23 marca

2006 r., IV CNP 23/06, Biul.SN 2006, nr 6, s. 8, postanowienie SN z dnia 25 lipca

2006 r., III CNP 40/06). Samo oświadczenie o zapłaceniu zasądzonej skarżonym

wyrokiem kwoty tego wymogu nie spełnia, nie stanowi bowiem ani dowodu, ani

nawet jego surogatu. Niezależnie od tego, poza związkiem przyczynowym

z zaskarżonym

wyrokiem

pozostają

kwoty,

jakie

ewentualnie

skarżący

w przyszłości może wypłacić innym osobom zmobilizowanym tym wyrokiem do

dochodzenia ich indywidualnych roszczeń.

Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu

niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 424 5 § 1

k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.