II BP 24/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II BP 24/09

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa A. K.

przeciwko Zespołowi Ekonomiczno - Administracyjnemu Oświaty w Ł.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 lutego 2010 r.,

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powódki

od wyroku Sądu Okręgowego w O.

z dnia 14 sierpnia 2008 r.,

1. odrzuca skargę,

2. nie obciąża powódki kosztami zastępstwa procesowego w

postępowaniu

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia,

3. nie przyznaje pełnomocnikowi powódki zwrotu kosztów

nieopłaconej

postępowaniu

pomocy

o

prawnej

stwierdzenie

udzielonej

z

niezgodności

urzędu

z

w

prawem

prawomocnego orzeczenia.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O. w sprawie A.

K. przeciwko Zespołowi Ekonomiczno-Administracyjnemu Oświaty w Ł. o

odszkodowanie, wyrokiem z 14 sierpnia 2008 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu

Rejonowego z 20 maja 2008 r. w punkcie II w ten sposób, że oddalił powództwo A.

K. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego

z 14 sierpnia 2008 r. pełnomocnik powódki zarzucił wyrokowi błędną wykładnię art.

42 § 1 - § 3 k.p. oraz art. 45 § 1 k.p. Jego zdaniem wydanie przedmiotowego

orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody przez utratę przez powódkę prawa

do słusznego odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie jej warunków

pracy i płacy. Przedmiotowe odszkodowanie powinno wynosić 7.293 zł. W skardze

wniesiono o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w O. z 14 sierpnia 2008 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W art. 4245 k.p.c. określone zostały wymagania, którym powinna odpowiadać

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przy

czym w § 2 wskazano wymagania formalne przewidziane dla pisma procesowego,

a w § 1 wymienione zostały wymagania istotne skargi. Przyjęta została zatem

zasada analogiczna do uregulowania w art. 3984 k.p.c. skargi kasacyjnej.

W myśl artykułu 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia,

od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w

części; 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; 3) wskazanie przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne; 4) uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy; 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe; 6) wniosek o stwierdzenie

niezgodności orzeczenia z prawem. Ponadto § 2 stanowi, że skarga powinna

czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego. Każde z

sześciu wymagań z art. 4245 § 1 k.p.c. jest indywidualne i niezależne, a zatem

każde powinno być wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby jednego z

nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie

właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

W

rozpoznawanej

skardze

niepowołano

przepisu

prawa,

z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 424 5 § 1 pkt 3). Wymóg ten jest

samoistny i niezależny od wymogu wskazania podstaw skargi o stwierdzenie

niezgodności. Należy podkreślić, że postawienie przez prawodawcę jako dwu

odrębnych wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w

pełni świadomym i uzasadnionym. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z

27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05 (OSNC 2006 nr 7-8, poz. 140), instytucja skargi, o

której mowa, została ustanowiona w celu stworzenia możliwości realizacji

uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1

Konstytucji,

przewidującym

odpowiedzialność

Skarbu

Państwa

za

szkody

wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy

publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem, uzasadniająca

odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi –

jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest

niezgodne. Po drugie, przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie

muszą być – i często nie są – tożsame z przepisami (przepisem), z którym

orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn, zważywszy także na względy czysto

normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c., należy przyjąć, że nie stanowi

spełnienia wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do

podstaw skargi lub ich uzasadnienia. W przedmiotowej skardze powołano

podstawy, ale nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne, należy zatem uznać, że skarga nie spełnia omawianego wymagania.

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2006 r. I BP 11/06,

OSNP 2007 nr 21-22 poz. 319; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego

2006 r. I CNP 12/06, niepubl.).

Odnośnie do żądania zasądzenia kosztów pomocy prawnej świadczonej z

urzędu podnieść należy, że w niniejszej sprawie „pomoc prawna" udzielona

powódce polegała na sporządzeniu niespełniającej wymagań konstrukcyjnych

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Dlatego brak

jest podstaw, by z mocy przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.), przyznać mu zwrot tych

kosztów. Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w pkt 3 sentencji.

Niniejsza skarga, jako niespełniająca wymagań z art. 4245 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c.,

podlega odrzuceniu przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.