II CNP 26/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 26/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 czerwca 2010 r.,

skargi M. B.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt I Ca (…),

wydanego w sprawie z powództwa M. B.

przeciwko S. S.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W związku ze skargą powódki M. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 14 stycznia 2009 r. należy

zważyć, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna

zawierać:

1)

oznaczenie

orzeczenia,

od

którego

jest

wniesiona,

ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej

podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej

przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 – że występuje

wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek o stwierdzenie

niezgodności orzeczenia z prawem.

Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 2,3, 4 i 5 k.p.c.

W skardze nie przytoczono przepisów, z którymi zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne, sam zaś zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie oznacza jeszcze, że

skarżący uznaje orzeczenie za niezgodne z tymi przepisami. Twierdzenie, że wyrok

narusza art. 898 § 1 k.c., nie stanowi wypełnienia obowiązku wskazania podstaw skargi,

skoro nie przytoczono postaci naruszenia ani jakichkolwiek rozważań natury

jurydycznej.

Uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu

przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania,

postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por.:

postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP 38/05, OSNC z 2006 r.,

nr 7-8, poz. 141). Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 424 5 § 1

pkt 4 k.p.c., zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie

znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a

doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto

powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu

szkody wiarygodnym (tak m. in.: postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP

23/06, Biuletyn SN z 2006 r., nr 6, s. 8; postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III

CNP 40/06 niepubl.). Tak rozumianego obowiązku skarżąca nie spełniła.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącą obciąża obowiązek przedstawienia

analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest

niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Oznacza

to obowiązek przeprowadzenia analizy przepisów dotyczących środków prawnych,

których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły

odnieść skutku. Co więcej skarżąca musi „wykazać" (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć”

czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 424 8

§ 1 k.p.c.