I PK 17/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 17/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z powództwa L.H.

przeciwko I. Spółce z o. o. w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 maja 2012 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w N.

z dnia 6 lipca 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i

przyznaje od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 900 zł

(dziewięćset)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w N. z 6

lipca 2011 r. Jako okoliczność uzasadniają przyjęcie skargi do rozpoznania

wskazano na jej oczywistą zasadność. Podniesiono naruszenie art. 750 k.c.

Stosunek prawny łączący powoda z pozwanym ograniczał się wyłącznie do relacji

korporacyjnej. W ocenie skarżącego nie było także podstaw do przyjęcia, że

Uchwała Rady Nadzorczej nr 4/4/2007 z 2 kwietnia 2007 r. stanowi podstawę

materialnoprawną roszczenia o wypłatę wynagrodzenia premiowego. Do wypłaty

tego świadczenia konieczna jest uchwała imiennie wskazująca osobę uprawnioną i

wysokość przyznanego świadczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z art. 3984 k.p.c. podlega dalszej

kontroli w postaci tzw. przedsądu (postanowienie SN z 13 listopada 2008 r., II UK

228/08, LEX nr 564794). Na tym etapie ustala się przede wszystkim, czy zachodzą

okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania, co ma umożliwić

wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ

najwyższego

szczebla

sądownictwa

ze

względu

na

interes

publiczny

(postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r. I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym

celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez

zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i

jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr

7-8, poz. 147).

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawiera argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy. Skarga nie zawierała żadnej z przesłanek określonych w art.

3989 § 1 k.p.c. W szczególności nie ma podstaw, aby twierdzić, że Sąd Okręgowy

w Nowym Sączu w jakikolwiek sposób, a już na pewno nie oczywisty, naruszył

wskazane w skardze przepisy.

Z przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania

się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również

wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi

wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się "oczywistość" zasadności skargi

oraz podać argumenty na poparcie tego twierdzenia. Skarżący winien w wywodzie

prawnym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego

lub procesowego polegającą na jego oczywistości (postanowienie SN z 25 lutego

2008 r., I UK 336/07, LEX nr 846126). Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze

obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty

naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania

głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia

(niepublikowane postanowienia SN z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07 i z 2

sierpnia 2007 r. III UK 45/07 oraz z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109).

Innymi słowy, w celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 398 4 § 1 pkt 3 w

związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. należy wykazać "oczywistość skargi kasacyjnej"

przez odwołanie się do argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżone

orzeczenie wydane zostało z oczywistym naruszeniem prawa (postanowienia SN z

30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, z 10 lipca

2007, II UK 45/07 niepublikowane, z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr

453109).

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w

sentencji postanowienia.