I UK 223/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 223/04

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa W. J.

przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej - Kopalni Węgla Kamiennego "S." w

K. o rentę wyrównawczą,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 lutego 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 26 marca 2004 r., sygn. akt III APa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 marca 2004 r. Sąd Apelacyjny w K. oddalił apelację W.

J. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z

dnia

września

2003r,

którym

oddalone

zostało

jego

powództwo

o

zadośćuczynienie w kwocie 12000 zł oraz rentę wyrównawczą w kwocie 600 zł

miesięcznie od pozwanej Kampanii Węglowej KWK „S.” w K.

Swoje roszczenia powód wywodził ze skutków choroby pracowniczej, za którą

odpowiedzialność ponosi strona pozwana.

Kasacja

powoda

zarzuca

powyższemu

wyrokowi

naruszenie

prawa

materialnego - art. 5 k.c., art. 442 § 2 k.c., 444 § 2 k.c., 445 k.c. i naruszenie

przepisów postępowania – art. 233 k.p.c.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje ona zagadnienie

prawne – „(...) potrzebę interpretacji art. 442 § 1 k.c. w odniesieniu do ustalenia

momentu powzięcia przez powoda wiadomości o doznanej szkodzie, co sprowadza

się do odpowiedzi na pytanie: czy przedstawiony przez Sąd Apelacyjny w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pogląd, że moment powzięcia wiadomości o

szkodzie

w wyniku ustaleń i decyzji wydanych przez kompetentne placówki

medyczne a w szczególności Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 lipca

1999r. o odmowie stwierdzenia

choroby zawodowej jest równoznaczny z

powzięciem wiadomości o szkodzie w dochodach.”

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c. podlega dalszej

kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 393 § 1 i 2 k.p.c.) a

mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na

przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz.670), czy istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także

potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone

orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się

jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność

postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze

pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co

podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się

występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W

szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych

przepisów ani zasady ich

stosowania. Treść wskazanych przez powoda przepisów jest zresztą jednoznaczna

i aktualna zarówno ich wykładnia jak i ich zastosowanie nie budzi wątpliwości w

orzecznictwie. W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu

faktycznego.

Orzecznictwo Sądu Najwyższego, w spornej kwestii, zgodne jest co do tego,

że w odniesieniu do roszczeń odszkodowawczych (w tym i zadośćuczynienia)

wywodzonych z choroby zawodowej spowodowanej deliktem termin przedawnienia

określony w art. 442 § 1 zd. 2 k.c. rozpoczyna bieg od ostatniego dnia zatrudnienia

narażającego poszkodowanego na czynniki szkodliwe dla zdrowia. Pogląd ten jest

utrwalony. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2004 r., II UK

452/03, niepublikowany).

Według art. 442 § 1 k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym

poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej

naprawienia, przy czym bieg przedawnienia rozpoczyna się, gdy nie tylko szkoda

nastąpi, ale gdy dowie się o niej poszkodowany (świadomość doznanej szkody por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 1963 r.,

III PO 6/62 - OSNCP 1964, poz. 87), mając również świadomość co do osoby

zobowiązanej do jej naprawienia. Gdy na skutek wypadku przy pracy lub choroby

zawodowej pracownik traci całkowicie lub częściowo zdolność do pracy, to szkoda

występuje w tym samym czasie, tj. wraz z tymi skutkami.

Podobnie w przypadku powzięcia przez pracownika wiadomości o poniesionym uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, który doprowadził do utraty zdolności do pracy, chwila ta jest początkiem

biegu przedawnienia, wtedy bowiem występuje "świadomość doznanej szkody".

Wystąpienie więc z powództwem po upływie trzech lat od tak ustalonej daty

zdarzenia czyni koniecznym wykazanie - udowodnienie - późniejszego dowiedzenia

się o podanych wyżej okolicznościach, przy czym dotyczy to samego wystąpienia

szkody, a nie jej zakresu.

Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowego stanu faktycznego, należy

zauważyć, że powód w momencie rozwiązania z pozwanym umowy o pracę miał

już świadomość powstania szkody i osoby zobowiązanej do jej naprawienia, skoro

wystąpił z wnioskiem do ZUS o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do

pracy.

Potwierdzają ten stan rzeczy: decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 2 lipca 1999 r. o przyznaniu renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy

oraz decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 15 lipca 1999 r., której

wydanie stworzyło dla powoda możliwość dochodzenia roszczeń przed Sądem.

Z

powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się także

oczywistości naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając

nieważności postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia

kasacji do rozpoznania.