I PK 245/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 245/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z odwołania J. C.

przeciwko Akademii Muzycznej

o premię, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop, nagrodę jubileuszową,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 lutego 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 27 maja 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i

przyznaje stronie powodowej od strony pozwanej 900 zł

(dziewięćset)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Pozwana Akademia Muzyczna wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Okręgowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 27 maja 2010 r. Jako

okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na

wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. W opinii skarżącego brak

jest orzecznictwa oraz unormowań prawnych dotyczących problemu „czy

długotrwałe wypłacanie pracownikowi premii w okresach miesięcznych w stałej

wysokości stanowi ustalenie wysokości wynagrodzenia stanowiącego element

stosunku pracy oraz czy każde zachowanie się pracodawcy może być traktowane

jako ustalenie wysokości wynagrodzenia pracownika – w tym także zachowanie

polegające na wydaniu dyspozycji wypłaty premii w określonej wysokości

skierowanej do służb płacowych zakładu pracy tzw. wniosek premiowy”. W dalszej

części wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na poważne

wątpliwości

dotyczące

ustalenia

„czy

wobec

długotrwałego

wypłacania

pracownikowi premii uznaniowej bez wymaganego wewnętrznymi przepisami

płacowymi comiesięcznego wniosku Rektora Uczelni i błędnego określenia tego

składnika wynagrodzenia jako „stałego", należy uznać tę premię za stały element

wynagrodzenia i w efekcie uwzględnić ją w wynagrodzeniu za czas wypowiedzenia,

podczas gdy regulamin premiowania obowiązujący u pracodawcy w ogóle nie

przewiduje przyznawania premii stałej ani też nie przewiduje przyznawania

dodatków specjalnych”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuję:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawiera argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy.

W ramach tzw. przedsądu badane jest przede wszystkim zaistnienie

okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, co ma umożliwić

wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ

najwyższego

szczebla

sądownictwa

ze

względu

na

interes

publiczny

(postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r. I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym

celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez

zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i

jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr

7-8, poz. 147).

Skarga nie zawierała żadnej z przesłanek określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

W szczególności w sprawie nie występuje zagadnienie prawne. Nie można bowiem

mówić o zagadnieniu prawnym, który budzi poważne wątpliwości, jeśli wnoszący

skargę nie uzasadni tego przez wykazanie, że dotychczasowe orzecznictwo i

doktryna

prawa

nie

dają

w

tym

zakresie

wystarczającego

rozwiązania

(postanowienie SN z 27 maja 2010 r., II PK 66/10, niepubl.). Nie sposób nie

zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy prawidłowo

powołał się na orzecznictwo sądowe, którego trafność należy potwierdzić, a które

stanowi odpowiedzi na wskazana w skardze wątpliwości.

Sąd Okręgowy przywołał przykładowo wyrok SN z 9 kwietnia 1991 r., I PRN

13/91, OSP 1992, nr 4, poz. 88, w którym stwierdzono, że przyznanie pracownikowi

w umowie o pracę świadczenia nie przewidzianego w przepisach o wynagrodzeniu

dla danego stanowiska i nadanie mu charakteru stałego składnika wynagrodzenia

nakłada na zakład pracy obowiązek jego wypłacania. Zwolnienie się od tego

obowiązku może nastąpić w drodze wypowiedzenia zmieniającego warunki płacy.

Wskazano również na wyrok SN z 21 października 2003 r., I PK 512/02, OSNP

2004, nr 22, poz. 380, w którym z kolei podkreślono, że zmiana warunków

wynagradzania na korzyść pracownika, polegająca na przyznaniu mu wyższego

wynagrodzenia, wymaga dla swej skuteczności jego wyraźnej lub dorozumianej

zgody.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w

sentencji postanowienia.