II CNP 24/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 24/08

POSTANOWIENIE

Dnia 24 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 kwietnia 2008 r.

skargi M. P.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt II Ca (…)

wydanym w sprawie z powództwa Spółdzielni Inwalidów "P.(...)" w O.

przeciwko M. P.

o zapłatę,

odrzuca skargę i zasądza od M. P. na rzecz Spółdzielni Inwalidów "P.(...)" w O.

1200 (tysiąc dwieście) zł kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 października 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację

pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 22 maja 2007 r. uwzględniającego

powództwo w sprawie wszczętej przez Spółdzielnię Inwalidów „P.(...)” w O. przeciwko

M. P. o zapłatę.

Od wyroku Sąd drugiej instancji pozwany wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z

2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem prawnym

sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są związane nie

tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale wynikają także z

potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu

prawa,

z którym

zaskarżone

orzeczenie

jest

niezgodne,

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde z tych wymagań

przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał

uwagę – ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione niezależnie od innych

wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CMP 1/05 i

z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 niepubl.).

Wniesiona przez pełnomocnika pozwanego skarga o stwierdzenia niezgodności z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

nie

zawiera

wymagania

polegającego

na

wykazaniu, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że ten obciążający

skarżącego obowiązek oznacza przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów

dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z

innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący

musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Podkreśla się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie

postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie

orzeczenia,

ewentualnie

służące

pozbawieniu

lub

ograniczeniu

wykonalności

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC

2006, nr 7-8, poz. 140).

Wada wniesionej skargi polega także na tym, że skarżący nie odróżnia

wymagania polegającego na przytoczeniu podstaw skargi i ich uzasadnienia od

obowiązku wskazania przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Postawienie zaś tych wymagań przez prawodawcę jako dwu odrębnych jest –

jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w przytoczonym postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r.,

III CNP 23/05 – zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Tymczasem

przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. wymagania zostały w skardze ujęte łącznie i

nie wiadomo, co stanowi przytoczenie podstaw i ich uzasadnienia, a co jest wskazaniem

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Do

wymagań

konstrukcyjnych

skargi

należy

także

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.

Spełnienie tego obowiązku, pozostającego w wyraźnym związku z art. 417 1 § 2 k.c.,

wymaga złożenia przez skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze

wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienia tego oświadczenia. W tym

celu skarżący może powoływać i przedstawiać dowody oraz inne środki, nawet

nieuznawane przez kodeks postępowania cywilnego za dowody, jak pisemne

oświadczenia, surogaty dokumentów czy tzw. opinie prywatne (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16, z dnia

23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Zamieszczony w skardze wywód dotyczący

uprawdopodobnienia szkody nie odpowiada tym wymaganiom. Skarżący nie wskazał

rozmiaru szkody. Nie przedstawił też dowodów lub innych środków świadczących o

powstaniu szkody.

Z przestawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak sentencji postanowienia

(art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art. 98 w związku z art. 391, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.).