I PK 146/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 146/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z powództwa A. T.

przeciwko Zakładowi Wodociągów i Kanalizacji Spółce z o. o.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 lutego 2012 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 26 maja 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego z 20 czerwca

2011 r. Zarzucono naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., art. 265 k.p., art. 378 § 1 k.p.c.

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na

wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które sformułowano w

formie pytania: „czy wprowadzenie pracownika w błąd przez osobę zajmującą

nadrzędne wobec niego stanowisko służbowe co do istnienia wewnętrznego trybu

odwołania od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika

może być podstawą do uznania braku winy pracownika w złożeniu do Sądu

żądania o przywrócenie go do pracy i tym samym podstawą do przywrócenia

terminu w tej kwestii?”.

Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z art. 3984 k.p.c. podlega dalszej

kontroli w postaci tzw. przedsądu (postanowienie SN z 13 listopada 2008 r., II UK

228/08, LEX nr 564794). Na tym etapie ustala się przede wszystkim, czy zachodzą

okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania, co ma umożliwić

wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ

najwyższego

szczebla

sądownictwa

ze

względu

na

interes

publiczny

(postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym

celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez

zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i

jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr

7-8, poz. 147).

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawiera argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy. Skarga nie zawierała żadnej z przesłanek określonych w

art. 3989 § 1 k.p.c.

Przedstawione przez skarżącego rzekome zagadnienie prawne oparte jest

na fałszywym założeniu, że skarżący dopełnił wszelkich starań w dbaniu o swoje

interesy, a jedynie informacja dyrektora W. D. 11 sierpnia 2010 r. spowodowała

przekroczenie terminu z art. 264 k.p., tym samym niwecząc możliwość dochodzenia

roszczeń pracowniczych. Nie sposób zgodzić się z takim stanowiskiem skarżącego.

Trafnie zresztą zwrócił na to uwagę już Sąd Okręgowy w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku, podnosząc, że udzielenie pouczenia 11 sierpnia 2011 r. nie

miało znaczenia dla oceny winy powoda w niedochowaniu terminu do wniesienia

odwołania. Gdyby powód wykazał się starannością w trosce o własne interesy i

odbierał należycie doręczaną mu korespondencję znałby oświadczenie pracodawcy

o rozwiązaniu z nim stosunku pracy w trybie natychmiastowym i prawidłową

procedurę jego zaskarżenia.

W tym kontekście, przedstawione w skardze zagadnienie nie ma znaczenia

dla rozpoznawanej sprawy. Sąd Najwyższy nie przyjmuje skargi kasacyjnej do

rozpoznania, w której jako przyczynę przyjęcia przedstawia się zagadnienie

prawne, którego wyjaśnienie nie miałoby znaczenia dla rozpoznania podstaw skargi

(postanowienie SN 3 listopada 2010 r., III UK 56/10, niepubl.). Rozważanie

zagadnień teoretycznych, jeżeli nie jest to niezbędne do wykładni przepisu, który

ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, nie należy do zadań Sądu

Najwyższego rozstrzygającego przedstawione zagadnienie (postanowienie SN z

12 sierpnia 2009 r., II PZP 8/09, niepubl.).

Z akt sprawy wynika, że odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona po

terminie.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w

sentencji postanowienia.