I PK 241/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 241/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z powództwa R. M.

przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej

o podwyższenie renty wyrównawczej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 lutego 2011 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 20 maja 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego z 20 maja

2010 r. Wyrokowi zarzucono naruszenie art. 907 § 2 k.c. oraz art. 361 k.c. W

dalszej części skargi stwierdzono, że podstawą skargi kasacyjnej jest występujące

w sprawie istotne zagadnienie prawne „związane ze sposobem zastosowania art.

444 § 2 k.c. w kontekście ustalenia zakresu odpowiedzialności pozwanej w sytuacji,

gdy powód uznany za częściowo niezdolnego do pracy stara się wykorzystać

pozostałą mu zdolność, szuka pracy, lecz faktycznie jej znaleźć nie może albowiem

potencjalni pracodawcy nie są zainteresowani zatrudnieniem osoby częściowo

niezdolnej do pracy, Sąd Okręgowy uznał natomiast, że niezależnie od powyższego

powód powinien przyczyniać się do pomniejszania szkody albowiem posiada on

możliwości zarobkowe na poziomie najniższego wynagrodzenia”. Wnioskowano o

przyjęcie skargi do rozpoznania, ponieważ „zaistniały okoliczności uzasadniające

jej rozpoznanie sprowadzające się do niewłaściwego zastosowania art. 907 § 2 k.c.

albowiem

Sąd

Okręgowy

niesłusznie

przyjął,

że

pozwana

nie

ponosi

odpowiedzialności za fakt, iż powód nie może znaleźć pracy z przyczyn

zdrowotnych, tymczasem, gdyby nie te przyczyny, to powód uzyskałby możliwość

zatrudnienia”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawiera argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy.

W ramach tzw. przedsądu badane jest przede wszystkim zaistnienie

okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, co ma umożliwić

wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ

najwyższego

szczebla

sądownictwa

ze

względu

na

interes

publiczny

(postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r. I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym

celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez

zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i

jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr

7-8, poz. 147).

Skarga nie zawierała żadnej z przesłanek określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

W szczególności w sprawie nie występuje zagadnienie prawne. Zagadnienie

prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. ma wiązać się z określonym

przepisem

prawnym,

którego

wyjaśnienie

ma

znaczenie

nie

tylko

dla

rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych

podobnych spraw (wyrok SN z 14 lutego 2003 r. I PK 306/02 Wokanda 2004, nr 78, s. 51). Jego istotność ocenia się bowiem z uwzględnieniem znaczenia i

doniosłości prawnej dla systemu prawa (postanowienie SN z 10 sierpnia 2007 r. III

UK 50/07, niepublikowane). Kwestia wskazana w skardze jako zagadnienie prawne

nim nie jest. Sprowadzić ją można do zwykłej wykładni prawa, co w orzecznictwie

nie jest traktowane jako okoliczność spełniająca przesłankę przedsądu z art. 398 9 §

1 pkt 1 k.p.c. (przykładowo postanowienia SN z 8 września 2008 r., III UK 52/08 i III

UK 55/08, niepubl. i z 4 marca 2008 r., III UK 102/07, LEX nr 459295).

Oceniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, jak i jego

uzasadnienie, wystarczy przypomnieć profesjonalnemu pełnomocnikowi powoda,

który przygotowywał skargę, że rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga

kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w

uzasadnieniu podstaw skargi jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie

istotnego zagadnienia prawnego (postanowienie SN z 16 kwietnia 2008 r., I CZ

11/08, LEX nr 393883). Wszystkie przesłanki przedsądu stanowią rozwinięcie

podstaw kasacyjnych, zmierzając do wykazania, z jakich powodów naruszenia

przepisów wskazane w tych podstawach uzasadnia przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Formułując zagadnienie prawne, należy więc wskazać za pomocą

wywodu jurydycznego na możliwość odmiennej interpretacji tych właśnie przepisów

(postanowienie z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, niepubl.). Poza tym nie można

uznać, że zagadnienie prawne budzi poważne wątpliwości, jeśli wnoszący skargę

nie uzasadni tego przez wykazanie, iż dotychczasowe orzecznictwo i doktryna

prawa nie dają w tym zakresie wystarczającego rozwiązania (tak też SN w

postanowieniu z 27 maja 2010 r., II PK 66/10, niepubl.).

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w

sentencji postanowienia.