I UK 382/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 382/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z odwołania W. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 marca 2012 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 maja 2011 r.,

odmawia

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania,

odstępując od obciążenia ubezpieczonego zwrotem kosztów

postępowania kasacyjnego na rzecz organu rentowego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 maja 2011 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację

ubezpieczonego W. K. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 3 sierpnia 2010 r., w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą

zawodową.

Od wyroku Sądu Apelacyjnego ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną, w

której wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadnił stwierdzeniem, że "jest

oczywiście uzasadniona, gdyż wyroki zostały oparte o błędną analizę materiału

dowodowego oraz w wyniku braku jego uzupełnienia". Podniósł, że w tej sytuacji

"istnieje potrzeba, wręcz konieczność ponownego dokonania przez Sąd Najwyższy

oceny okoliczności niniejszej sprawy". W podstawach skargi zarzucono naruszenie

art. 217 k.p.c. wskutek uznania za prawidłowe oddalenie przez Sąd Okręgowy

zgłoszonego przez ubezpieczonego wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii

kolejnego biegłego "w celu zweryfikowania dotychczasowych błędnych opinii" oraz

uznania, że oddalenie tego wniosku dowodowego było uzasadnione dostatecznym

wyjaśnieniem spornej między stronami kwestii dotyczącej istnienia niezdolności do

pracy związanej z chorobą zawodową. Skarżący wniósł o uchylenie w całości

wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego

rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i przyznanie

ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z

chorobą zawodową.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odrzucenie

skargi, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący uważa,

że wniesiona przez niego skarga jest oczywiście uzasadniona z powodu

dopuszczenia się przez Sąd drugiej instancji uchybienia polegającego na błędnej

analizie materiału dowodowego oraz na zaniechaniu uzupełnienia tego materiału w

celu wyjaśnienia, czy w przypadku ubezpieczonego istnieje niezdolność do pracy

związana z jego chorobą zawodową. Tej argumentacji Sąd Najwyższy nie podziela,

zwłaszcza że w sprawie nie tyle chodziło o ustalenie związku pomiędzy

niezdolnością ubezpieczonego do pracy a jego chorobą zawodową, co o

wyjaśnienie, czy nastąpiło istotne pogorszenie się stanu zdrowia ubezpieczonego

czyniące go osobą częściowo niezdolną do pracy.

Powołanie "oczywistej zasadności" skargi kasacyjnej jako przesłanki

przyjęcia jej do rozpoznania wymaga wykazania kwalifikowanego naruszenia

prawa,

a

więc

wykazania,

że

zastosowanie

przepisu

prawnego

błędnie

interpretowanego spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia,

dotkniętego brakami widocznymi, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy

prawnej, "na pierwszy rzut oka" (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17

października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437; z dnia 7 stycznia

2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230, z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ

187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49 oraz z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX

nr 453107). Tymczasem skarżący ograniczył się do postawienia zarzutu, który nie

może być brany pod uwagę w postępowaniu kasacyjnym. Skargę kasacyjną strona

może bowiem oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli

uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 398 3 § 1 pkt 2 k.p.c.),

ale taką podstawą nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny

dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Ubezpieczony na takim właśnie zarzucie

skonstruował uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

formułując zarzut dotyczący wadliwej oceny dowodów (opinii biegłych lekarzy)

przeprowadzonych w sprawie celem ustalenia stanu niezdolności do pracy

zarobkowej.

Ponadto art. 217 § 2 k.p.c., którego naruszenie zostało powołane jako

podstawa skargi, normuje postępowanie przed sądem pierwszej instancji, wobec

czego nie może być w ogóle naruszony przez sąd drugiej instancji. Sąd

odwoławczy stosuje regulację zawartą w art. 217 § 2 k.p.c. tylko na zasadzie

odesłania zawartego w art. 391 § 1 k.p.c. Skoro naruszenie art. 217 § 2 k.p.c. nie

może stanowić usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej (por. uzasadnienie

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2008 r., II PK 260/07, OSNP 2009 nr 1516, poz. 199), to tym bardziej nie może być przesłanką przyjęcia jej do rozpoznania.

Z powołanych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., zaś z uwagi na sytuację osobistą

ubezpieczonego postanowił na mocy art. 102 k.p.c. nie obciążać go obowiązkiem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należnych organowi rentowemu.