I PZ 12/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PZ 12/10

POSTANOWIENIE

Dnia 2 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

w sprawie z powództwa A. N.

przeciwko T. Polska Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K.

o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 czerwca 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 8 lutego 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w R. - Sąd Pracy wyrokiem z 25 września 2009 r., zasądził

od pozwanej T. Polska Spółki z o.o. w K. na rzecz powódki A. N. kwotę 37.529,83

zł brutto wraz z odsetkami tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach

nadliczbowych, a w pozostałej części powództwo oddalił.

Apelację od powyższego wyroku wniosła strona pozwana. Pismo procesowe

zawierające apelację sporządził (i podpisał) radca prawny S. K., który załączył

pełnomocnictwo podpisane przez wiceprezesa zarządu pozwanej spółki.

Zarządzeniem wydanym 4 stycznia 2010 r., doręczonym pełnomocnikowi

pozwanej 15 stycznia 2010 r., strona pozwana została zobowiązana do usunięcia

braków pełnomocnictwa w postaci przedłożenia aktualnego odpisu z Krajowego

Rejestru Sądowego wykazującego, że udzielający pełnomocnictwa wiceprezes

zarządu pozwanej spółki był do tego jednoosobowo uprawniony, w terminie siedmiu

dni pod rygorem odrzucenia apelacji jako wniesionej przez osobę nieumocowaną.

Pozwana w zakreślonym terminie przedłożyła odpis z Krajowego Rejestru

Sądowego dla L. Polska Spółki z o.o., czyli podmiotu, który nie jest stroną w

rozpoznawanej sprawie.

Sąd

Okręgowy

w

G. –

Sąd

Pracy

i

Ubezpieczeń

Społecznych

postanowieniem z 8 lutego 2010 r., odrzucił apelację uznając, że została wniesiona

przez osobę nieumocowaną, ze względu na nieprzedłożenie aktualnego odpisu z

KRS dotyczącego strony pozwanej.

Powołując się na art. 368 § 1 k.p.c. w związku z art. 126 § 3 k.p.c. Sąd

Okręgowy

zwrócił

uwagę,

że

do

pisma

procesowego

należy

dołączyć

pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem pełnomocnictwa

nie złożył. Treść art. 126 § 3 k.p.c. w związku z art. 89 § 1 k.p.c. nakłada na

pełnomocnika procesowego obowiązek dołączenia do akt sprawy - przy pierwszej

czynności

procesowej

-

pełnomocnictwa

z

podpisem

mocodawcy

lub

uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa. Natomiast wykazanie prawidłowego

umocowania, w przypadku reprezentowania przez pełnomocnika strony będącej

osobą

prawną,

wymaga

złożenia

pełnomocnictwa

udzielonego

temu

pełnomocnikowi przez osoby działające w imieniu osoby prawnej oraz dokumentu

świadczącego, że osoby te są umocowane do działania jako organ osoby prawnej

(art. 67 § 1 k.p.c.).

W toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji strona pozwana była

reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego D. K., który

przedstawił pełnomocnictwo z 1 marca 2006 r. do reprezentowania strony pozwanej

udzielone mu jednoosobowo przez wiceprezesa zarządu pozwanej spółki. Sąd

Okręgowy

zwrócił

uwagę,

że

apelacja

została

wniesiona

przez

innego

pełnomocnika, radcę prawnego S. K., który załączył nowe pełnomocnictwo z 6 lipca

2009 r. również udzielone mu jednoosobowo przez tego samego wiceprezesa

zarządu pozwanej spółki, nie przedłożył jednak dokumentu wykazującego, że

udzielający mu pełnomocnictwa członek zarządu był do tego uprawniony na dzień

jego udzielenia.

W

ocenie

Sądu

Okręgowego,

fakt,

że

ta

sama

osoba

udzieliła

pełnomocnictwa w imieniu pozwanej trzy lata wcześniej, nie był wystarczający do

uznania, że była ona obecnie umocowana do występowania w imieniu pozwanej na

takich samych zasadach co wówczas. Inny pełnomocnik, wnosząc apelację i

przedkładając

nowe

pełnomocnictwo,

powinien

był

wykazać prawidłowość

umocowania osób udzielających mu pełnomocnictwa poprzez przedłożenie

aktualnego wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego.

Sąd Okręgowy stwierdził, że strona pozwana, wezwana do usunięcia braków

pełnomocnictwa poprzez przedłożenie aktualnego odpisu z KRS, w wyznaczonym

terminie przedstawiła odpis pełny z KRS, jednak nie dotyczył on pozwanej T.

Polska Spółki z o.o. a innej spółki, mianowicie L. Polska Spółki z o.o. W ocenie

Sądu Okręgowego wynikający z odpisu z KRS fakt, że T. Polska Spółka z o.o. jest

udziałowcem L. Polska Spółki z o.o. nie jest równoznaczny z tym, że osoby

zarządzające spółką L. Polska są umocowane także do działania w imieniu spółki

T. Polska. Sąd Okręgowy powołał się na uzasadnienie orzeczenia Sądu

Najwyższego z 30 stycznia 2008 r., III CSK 235/07, LEX nr 487540, w którym

przyjęto, że „wykazanie prawidłowego umocowania w przypadku reprezentowania

przez adwokata (radcę prawnego, rzecznika patentowego) strony będącej osobą

prawną wymaga złożenia pełnomocnictwa udzielonego temu pełnomocnikowi przez

osoby działające w imieniu osoby prawnej oraz dokumentu świadczącego, że

osoby te umocowane są do działania jako organ osoby prawnej. Dokument taki

powinien być złożony we właściwej formie, to znaczy w oryginałach bądź w

odpisach uwierzytelnionych przez powołane do tego osoby”.

Sąd Okręgowy podkreślił, że wezwanie strony pozwanej do uzupełnienia

braków

formalnych

apelacji

poprzez

uzupełnienie

pełnomocnictwa

było

sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i niebudzący wątpliwości. Strona

pozwana miała złożyć aktualny odpis z KRS pod rygorem odrzucenia apelacji. W

ocenie Sądu Okręgowego, skoro braki formalne apelacji nie zostały usunięte,

należało przyjąć, że została ona wniesiona przez osobę nieumocowaną.

Zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego wniósł w imieniu strony

pozwanej jej pełnomocnik, zaskarżając je w całości. Strona skarżąca wniosła o

uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz rozpoznanie zażalenia jako oczywiście

uzasadnionego zgodnie z art. 395 § 2 k.p.c. przez Sąd Okręgowy.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że

pełnomocnik wnoszący apelację był osobą umocowaną do jej wniesienia i działał w

oparciu o pełnomocnictwo udzielone mu przez wiceprezesa zarządu T. Polska

Spółki z o.o., który był i jest nadal uprawniony do jednoosobowej reprezentacji

spółki. W toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji strona pozwana była

reprezentowana

przez

radcę

pełnomocnictwem

udzielonym

prawnego

również

D. K.,

który

jednoosobowo

legitymował

przez

tego

się

samego

wiceprezesa zarządu pozwanej spółki. Pełnomocnictwo to zostało udzielone 1

marca 2006 r. Sąd drugiej instancji nie zakwestionował prawidłowości umocowania

radcy prawnego D. K. w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji, a

jedynie miał wątpliwości co do umocowania wiceprezesa zarządu do dalszej

jednoosobowej reprezentacji strony pozwanej, ze względu na upływ trzech lat od

daty udzielenia poprzedniego pełnomocnictwa. Strona skarżąca powołała się w

związku z tym na uchwałę Sądu Najwyższego z 8 listopada 2007 r., III CZP 92/07,

OSNC 2008, nr 11, poz. 126, podnosząc, że kwestia umocowania wiceprezesa

zarządu do jednoosobowej reprezentacji pozwanej spółki powinna zostać

zweryfikowana przez Sąd drugiej instancji w toku postępowania apelacyjnego.

Skarżąca podniosła, że pełnomocnictwo złożone wraz z apelacją zostało

udzielone czterem osobom, w tym m.in. radcy prawnemu D. K., który również w

oparciu o wcześniejsze pełnomocnictwo był stałym pełnomocnikiem strony

pozwanej w sprawach z zakresu prawa pracy. Zdaniem pełnomocnika skarżącej,

można było w tej sytuacji wyprowadzić domniemanie faktyczne, że skoro wcześniej

radca prawny D. K. był właściwie umocowany do reprezentowania pozwanej, to

również w przypadku rozszerzenia pełnomocnictwa na dodatkowe osoby, oprócz

poprzedniego pełnomocnika, także nowe pełnomocnictwo zostało udzielone

zgodnie z przepisami prawa i przez osobę umocowaną ze strony pozwanej, a

osoby w nim wykazane są prawidłowo ustanowionymi pełnomocnikami.

Pełnomocnik skarżącej podniósł również, że problem sprowadza się nie do

nieprawidłowego umocowania pełnomocnika procesowego (był on bowiem

prawidłowo umocowany), a jedynie do kwestii wykazania tego umocowania, jest

więc problemem natury dowodowej. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że w aktach

sprawy IV P …/08 znajduje się pismo pozwanej z 10 czerwca 2008 r., przy którym

zostały złożone liczne dokumenty, w tym odpis pełny z KRS, które zarządzeniem

przewodniczącego z 4 listopada 2008 r. zostały wyłączone do akt sprawy IV P

…/08 - drugiego postępowania toczącego się pomiędzy stronami zarówno przed

Sądem Rejonowym w R. jak i przed Sądem Okręgowym w G. (sprawa VIII Pa

…/09). Sąd drugiej instancji dysponował zatem informacją co do reprezentacji

pozwanej spółki w 2008 r., z czego można było wyprowadzić wniosek o

prawidłowości umocowania pełnomocnika w 2009 r.

Strona pozwana podniosła, że w wykonaniu wezwania do uzupełnienia

braków formalnych apelacji poprzez dołączenie aktualnego odpisu z KRS, w drodze

oczywistej pomyłki do pisma przewodniego został dołączony odpis pełny z KRS

innej spółki, w której udziałowcem jest T. Polska Spółka z o.o., a nie przygotowany

odpis aktualny z KRS dotyczący T. Polska Spółki z o.o., o czym świadczyła treść

pisma strony pozwanej z 18 stycznia 2010 r. Ta oczywista omyłka nie powinna była

prowadzić do odrzucenia apelacji.

Odpowiedź na zażalenie wniósł w imieniu powódki jej pełnomocnik wnosząc

o oddalenie zażalenia i zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione.

Widoczna niestaranność pełnomocnika strony pozwanej w sporządzaniu

pism procesowych i wykonywaniu zarządzeń przewodniczącego w Sądzie

Okręgowym

nie

usprawiedliwiała

odrzucenia

apelacji.

O

wspomnianej

niestaranności mogą świadczyć dwa fakty: po pierwsze - apelację podpisał radca

prawny S. K. (k. 335), chociaż w początkowym fragmencie pisma procesowego

zawierającego apelację znalazło się stwierdzenie, że strona pozwana jest

reprezentowana przez radcę prawnego D. K. (k. 323), po drugie - na wezwanie

przewodniczącego do wykazania, że udzielający radcy prawnemu S. K.

pełnomocnictwa wiceprezes zarządu T. Polska Spółki z o.o. był umocowany

jednoosobowo do reprezentowania strony pozwanej w dacie udzielenia tego

pełnomocnictwa, poprzez doręczenie odpisu z KRS (k. 343), pełnomocnik

pozwanej załączył do pisma stanowiącego wykonanie tego zarządzenia

odpis

pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący innego

przedsiębiorcy, a mianowicie L. Polska Spółki z o.o. (obecnie J. Spółka z o.o.).

Pełnomocnictwo ogólne m.in. dla radcy prawnego S. K. (dołączone do

apelacji – k. 336) zostało podpisane jednoosobowo przez wiceprezesa zarządu T.

Polska Spółki z o.o., co zrodziło wątpliwość, czy w dacie udzielenia tego

pełnomocnictwa (9 lipca 2009 r.), wiceprezes zarządu spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością mógł jednoosobowo udzielić umocowania pełnomocnikowi

procesowemu.

Staranność

przewodniczącego

w

Sądzie

Okręgowym

w

ustalaniu

prawidłowości umocowania pełnomocnika procesowego, który wniósł (podpisał)

apelację, jest godna aprobaty. Należy bowiem przypomnieć, że nienależyte

umocowanie pełnomocnika procesowego może stanowić podstawę do oceny, że

postępowanie dotknięte jest nieważnością (art. 379 pkt 2 k.p.c.). Jednocześnie

profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek przy swojej pierwszej czynności

procesowej nie tylko dołączyć do akt pełnomocnictwo (art. 89 § 1 k.p.c.), ale także

– w przypadku reprezentowania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej, ale dysponującej zdolnością sądową - inne

dokumenty

wykazujące

umocowanie

organu

mocodawcy

do

udzielenia

pełnomocnictwa (art. 67 § 1 k.p.c. w związku z art. 68 k.p.c.). Zgodnie z utrwalonym

w orzecznictwie stanowiskiem, wykazanie przez pełnomocnika procesowego

umocowania do reprezentowania strony będącej osobą prawną wymaga złożenia

nie tylko dokumentu pełnomocnictwa podpisanego przez osoby działające w

imieniu tej osoby prawnej, ale także dokumentu potwierdzającego umocowanie tych

osób do działania w imieniu tej osoby prawnej (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 9 marca 2006 r., I CZ 8/06, OSP 2006, nr 12, poz. 141, uchwała

Sądu Najwyższego z 30 marca 2006 r., III CZP 14/06, OSNC 2006, nr 10, poz. 165,

postanowienie Sądu Najwyższego z 16 maja 2006 r., II SZ 2/06, niepublikowane,

wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2006 r., I PK 124/06, OSNP 2008, nr 3-4,

poz. 27). W orzecznictwie został wyrażony także pogląd, że kontroli, czy

pełnomocnik został należycie umocowany, dokonuje się w ramach badania

zachowania wymagań formalnych pisma procesowego (por. uchwałę Sądu

Najwyższego z 27 lutego 2003 r., III CZP 74/03, OSNC 2005, nr 1, poz. 6).

Problem, jaki ujawnił się w rozpoznawanej sprawie, dotyczył tego, czy

konieczne było wezwanie pełnomocnika strony pozwanej, radcy prawnego S. K., do

złożenia odpisu KRS aktualnego na datę udzielenia temu pełnomocnikowi

pełnomocnictwa przez osobę reprezentująca pozwana spółkę w celu wykazania jej

umocowania do jednoosobowej reprezentacji spółki.

W ocenie Sądu Najwyższego wezwanie takie nie było konieczne.

W aktach sprawy znajduje się bowiem kserokopia (poświadczona za

zgodność z oryginałem przez poprzedniego pełnomocnika strony pozwanej radcę

prawnego D. K.) odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru

Sądowego według stanu na dzień 20 października 2006 r., z którego wynika, że

reprezentacja pozwanej spółki jest częściowo jednoosobowa, a mianowicie „do

składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych spółki oraz do

podpisywania dokumentów w imieniu spółki uprawniony jest prezes zarządu

samodzielnie, wiceprezes zarządu C. G. samodzielnie lub dwóch członków zarządu

łącznie”. Kserokopia odpisu aktualnego z KRS z 20 października 2006 r. nie została

wszyta do akt sprawy (zalega w aktach wśród odpisów pism procesowych oraz

odpisów orzeczeń sądowych) i być może to było przyczyną nieuwzględnienia tego

istotnego dokumentu przy wydawaniu zarządzenia

z 4 stycznia 2010 r.

wzywającego radcę prawnego S. K. do złożenia odpisu z KRS (k. 343). W aktach

sprawy znajduje się również notatka urzędowa sporządzona 8 lutego 2010 r., w

której potwierdzono, że w aktach sprawy znajduje się (niewszyty do akt) odpis

aktualny z KRS dotyczący T. Polska Spółki z o.o. z 20 października 2006 r. (k.

361).

Do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu apelacji strona pozwana

dołączyła odpis zupełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego

według stanu na dzień 1 marca 2010 r. dotyczący T. Polska Spółki z o.o. (k. 373), z

którego wynika, że „do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków

majątkowych spółki oraz do podpisywania dokumentów w imieniu spółki

uprawniony jest prezes zarządu samodzielnie, wiceprezes zarządu C. G.

samodzielnie lub dwóch członków zarządu” (k. 382). Z aktualnego odpisu z KRS

wynika bez jakichkolwiek wątpliwości, że sposób reprezentacji pozwanej spółki nie

zmienił się od czasu dołączenia przez radcę prawnego D. K. odpisu aktualnego z

KRS według stanu na dzień 20 października 2006 r. Opisany sposób reprezentacji

pozwanej spółki istnieje nieprzerwanie od listopada 2004 r. (nr wpisu 14 - k. 374).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że do wykazania, że

osoby działające jako organ osoby prawnej są uprawnione do udzielenia

pełnomocnictwa procesowego, nie jest konieczne, aby aktualny bądź zupełny odpis

z Krajowego Rejestru Sądowego był sporządzony według stanu na dzień

wystawienia dokumentu pełnomocnictwa procesowego (por. uchwałę Sądu

Najwyższego z 8 listopada 2007 r., III CZP 92/07, OSNC 2008 nr 11, poz. 126). W

uzasadnieniu uchwały z 8 listopada 2007 r., III CZP 92/07, stwierdzono, że

pojawiający się niekiedy w orzecznictwie sądów powszechnych pogląd, że

właściwym dokumentem do wykazania, iż organ osoby prawnej jest umocowany do

udzielenia pełnomocnictwa procesowego, jest odpis z Krajowego Rejestru

Sądowego aktualny w dniu udzielenia pełnomocnictwa, nie ma umocowania w

obowiązujących przepisach. Nie ma przepisów, które określałyby, jak długo odpis z

rejestru zachowuje "ważność". W praktyce obrotu gospodarczego przyjmowany jest

niekiedy okres trzech miesięcy, jak podkreśla jednak doktryna, zasada "trzech

miesięcy" nie wynika z przepisów i funkcjonuje raczej jako zwyczaj handlowy.

Powstaje

pytanie,

jak

należy ocenić sytuację,

w której

dokument

pełnomocnictwa nosi datę późniejszą niż data dotycząca stanu rejestru,

stanowiącego podstawę wydania odpisu aktualnego lub zupełnego. Prima facie

można uznać, że w takiej sytuacji przedstawiony odpis z rejestru nie stanowi

dokumentu pozwalającego wykazać, że osoby udzielające pełnomocnictwa były

umocowane do dokonania tej czynności. Taki wniosek jest konsekwencją

rozumowania,

że

odpis

aktualny

świadczy

jedynie

o

umocowaniu

osób

wchodzących w skład organu osoby prawnej, podlegającej wpisowi do Krajowego

Rejestru Sądowego, do udzielenia pełnomocnictwa w chwili dotyczącej stanu

rejestru, według którego odpis został wydany, a odpis zupełny pozwala

zweryfikować wspomniane umocowanie wstecz, licząc od daty dotyczącej stanu

rejestru, według którego odpis został wydany. Takie rozumowanie byłoby jednak

trudne do zaakceptowania i zostało odrzucone przez Sąd Najwyższy w uchwale z

8 listopada 2007 r., III CZP 92/07.

Pozostaje ocena sytuacji, w której okres pomiędzy datą sporządzenia

dokumentu pełnomocnictwa a datą dotycząca stanu rejestru, według którego został

wydany odpis, jest nadmiernie długi albo w okolicznościach sprawy powstaną

wątpliwości co do aktualności wynikających z odpisu danych w chwili sporządzania

dokumentu pełnomocnictwa. W takim wypadku wchodzi w grę podjęcie czynności

sprawdzających.

Najpewniejszym

sposobem

weryfikacji

jest

zażądanie

przedstawienia przez pełnomocnika odpisu zupełnego wydanego według stanu

rejestru po dniu sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa. Wskazane jest, aby

zrobił to sąd w toku postępowania (na przykład na rozprawie apelacyjnej), a nie

przewodniczący w ramach badania wymagań formalnych pisma procesowego,

ponieważ pozwoli to uniknąć sytuacji, w której strona może ponieść dotkliwe

konsekwencje procesowe.

Podkreślenia wymaga, że radca prawny S. K. mógł być pełnomocnikiem

procesowym

strony

pozwanej,

należy

bowiem

do

grona

uniwersalnych

pełnomocników profesjonalnych (art. 87 § 1 k.p.c.). Ewentualne wątpliwości

dotyczące jego umocowanie (związane z niezłożeniem przez niego na wezwanie

przewodniczącego w Sądzie Okręgowym odpisu z KRS aktualnego na datę

ustanowienia go pełnomocnikiem) mogły zostać rozwiane na rozprawie apelacyjnej.

Apelacja

sporządzona

przez

niewłaściwie

umocowanego

pełnomocnika

profesjonalnego podlega rozpoznaniu, jeśli zostanie potwierdzona przez stronę. W

takiej sytuacji, sankcją niewykonania lub nienależytego wykonania przez radcę

prawnego zarządzenia sądu zobowiązującego do złożenia aktualnego odpisu z

KRS nie jest odrzucenie apelacji, lecz niedopuszczenie go do występowania w

sprawie podczas rozprawy apelacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 27 stycznia 2005 r., II PZ 69/04, OSNP 2005 nr 16, poz. 251). Brak formalny

pisma procesowego w postaci nienależytego umocowania pełnomocnika będącego

radcą prawnym może zostać usunięty potwierdzeniem przez stronę dokonanych

przez niego czynności procesowych. W tym celu sąd powinien wyznaczyć stronie

odpowiedni termin (por. uchwałę

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 23

stycznia 2009 r., III CZP 118/08, OSNC 2009 nr 6, poz. 76).

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wezwanie pełnomocnika

procesowego strony pozwanej do złożenia odpisu z KRS aktualnego na datę

ustanowienia go pełnomocnikiem albo na datę wniesienia apelacji nie było

konieczne (było zbędne), skoro w aktach sprawy zalegał odpis z KRS według stanu

z 20 października 2006 r., a brak było okoliczności, które mogłyby uzasadniać

wątpliwości co do jego aktualności na dzień wniesienia apelacji. Skoro wezwanie

do uzupełnienia braków formalnych apelacji było zbędne, to brak było podstaw do

jej odrzucenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2005 r., III UZ

29/04, OSNP 2005 nr 11, poz. 165). Odrzucenie apelacji z powodu nieuzupełnienia

w wyznaczonym terminie jej braków może dotyczyć tylko takich braków formalnych,

które uniemożliwiają nadanie apelacji prawidłowego biegu (art. 370 i 373 k.p.c.). Z

takimi brakami nie mieliśmy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uwzględnił zażalenie na

podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39816 k.p.c.