I UK 198/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 198/04

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z wniosku K. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 stycznia 2005 r.,

kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł.

z dnia 2 kwietnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2004 r., III AUa …/03, Sąd Apelacyjny w Ł.

oddalił apelację K. W. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Ł. z dnia 28 października 2002 r., VIII U …/02, oddalającego

odwołanie ubezpieczonej od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w

Ł. z dnia 30 października 2001 r., odmawiającej przyznania renty z tytułu

niezdolności do pracy.

Wyrok ten dwiema kasacjami zaskarżyła ubezpieczona. Jako okoliczności

uzasadniające rozpoznanie kasacji (pierwszej) wskazała "rażące naruszenie

przepisów postępowania" (należy domniemywać, że chodzi i przepisy, których

naruszenie zostało wskazane jako podstawa kasacji, tj. art. 217, art. 385, art. 386 §

4 i 6 oraz art. 233 i art. 224 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.). W drugiej kasacji

ubezpieczona wywiodła, że "Zasadniczą kwestia poruszoną w kasacji, jest fakt

pominięcia przez Sąd II instancji zgłoszonego przez wnioskodawczynię dowodu w

postaci

dokumentacji

lekarskiej

leczenia

szpitalnego

wnioskodawczyni,

pochodzącej z okresu po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy oraz oddalenie

wniosku dowodowego zgłoszonego na rozprawie apelacyjnej w przedmiocie opinii

biegłego lekarza psychiatry. Problem ograniczenia dopuszczalności powoływania

nowych faktów i dowodów w postępowaniu apelacyjnym był tematem wielu

rozważań Sądu Najwyższego. Jednakże stanowisko Sądu Najwyższego w tej

kwestii nie jest jednolite. Należy rozważyć w jakiej sytuacji sąd apelacyjny nie ma

obowiązku przeprowadzenia nowych dowodów na fakty sporne między stronami, a

mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza w sytuacji gdy w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych podstawą rozstrzygnięcia winien być

stan faktyczny (a więc stan zdrowia który może ulec zmianie w toku postępowania

apelacyjnego) z dnia orzekania. Ponieważ wypowiedzi w tej kwestii w orzecznictwie

i doktrynie są fragmentaryczne, należy uznać, że jest to na tyle istotne zagadnienie

prawne, że uzasadnia podstawę rozpoznania kasacji".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z art. 393 k.p.c. wynika, że okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie

kasacji mogą być występowanie istotnego zagadnienia prawnego, potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

oczywiste

naruszenie

prawa

przez

zaskarżone orzeczenie albo nieważność postępowania. W pierwszej kasacji

ubezpieczona nie powołuje się na żadną z tych okoliczności, gdyż taką nie jest

"rażące naruszenie przepisów postępowania". W drugiej kasacji ubezpieczona

formułuje okoliczności, które można próbować zakwalifikować jako przedstawienie

zagadnienia prawnego. Sprowadza się ono w istocie do oceny, czy zmiany

(pogorszenie) stanu zdrowia ubezpieczonego po wydaniu decyzji organu

rentowego (w toku postępowania sądowego) podlegają uwzględnieniu przy

rozpoznaniu odwołania od decyzji odmawiającej przyznania renty z tytułu

niezdolności do pracy (tylko wówczas ma to znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i

uzasadnia przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie). Problem

ten budził pewne wątpliwości, ale zostały one już rozstrzygnięte w orzecznictwie

Sądu Najwyższego. W wyroku z dnia 20 maja 2004 r., II UK 395/03 (OSNP 2005 nr

3) Sąd Najwyższy stwierdził bowiem, że warunki nabycia prawa do renty z tytułu

niezdolności do pracy muszą być spełnione łącznie w chwili wydania decyzji przez

organ rentowy; w postępowaniu odwoławczym od decyzji odmawiającej prawa do

tej renty sąd ubezpieczeń społecznych ocenia legalność decyzji według stanu

rzeczy istniejącego w chwili jej wydania (por. też co do zasady wyrok z dnia 10

marca 1998 r. w sprawie II UKN 555/97, OSNAPiUS 1999 nr 5, poz. 181).

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione

w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącą. Po rozważeniu

przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną

odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych

przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.