I PK 161/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 161/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa H.T.

przeciwko Samorządowej Szkole Podstawowej /…/

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 marca 2012 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 19 maja 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych, w uwzględnieniu apelacji powódki H. T. od wyroku Sądu Rejonowego

- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 października 2010 r.,

oddalającego powództwo przeciwko Samorządowej Szkole Podstawowej /…/

o

przywrócenie do pracy, zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że

zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 8.039,58 zł z ustawowymi

odsetkami od dnia 19 maja 2011 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za

wadliwe rozwiązanie stosunku pracy, a w pozostałym zakresie oddalił apelację

powódki.

Od wyroku Sądu Okręgowego w części oddalającej apelację powódka

wniosła skargę kasacyjną, w której wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania

uzasadniła powołaniem się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne

wymagające wykładni przepisów, sprowadzające się do następujących pytań: 1)

jakie skutki ma naruszenie art. 20 ust. 3 Karty Nauczyciela (naruszenie nakazu

zachowania

trzymiesięcznego

okresu

wypowiedzenia

wskutek

doręczenia

wypowiedzenia po dniu 31 maja 2008 r.), w szczególności, czy w takiej sytuacji

pracownikowi przysługują roszczenia przewidziane w art. 45 k.p.?; 2) czy na

podstawie art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela pracodawca musi stosować zasadę

ograniczenia wymiaru zatrudnienia przed wypowiedzeniem stosunku pracy?; 3) czy

częściowe cofnięcie pozwu podjęte jako "zwyczajny krok w taktyce procesowej"

można traktować jako częściowe przegranie sprawy przez stronę, powodujące w

konsekwencji możliwość zniesienia kosztów postępowania, nawet jeśli strona

przeciwna nie wystąpiła o zasądzenie kosztów na podstawie art. 203 § 3 k.p.c. oraz

czy oddalenie roszczenia o przywrócenie pracownika do pracy, przy jednoczesnym

zasądzeniu na jego rzecz odszkodowania, można traktować jako częściowe

przegranie sprawy, powodujące możliwość zniesienia kosztów pomiędzy stronami?

Ponadto - zdaniem powódki - wniesiona przez nią skarga jest oczywiście

uzasadniona, gdyż Sąd Okręgowy wadliwie przyjął, że naruszenie przez

pracodawcę art. 20 ust. 3 Karty Nauczyciela wskutek doręczenia wypowiedzenia po

dniu 31 maja 2008 r. nie rodzi po stronie pracownika roszczeń przysługujących w

razie wadliwego rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę oraz że na

pracodawcy nie spoczywa prawny obowiązek poprzedzający wypowiedzenie

umowy o pracę, polegający na złożeniu nauczycielowi propozycji ograniczenia

zatrudnienia.

Powódka wniosła o uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego i

przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez

przywrócenie powódki do pracy u strony pozwanej , a ponadto o zasądzenie na jej

rzecz kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Powódka uzasadniła potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

powołaniem się na występujące w tej sprawie trzy istotne zagadnienia prawne

wymagające

rozstrzygnięcia

Sądu

Najwyższego.

Jednakże

"istotnym"

zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem mający

w pierwszej kolejności znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (a nadto

spełniający dalsze warunki, a więc dotyczący określonych przepisów, mający także

znaczenie dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw; por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11; z dnia

13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158 oraz z dnia 14 lutego

2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 7-8, poz. 51). Przedstawione zagadnienie

prawne musi przede wszystkim odnosić się do podstawy faktycznej i prawnej

orzeczenia, będącego przedmiotem kontroli kasacyjnej (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz.

151; z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006 nr 7-8, poz. 135; z

dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037, z dnia 11 kwietnia 2006 r., II

CSK 65/06, LEX nr 189753, z dnia 8 stycznia 2008 r., I UK 277/07, LEX nr 449015

oraz z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365).

Wszystkie trzy zagadnienia przedstawione przez powódkę we wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania tych wymagań nie spełniają, gdyż ich

rozstrzygnięcie nie jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy w ustalonej podstawie

faktycznej i jej kwalifikacji prawnej. W zaskarżonym wyroku Sąd Okręgowy (w ślad

za Sądem Rejonowym) ustalił, że pozwany pracodawca w maju 2008 r. usiłował

uzgodnić z powódką ewentualną możliwość ograniczenia jej zatrudnienia.

Jednakże powódka konsekwentnie unikała rozmów z dyrekcją szkoły na ten temat,

jak również nie odebrała (pomimo dwukrotnego awizowania na poczcie) pisma

pracodawcy z dnia 8 maja 2008 r. zawierającego w szczególności propozycję

ograniczenia jej pensum. W świetle tego ustalenia, postawione przez powódkę

pytanie, czy w oparciu o art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela pracodawca powinien

złożyć nauczycielowi propozycję ograniczenia wymiaru czasu pracy, czy też nie ma

takiego

obowiązku

(jak

przyjął

Sąd

Okręgowy),

nie

ma

znaczenia

dla

rozstrzygnięcia sprawy.

W podobny sposób należy ocenić trzecie z przedstawionych przez powódkę

zagadnień co do zasady rozstrzygania o kosztach postępowania. Kwestia ta

dotyczy rozstrzygnięcia o charakterze procesowym (w istocie postanowienia),

ubocznym w stosunku do przedmiotu sporu z powództwa pracownika przeciwko

pracodawcy o przywrócenie do pracy. Zagadnienie takie mogłoby być postawione w

postępowaniu zażaleniowym, a więc nie może być uznane za istotne zagadnienie

prawne, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne dla rozpoznania skargi kasacyjnej.

Istotnego znaczenia w przedmiotowej sprawie nie ma wreszcie problem

związany z konsekwencjami naruszenia przez pracodawcę art. 20 ust. 3 Karty

Nauczyciela. Wskazując na ten problem powódka pyta się, czy w takiej sytuacji

pracownikowi przysługują roszczenia przewidziane w art. 45 k.p. Tymczasem Sąd

Okręgowy uznał, że pozwany pracodawca dopuścił się uchybień formalnych przy

składaniu powódce oświadczenia woli o wypowiedzeniu jej stosunku pracy (nie

przeprowadził uprzedniej, obowiązkowej konsultacji ze związkami zawodowymi co

do zamiaru rozwiązania stosunku pracy), wobec czego właśnie w oparciu o art. 45

k.p. przyznał powódce odszkodowanie z tego tytułu, stosując art. 45 § 2 k.p.

Przedstawiona przez powódkę wątpliwość nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia

sprawy, gdyż nieistotne jest, czy pracodawca dopuścił się naruszenia tylko jednego,

czy też wielu przepisów prawa pracy. Dla powstania roszczeń z art. 45 k.p.

wystarczy bowiem naruszenie przez pracodawcę choćby jednego przepisu w tym

zakresie. Istota rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji tkwi w dokonanej wykładni i

zastosowaniu art. 45 § 2 k.p., a tego nie dotyczy żadne z zagadnień

przedstawionych przez powódkę.

Potrzeby rozpoznania skargi kasacyjnej nie uzasadnia również powołanie się

na jej oczywistą zasadność. Powódka nie wykazała bowiem, aby naruszenie

wskazanych przepisów miało kwalifikowany charakter (polegało na zastosowaniu

przepisu

błędnie

interpretowanego,

co

spowodowało

wydanie

oczywiście

nieprawidłowego orzeczenia, dotkniętego brakami widocznymi bez potrzeby

dokonywania głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka"; por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr

18, poz. 437; z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230, z

dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49 oraz z dnia 26

lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107). Powoływane przez powódkę zarzuty

nie mogą być ocenione jako kwalifikowane naruszenia prawa (prowadzić do

oczywistej zasadności skargi), choćby z tej przyczyny, że w tym samym zakresie

powódka przedstawia istotne zagadnienie prawne.

Z powołanych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.