I PK 223/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 223/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z powództwa M. G.

przeciwko Zakładom Azotowym Spółce Akcyjnej

o ustalenie istnienia stosunku pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 lutego 2011 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 20 kwietnia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego z 20 kwietnia

2010 r. Jako podstawę skargi wskazano naruszenie prawa materialnego – art. 22 §

1 k.p. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano

na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości w

orzecznictwie sądów – art. 22 § 1 k.p. oraz wystąpienie w sprawie istotnego

zagadnienie prawnego, które sformułowano w formie następującego pytania: „czy

osobiste świadczenie pracy, pomimo jednak teoretycznej tylko możliwości

powierzenia jej wykonywania osobom trzecim (i postanowienia umownego, które

zezwala na to, ale jest martwą literą), wystarczy do uznania, że istnieje stosunek

pracy?”.

Wniesiono również o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do

istoty, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania przez Sąd Okręgowy lub sąd równorzędny, lub o uchylenie

zaskarżonego wyroku i wyroku Sądu I instancji i przekazanie temu sądowi lub

sądowi równorzędnemu sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne

lub

wywołujących

postępowania

lub

rozbieżności

skarga

w

kasacyjna

orzecznictwie,

jest

zachodzi

oczywiście

nieważność

uzasadniona.

Jeżeli

okoliczności te nie zachodzą, Sąd Najwyższy uprawniony jest do wydania

postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.).

W ramach tzw. przedsądu badane jest przede wszystkim zaistnienie

okoliczności uzasadniających przyjęcie je do rozpoznania, co ma umożliwić wybór

jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ najwyższego

szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny (postanowienie SN z 26

stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepublikowane).

Skarga kasacyjna okazała się nie mieć uzasadnionych podstaw. Nie

zawierała bowiem żadnej z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.

Przede

wszystkim

należy

przypomnieć,

że

w

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego podkreślano, że powołanie się na występowanie w sprawie potrzeby

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

wymaga

sformułowania określonych wątpliwości i wykazania, że są one poważne. W

przeciwnym przypadku Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (postanowienia z 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4,

poz. 43, tak też w postanowieniu z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr

523522).

Rozstrzygnięcie sprawy rozpoznawanej przez Sądy I i II instancji wiązało się

ze zwykłą wykładnią prawa, której nie można uznać jako podstawę (przesłankę)

uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 2

k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 marca 2008 r., III UK 102/07, LEX nr

459295, podobnie w niepublikowanych postanowieniach z 8 września 2008 r., III

UK 52/08, III UK 55/08, III UK 90/08).

Należy również przypomnieć, że z utrwalonej linii orzeczniczej Sądu

Najwyższego wynika, że o kwalifikacji danej relacji prawnej jako stosunku pracy

decyduje nie nazwa, czy też same postanowienia umowne, lecz sposób realizacji

zobowiązania (zamiast wielu wyroki z 2 września 1998 r., I PKN 293/98, OSNP

1999, nr 18, poz. 582, z 13 kwietnia 2000 r., I PKN 594/99, OSNP 2001, nr 21, poz.

637 oraz obszernie cytowane orzecznictwo w uzasadnieniu wyroku z 7 marca 2006

r. I PK 146/05, M.P.Pr. 2006, nr 9, s. 474).

Co oczywiste, pogląd o decydującym znaczeniu faktycznego sposobu

wykonywania pracy odnosi się również do ustanowionego jedynie w umowie

zastępcy pracownika (na temat bezwzględnego nakazu wykonywania pracy

osobiście przez pracownika zobacz wyroki SN z 20 marca 1965 r., III PU 28/64,

OSNCP 1965 nr 9, poz. 157, OSPiKA 1965 nr 12, poz. 253 z glosą T. Gleixnera,

OSPiKA 1966 nr 4, poz. 86 z glosą S. Wójcika, z 2 października 1969 r., I PR

246/69, OSNCP 1970 nr 7-8, poz. 138, z 2 grudnia 1975 r., I PRN 42/75, Służba

Pracownicza 1976 nr 2, s. 28, z 4 grudnia 1997 r., I PKN 394/97, OSNAPiUS 1998

nr 20, poz. 595, z 26 listopada 1998 r., I PKN 458/98, OSNAPiUS 2000 nr 3, poz.

94, z 6 października 1998 r., I PKN 389/98, OSNAPiUS 1999 nr 22, poz. 718, z 28

października 1998 r., I PKN 416/98, OSNAPiUS 1999 nr 24, poz. 775).

Ponadto nie można uznać, że zagadnienie prawne budzi poważne

wątpliwości, jeśli wnoszący skargę nie uzasadni tego przez wykazanie, iż

dotychczasowe orzecznictwo i doktryna prawa nie dają w tym zakresie

wystarczającego rozwiązania (postanowienie SN z 10 listopada 2010 r. II PK 66/10,

niepublikowane).

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w

sentencji postanowienia.