I UZ 166/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UZ 166/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca)

SSA Krzysztof Staryk

w sprawie z odwołania W. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w T.

o jednorazowe odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2011 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 12 lipca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Ubezpieczony W. S. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego

w K. z 2 października 2009 r. w sprawie o jednorazowe odszkodowanie. Wniosek o

przyjęcie skargi do rozpoznania brzmiał następująco: „wnoszę o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania albowiem Sąd Okręgowy rozpoznający apelację w

niniejszej sprawie orzekł wbrew stanowisku i dotychczasowemu orzecznictwu Sądu

Najwyższego, który w analogicznych sytuacjach przedmiotowych wyraził swą opinię

dotyczącą sposobu interpretacji pojęcie przyczyna zewnętrzna – jako elementu

składowego pojęcia wypadku przy pracy”.

Sąd Najwyższy postanowieniem z 2 maja 2010 r., I UK 80/10, zwrócił skargę

kasacyjną Sądowi Okręgowemu celem wezwania pełnomocnika skarżącego o

uzupełnienie skargi przez zawarcie w niej uzasadnienia wniosku o jej rozpoznanie.

Na wezwanie Sądu Okręgowego skarżący wniósł pismo z 27 marca 2009 r.,

w którym stwierdził jedynie: „wnoszę o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

a uzasadnienie niniejszego wniosku stanowi okoliczność, że Sąd pominął w

zasadniczym zakresie ukształtowaną już linię orzecznictwa Sądu Najwyższego

odnoszącą się do sposobu interpretacji okoliczności stanowiących przyczynę

zewnętrzną w przypadku wypadku w pracy polegającemu na zawale mięśnia

sercowego. Orzecznictwo Sądu Najwyższego w sposób jednoznaczny wskazuje, że

długotrwały wysiłek fizyczny, w szczególności wykonywany ponad normatywny

czas stanowi przyczynę zewnętrzną. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej oparty

jest więc twierdzenie, że sposób interpretacji przepisów ustawy wypadkowej

zastosowany przez Sąd Okręgowy stoi w sprzeczności ze stanowiskiem Sądu

Najwyższego i w tym zakresie uznać należy je za nie znajdujące podstaw w

orzecznictwie i utrwalonym sposobie interpretacji wyżej wymienionych przepisów

ustawy wypadkowej”.

Sąd Okręgowy postanowieniem z 12 lipca 2010 r. odrzucił skargę. W

uzasadnieniu stwierdzono przede wszystkim, że w skardze wskazywano na

sprzeczność wyroku Sądu Okręgowego z orzecznictwem Sądu Najwyższego w

zakresie stosowania art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu

społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Uzasadnienie

wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej opartej na istnieniu potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów powinno wskazywać w sposób jednoznaczny,

że określony przepis prawa budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni

bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Rozbieżność taką należy wykazać poprzez wskazanie konkretnych orzeczeń. Tylko

wtedy bowiem zostaje wykazany publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej,

której celem jest wszak ochrona interesu publicznego poprzez zapewnienie

jednolitości wykładni przepisów prawa. Uznano, że skarżący nie uzupełnił w

terminie braków skargi kasacyjnej.

Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie. Zarzucono naruszenie art.

398 § 1 pkt 3 k.p.c. przez przyjęcie, że skarga kasacyjna nie została prawidłowo

sformułowana i że w skardze nie zawarto wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Zarzucono też naruszenie art. 3986 § 1 k.p.c. przez przekroczenie

kompetencji Sądu Okręgowego. Sąd ten ma uprawnienie do badania, czy skarga

spełnia warunki formalne. Sąd Okręgowy nie ma kompetencji do oceny zawartości

merytorycznej, elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, ponieważ ocena ta

należy do Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest całkowicie bezpodstawne. Jednym z koniecznych elementów

skargi kasacyjnej jest, jak wynika z art. 3984 § 2 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania i jego uzasadnienie. Uzasadnienie wniosku powinno koncentrować się

na wykazaniu istnienia przesłanki przedsądu, przy czym treść tego uzasadnienia

nie może być dowolna, bo konieczne jest oparcie jej na argumentacji jurydycznej

(postanowienie Sądu Najwyższego z 3 lutego 2010 r., II PK 304/09, LEX nr

602695). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi powinno zawierać argumenty

świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie

kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy (postanowienia

Sądu Najwyższego z 3 lutego 2010 r., II PK 303/09 LEX nr 602694 i z 7

października 2009 r., III UK 53/09, LEX nr 585846). Skarga pozbawiona

uzasadnienia wniosku o jej rozpoznanie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu

(postanowienie Sądu Najwyższego z 2 kwietnia 2008 r., II CSK 50/08,

niepublikowane). Odrzuca się również skargę, jeśli wymaganie, o którym jest mowa

w art. 3984 § 2 k.p.c., nie zostanie uzupełnione w wyznaczonym przez sąd terminie

(postanowienie Sądu Najwyższego z 20 marca 2010 r.,

II CSK 621/09,

niepublikowane).

Również odrzuceniu podlega skarga, która takie uzasadnienie zawiera, lecz

nie spełnia ono wymagań z art. 3989 § 1 k.p.c. (postanowienia Sądu Najwyższego z

26 lutego 2008 r., II PK 302/07, LEX nr 452475, 8 stycznia 2008 r., II UZ 40/07,

LEX nr 442665, 29 listopada 2006 r., II PK 213/06, LEX nr 317809, 14 lipca 2005 r.,

III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 75, 20 października 2005 r., II CZ 89/05,

Biuletyn Sądu Najwyższego 2005, nr 12, poz. 9). Pogląd ten jest aktualny również

po zmianie art. 3986 § 1 k.p.c. (zob. art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o

zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, Dz.U. Nr 69, poz. 593), z tą

modyfikacją, że uzupełnienie braku skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia

wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania w sposób nieodpowiadający warunkom

wskazanym w art. 3989 § 1 k.p.c. także może prowadzić do odrzucenia skargi

(postanowienie Sądu Najwyższego z 8 października 2010 r., II PZ 32/10,

niepublikowane).

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, na mocy art. 394 1 § 3 k.p.c. w

związku z art. 39814 k.p.c., orzekł jak w sentencji.