II CNP 32/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 32/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 sierpnia 2012r.,

skargi I. B.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego z dnia 15 lipca 2010, wydanego w sprawie z wniosku I. B., T. B.,

Z. B., T. B., D. B. i D. B.

przy uczestnictwie T. B. i in. ,

o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W związku ze skargą wnioskodawczyni I. B. o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 15 lipca

2010 r. należy zważyć, co następuje.

Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna

zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest

on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich

uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że

występuje

wyjątkowy

wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek

o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje

tylko

wtedy,

gdy

przez

wydanie

prawomocnego

orzeczenia

niezgodnego z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród

tzw.

konstrukcyjnych

wymagań

skargi

przewidziano

obowiązek

uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 424 § 1 pkt 4 k.p.c.), co oznacza

złożenie przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej

rodzaju rozmiaru - oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia. W tym celu, w związku

z treścią art. 243 k.p.c., skarżący może powoływać i przedstawiać zarówno

dowody, w tym tzw. dowody niedające pewności, jak i inne środki, nieuznawane

przez kodeks za dowody, jak np. pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów itp.

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,

OSNC 2006, nr 1, poz. 16 oraz z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.;

por. także orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1951 r., C 398/51,

OSN 1951, nr 3, poz. 89). Zważyć nadto należy, że skarżący może powoływać się

tylko na taką szkodę, która została już wyrządzona na skutek wydania

zaskarżonego orzeczenia, a nie na szkodę, która może powstać dopiero

w przyszłości (por. postanowienie SN z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05, LEX

nr 192046; postanowienie SN z dnia 22 listopada, I CNP 19/05 nie publ.;

postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006 r., nr 1,

poz. 16; postanowienie SN z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, nie publ.;

postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CNP 102/06, nie publ.).Tymczasem

skarżąca stwierdziła jedynie, że wydanie zaskarżonego orzeczenia wyrządziło jej

szkodę

polegającą

na

utracie

przez

nią

możliwości

nabycia

własności

nieruchomości przez zasiedzenie, skutkiem czego będzie ona musiała ewentualnie

dążyć do uregulowania własności tejże nieruchomości w drodze działu spadku

i zniesienia współwłasności, a w konsekwencji obciążą ją spłaty na rzecz

uczestników postępowania. Sformułowanie to nie wskazuje w żadnej mierze ani na

rodzaj szkody, ani też na jej rozmiar, a jedynie na jej przyszły charakter. Nie można

także przyjąć, że dla określenia rozmiaru szkody wystarczające jest wskazanie

wartości przedmiotu zaskarżenia. Co więcej nie zostały także zaofiarowane przez

skarżącą żadne środki uprawdopodobnienia. Z tych względów nie sposób przyjąć,

że wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. zostało spełnione.

Skarżąca

nie wykazała także, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia

w trybie skargi kasacyjnej, czy też innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Wręcz przeciwnie z analizy dołączonych akt sprawy wynika, że skarga

kasacyjna wniesiona przez wnioskodawczynię (k. 601 i 643 a.s.) została odrzucona

ze względu na nieuiszczenie opłaty podstawowej. Zatem z uwagi na okoliczność,

że od prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 15 lipca 2010 r.

przysługiwała skarga kasacyjna (była dopuszczalna), która została wniesiona i

odrzucona z uwagi na brak opłaty, to skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia nie przysługuje. Zgodnie bowiem z art. 424 1a § 1 k.p.c.

od wyroków Sądu drugiej instancji, od których wniesiono skargę kasacyjną, oraz od

orzeczeń Sądu Najwyższego skarga nie przysługuje. Należy przy tym zważyć, że

„niemożliwość" wzruszenia zaskarżonego orzeczenia, na podstawie przepisów art.

4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. nie stanowi „niemożliwości" w

sensie

faktycznym,

ale „niemożliwość" w sensie prawnym, którą należy

utożsamiać z szeroko rozumianą niedopuszczalnością środka zaskarżenia.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

424 § 1 k.p.c.