II CNP 36/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 36/09

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lipca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 17 lipca 2009 r.

skargi J. S.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w P.

z dnia 14 czerwca 2007 r., wydanego w sprawie z wniosku J. S.

przy uczestnictwie A. S.

o podział majątku wspólnego

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wnioskodawca J. S. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 czerwca 2007 r.,

oddalającego jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 25 stycznia

2007 r., którym ten ostatni Sąd dokonał podziału majątku wspólnego wnioskodawcy

i uczestniczki A. S.

Wnioskodawca oparł skargę na zarzucie naruszenia przepisów prawa

materialnego – art. 212 k.c. – polegającego na nieprawidłowym określeniu

wysokości należnych mu dopłat przez przyjęcie wartości majątku na podstawie

opinii biegłego, pochodzącej z okresu pięciu lat wstecz, licząc od dnia orzekania

w sprawie przez Sąd Rejonowy oraz na zarzucie naruszenia przepisów

postępowania – art. 232 k.p.c., przez niedopuszczenie z urzędu dowodu

z uzupełniającej opinii biegłego na okoliczność ustalenia wartości tego majątku

w chwili orzekania.

Wnioskodawca podniósł, iż zaskarżone orzeczenie w wyniku naruszenia

wskazanych wyżej przepisów jest niezgodne z art. 45 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2

Konstytucji RP.

W skardze J. S. twierdził, że wydanie orzeczenia wyrządziło mu szkodę

przez zaniżenie wartości towarów aptecznych, zawyżenie wartości naniesień

budowlanych oraz nieuwzględnienie, że budynek posadowiony na działce nr 496/2

został wybudowany ze środków pochodzących z jego majątku odrębnego.

W konsekwencji skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego

postanowienia z prawem, to znaczy z przepisami art. 212 k.c. oraz art. 45 ust. 1

i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez niewłaściwe określenie składników majątku

wspólnego podlegającego podziałowi, a w związku z tym zaniżenie należnych mu

dopłat i naruszenie zasady ochrony prawa własności.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych.

Należą do nich:

1)

oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest

ono zaskarżone w całości czy w części,

2)

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3)

wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

4)

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5)

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono

stosując art. 4241 § 2 – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający

wniesienie skargi,

6)

wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy skarga wymaga

złożenia przez skarżącego oświadczenia, że szkoda w jego majątku nastąpiła

i wskazania rodzaju i rozmiaru tej szkody, a ponadto powołania lub przedstawienia

dowodów ewentualnie innych środków uwiarygodniających jego twierdzenie

(por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP

19/05, nie publ., postanowienia tego Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05,

nie publ.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006/1/16, z 15 lutego

2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.).

Skarga wnioskodawcy nie wypełnia tych wymagań, a w konsekwencji nie

czyni zadość wymaganiu ustanowionemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Za swoją szkodę skarżący uznaje przyznanie mu zbyt niskich dopłat

w wyniku wadliwego określenia wartości majątku podlegającego podziałowi –

zaniżenia wartości towarów aptecznych, zawyżenia naniesień budowlanych oraz

nieuwzględnienia, że budynek na działce nr 496/2 został wybudowany ze środków

pochodzących z majątku odrębnego wnioskodawcy. Takie określenie szkody

wymagałoby uprawdopodobnienia przez skarżącego, że rzeczywiście wartość

składników majątku wspólnego w chwili orzekania była na tyle odmienna od

przyjętej przez Sąd, że uzasadniałaby wyższe świadczenie należne wnioskodawcy.

Przy tym kwestia nieuwzględnienia nakładów z majątku odrębnego wnioskodawcy

nie pozostaje w związku z przedmiotem skargi, skarżący nie podnosi bowiem

w podstawach skargi wadliwości ustaleń dotyczących nakładów (Sądy nie przyjęły

bowiem, że wnioskodawca poniósł nakłady z majątku odrębnego), zarzuca jedynie

naruszenie prawa poprzez ustalenie dopłat w oparciu o nieaktualne szacunki.

Skarżący nie przedstawił jednak ani nie zaproponował żadnego dowodu, ani

innego środka wskazującego na nieaktualność wycen, na których oparły się Sądy

I i II instancji, powołując się jedynie na oczywistość tego faktu, wynikającą z upływu

czasu. Jak wynika z twierdzeń skargi, zarzuty skarżącego dotyczą w istocie

oszacowania nieruchomości, które wchodziły w skład majątku wspólnego. Wartość

nieruchomości zależy od wielu czynników, a jej zmiany w czasie nie przebiegają

w sposób oczywisty, który uznany by mógł być za fakt notoryjny. Uwiarygodnieniu

faktu poniesienia szkody nie czyni zatem zadość suche zestawienie dat wydania

opinii zawierającej wycenę z datą orzekania przez sąd, lecz konieczne byłoby

dostarczenie porównawczych danych o zmienionej wartości tych nieruchomości,

a przynajmniej o zmianach wartości innych porównywalnych nieruchomości.

Nie czyniąc tego skarżący nie wypełnił odpowiednią treścią jednego

z kreatywnych elementów skargi, co uzasadnia jej odrzucenie na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.

md