I PK 98/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 98/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa W. P.

przeciwko N. Polska Spółce Akcyjnej

o sprostowanie protokołu powypadkowego i ustalenie wypadku przy pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 stycznia 2012 r.,

skargi kasacyjnej powoda od postanowienia Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 7 stycznia 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2011 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił zażalenie powoda W. P. na postanowienie Sądu

Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 lipca 2010 r.,

odrzucające pozew przeciwko N.

Polska S.A. o sprostowanie protokołu

powypadkowego i ustalenie wypadku przy pracy.

Od postanowienia Sądu Okręgowego powód wniósł skargę kasacyjną, w

której wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadnił stwierdzeniem, że w

sprawie dokonano Abłędnego uwzględnienia powagi rzeczy osądzonej@, bowiem

powód w obecnym postępowaniu dochodzi Aroszczeń finansowych to jest

odszkodowania a ściślej renty wyrównawczej@. Zdaniem powoda jest to powództwo

o zapłatę oparte na art. 444 § 2 k.c. w związku z art. 300 k.p., a nie - jak uznał Sąd

Okręgowy - powództwo o sprostowanie protokołu powypadkowego. Powód

przyznał, że sprawa o sprostowanie protokołu powypadkowego już została

prawomocnie zakończona, zaznaczył jednak, że w zażaleniu na postanowienie

Sądu pierwszej instancji odrzucające pozew domagał się Aodszkodowania za

krzywdę@, jakiej doznał wskutek utraty zdrowia spowodowanej wypowiedzeniem

umowy o pracę. W tej sytuacji Sąd meritii co najwyżej był władny oddalić

powództwo (w razie stwierdzenia braku zasadności roszczenia). Skarżący dodał, że

skutki uszczerbku na jego zdrowiu spowodowane wypadkiem przy pracy nie mogą

pozostać bez ochrony prawnej i bez wyrównania mu szkód, jakich doznał w

zakładzie pracy pozwanego pracodawcy. Wadliwe odrzucenie pozwu w obecnym

postępowaniu powoduje, że nie została rozpoznana istota sprawy. Powód wniósł o

uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu

do

ponownego

rozpoznania,

ewentualnie

o

uchylenie

tego

postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy przez uwzględnienie powództwa w

całości i zasądzenie od strony pozwanej kosztów procesu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący uważa, że wniesiona przez niego skarga jest oczywiście

uzasadniona z uwagi na błędne zastosowanie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd

Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się na temat wymagań, w jaki sposób należy

wykazywać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, przyjmując konieczność

wykazania kwalifikowanego naruszenia prawa, a więc tego, że zastosowanie

przepisu

błędnie

interpretowanego

spowodowało

wydanie

oczywiście

nieprawidłowego orzeczenia, dotkniętego brakami widocznymi bez potrzeby

dokonywania głębszej analizy prawnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437; z dnia

7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230, z dnia 10 stycznia

2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49 oraz z dnia 26 lutego 2008 r., II UK

317/07, LEX nr 453107). Temu wymaganiu nie sprostał skarżący, bowiem

przedstawionym przez niego twierdzeniom dotyczącym wadliwego odrzucenia

pozwu z uwagi na powagę rzeczy osądzonej i nierozpoznania istoty sprawy

(nierozstrzygnięcia przez Sądy o zasadności roszczenia odszkodowawczego)

przeczy materiał procesowy zgromadzony w aktach sprawy.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w pozwie z 26 maja 2009 r.

zatytułowanym jako Awniosek o sprostowanie protokołu powypadkowego@ (k. 1)

powód w szczególności napisał, że wnosi o Asprostowanie uprzedniego i

kłamliwego protokółu powypadkowego@. Postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia

30 października 2009 r. zostało uchylone postanowienie Sądu pierwszej instancji z

dnia 31 lipca 2009 r. o odrzuceniu pozwu a sprawa przekazana temu Sądowi celem

wyjaśnienia, czy Awniosek o sprostowanie protokołu powypadkowego@ stanowi

rzeczywiście - jak przyjął pierwotnie Sąd Rejonowy - skargę o wznowienie

postępowania zakończonego uprzednio prawomocnym oddaleniem powództwa w

sprawie o sprostowanie protokołu powypadkowego jaka toczyła się już pomiędzy

tymi samymi stronami, czy też jest nowym, kolejnym pozwem o sprostowanie

protokołu powypadkowego (k. 124). Wykonując te wytyczne, Sąd Rejonowy

wyznaczył rozprawę, podczas której powód wyraźnie oświadczył, że precyzuje swe

powództwo w ten sposób, iż Adomaga się sprostowania protokołu powypadkowego

i ustalenia, że zdarzenie w dacie 21 marca 2003 roku było ciężkim wypadkiem przy

pracy@. Powód przyznał, że Atoczyła się już sprawa o sprostowanie protokołu

powypadkowego i ustalenie wypadku przy pracy@, ale zarazem oświadczył, że

Ajeszcze się będzie toczyć, bo Sąd go skrzywdził i dalej go krzywdzi, ale on zna się

na prawie@ (k. 184). W zażaleniu na postanowienie Sądu Rejonowego odrzucające

pozew powód wniósł, Ażeby wreszcie Sąd zmusił pracodawcę do sprostowania

protokołu powypadkowego@ (k. 255).

Przedstawiony przebieg postępowania jednoznacznie wskazuje więc, że

powód konsekwentnie podtrzymywał w stosunku do strony pozwanej żądanie

sprostowania protokołu powypadkowego i uznanie zdarzenia z 21 marca 2003 r. za

wypadek przy pracy. Roszczenie to było już jednak wcześniej przedmiotem

rozstrzygnięcia sądu i powództwo zostało prawomocnie oddalone, co powoduje

konsekwencje przewidziane w art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. Oddalając zażalenie od

postanowienia Sądu pierwszej instancji odrzucającego pozew, Sąd Okręgowy wbrew odmiennemu twierdzeniu zawartemu w skardze - nie dopuścił się obrazy

(i to w stopniu oczywistym) tego przepisu prawa procesowego a analiza akt sprawy

prowadzi do zgoła przeciwnego wniosku, a mianowicie, iż Sąd odwoławczy

zastosował ten przepis prawidłowo. Wbrew temu, co twierdzi skarżący, odrzuconym

pozwem nie było objęte roszczenie o charakterze odszkodowawczym, gdyż za

zgłoszenie takiego żądania (art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.) nie można uznać zawartych w

uzasadnieniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 207) wywodów

powoda, że do tej pory nie otrzymał należnych mu świadczeń z ubezpieczenia

wypadkowego ani treści uzasadnienia zażalenia, na które powód się powołuje.

Z powołanych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.