I PK 101/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 101/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera

w sprawie z powództwa M. S.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej o

odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2012 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 10 marca 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 900

(dziewięćset)

złotych

tytułem

zwrotu

kosztów

zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 7

września 2010 r., zasądził od pozwanego Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń

S.A. na rzecz powódki M. S. kwotę 16.156,80 zł z ustawowymi odsetkami od 24

czerwca 2010 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za zaniedbanie przez

pozwanego

obowiązku

poinformowania

uprawnieniach do nabycia akcji PZU S.A.

powódki

o

przysługujących

jej

Powódka była pracownikiem strony pozwanej, jednak w przepisanym

terminie do 8 października 1997 r. nie złożyła oświadczenia o zamiarze nabycia

akcji, ponieważ nie wiedziała, że takie prawo jej przysługuje. Zdaniem powódki,

powinna była zostać imiennie powiadomiona o przysługującym jej uprawnieniu. W

ocenie Sądu Rejonowego strona pozwana nie dopełniła należytej staranności przy

podejmowaniu

czynności

polegających

na

informowaniu

uprawnionych

pracowników o możliwości skorzystania przez nich z prawa do nabycia akcji.

Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wniosła strona pozwana.

Sąd Okręgowy– Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 10

marca 2011 r., oddalił apelację.

Sąd Okręgowy uznał za niezasadny zarzut strony pozwanej, że nie ciążył na

niej

obowiązek

zawiadomienia

uprawnionych

pracowników

o

możliwości

nieodpłatnego nabycia akcji spółki PZU S.A. w sposób i w terminach określonych w

treści rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z dnia 3 kwietnia 1997 r. w sprawie

szczegółowych zasad podziału uprawnionych pracowników na grupy oraz trybu

nabywania akcji przez pracowników. W ocenie Sądu taki obowiązek niewątpliwie

ciążył na stronie pozwanej, a wynikał w bezpośredni sposób z umowy nr MPS

333/99 zawartej 12 maja 1999 r. przez stronę pozwaną ze Skarbem Państwa

reprezentowanym przez Ministra Skarbu Państwa. Umowa ta nakładała na

pozwaną Spółkę określone obowiązki w procesie udostępniania akcji uprawnionym

pracownikom. Strona pozwana nieprawidłowo wykonała obowiązek zawiadomienia

uprawnionych o możliwości nieodpłatnego nabycia akcji. Sąd drugiej instancji

stwierdził, że skoro strona pozwana w sposób nienależyty wykonała swój

obowiązek zawiadomienia pracowników o możliwości składania oświadczeń o

zamiarze nieodpłatnego nabycia akcji, to podstawą prawną dochodzonego przez

powódkę roszczenia jest art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p. (a nie jak błędnie

przyjął Sąd pierwszej instancji art. 415 k.c. w związku z art. 300 k.p.).

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego wniósł w imieniu strony

pozwanej jej pełnomocnik, zaskarżając wyrok ten w całości. Skarga kasacyjna

została oparta na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, a

mianowicie: § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z dnia 3 kwietnia

1997 r. w sprawie szczegółowych zasad podziału uprawnionych pracowników na

grupy, ustalania liczby akcji przypadających na każdą z tych grup oraz trybu

nabywania akcji przez uprawnionych pracowników (Dz.U. Nr 33, poz. 200) w

związku z art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i

prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 118, poz. 561 ze zm.),

poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na oczywiście błędnym przyjęciu, że

dopuszczalne jest wstąpienie przez pozwaną w obowiązki Ministra Skarbu Państwa

przewidziane w § 3 powołanego rozporządzenia z jednoczesnym zwolnieniem

Ministra Skarbu Państwa z odpowiedzialności wobec powódki za niewykonanie lub

nienależyte wykonanie powyższych obowiązków; art. 734 k.c. w związku art. 750

k.c., poprzez ich błędną wykładnię oraz art. 519 k.c., poprzez jego błędną

wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na oczywiście błędnym uznaniu,

że na mocy umowy nr MPS 333/99 zawartej 12 maja 1999 r. przez pozwaną z

Ministrem Skarbu Państwa pozwana wstąpiła w obowiązki Ministra Skarbu Państwa

wobec powódki, określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z

dnia 3 kwietnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad podziału uprawnionych

pracowników na grupy, ustalania liczby akcji przypadających na każdą z tych grup

oraz trybu nabywania akcji przez uprawnionych pracowników; art. 734 k.c. w

związku z art. 750 k.c., poprzez ich błędną wykładnię i oczywiście błędne przyjęcie,

że na mocy umowy nr MPS 333/99 zawartej 12 maja 1999 r. przez pozwaną z

Ministrem Skarbu Państwa wierzycielem pozwanej ze wskazanej umowy stała się

powódka; art. 471 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie,

że z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania przez pozwaną umowy nr

MPS 333/99 zawartej 12 maja 1999 r. z Ministrem Skarbu Państwa, pozwana

ponosi odpowiedzialność cywilną przewidzianą w tym przepisie wobec powódki,

niebędącej stroną umowy i niebędącej wierzycielem pozwanej z tej umowy lub

jakiegokolwiek innego tytułu prawnego; art. 300 k.p. poprzez jego błędną wykładnię

oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że obowiązek wezwania

uprawnionych pracowników do składania oświadczeń o zamiarze nieodpłatnego

nabycia akcji wynika ze stosunku pracy i podlega przepisom Kodeksu pracy.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości,

orzeczenie co do istoty sprawy i oddalenie w całości powództwa w stosunku do

pozwanej oraz zasądzenie na rzecz pozwanej kosztów postępowania sądowego w

obu instancjach oraz kosztów postępowania kasacyjnego, ewentualnie o uchylenie

zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu, z uwzględnieniem kosztów postępowania

kasacyjnego.

Konieczność przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania strona skarżąca

uzasadniła tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd drugiej

instancji

przy

wydawaniu

zaskarżonego

wyroku

naruszył

przepisy

prawa

materialnego, a mianowicie art. 734 k.c., art. 750 k.c., art. 519 k.c., art. 471 k.c.

oraz art. 300 k.p. w sposób widoczny prima facie, co jest oczywiste nawet przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.

Sąd Okręgowy ustalił, że pozwana nienależycie wykonała umowę nr MPS

333/99, zawartą 12 maja 1999 r. pomiędzy pozwaną a Ministrem Skarbu Państwa

w zakresie, w jakim jej postanowienia dotyczyły wykonania obowiązków Ministra

Skarbu Państwa wynikających z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa

z dnia 3 kwietnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad podziału uprawnionych

pracowników na grupy, ustalania liczby akcji przypadających na każdą z tych grup

oraz trybu nabywania akcji przez uprawnionych pracowników (zwanego dalej

rozporządzeniem). Sąd Okręgowy stwierdził, że z tytułu nienależytego wykonania

powyższej umowy, na mocy art. 471 k.c. pozwana zobowiązana jest do

naprawienia szkody poniesionej przez powódkę w związku z nieprawidłowym

wykonaniem czynności, przewidzianych w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Powyższe

stwierdzenie Sądu Okręgowego jest oczywiście błędne i nie znajduje nawet

najmniejszego oparcia w przepisach prawa. Przedstawione w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku wywody Sądu Okręgowego w sposób całkowicie błędny i

oderwany od przepisów prawa materialnego zakładają, że przez zawarcie umowy o

świadczenie usług, jaką jest umowa z 12 maja 1999 r. pomiędzy pozwaną a

Ministrem Skarbu Państwa, pozwana zaciągnęła jakiekolwiek zobowiązanie wobec

powódki, a ta ostatnia stała się wierzycielem pozwanej w zakresie określonym w §

3 ust. 1 rozporządzenia oraz że dopuszczalne jest w świetle prawa wstąpienie

przez pozwaną w obowiązki Ministra Skarbu Państwa wobec uprawnionych

pracowników, przewidziane w § 3 rozporządzenia, z jednoczesnym zwolnieniem

Ministra Skarbu Państwa z odpowiedzialności wobec powódki za niewykonanie lub

nienależyte wykonanie powyższych obowiązków. Sąd Okręgowy oczywiście

błędnie uznał, że istniało jakieś zobowiązanie pozwanej wobec powódki, którego

niewykonanie lub nienależyte wykonanie rodziłoby obowiązek naprawienia szkody

przewidziany w art. 471 k.c. Oczywisty błąd Sądu Okręgowego polega na przyjęciu,

że na mocy umowy nr MPS 333/99, zawartej 12 maja 1999 r. pomiędzy pozwaną a

Ministrem Skarbu Państwa, pozwana zaciągnęła zobowiązanie wobec powódki do

wykonania czynności przewidzianych w § 3 ust. 1 rozporządzania. Na mocy tej

umowy pozwana zaciągnęła zobowiązanie do wykonania określonych czynności

technicznych wyłącznie wobec Ministra Skarbu Państwa, będącego drugą stroną tej

umowy. W konsekwencji tylko Minister Skarbu Państwa stał się wierzycielem

pozwanej i podmiotem uprawnionym do żądania naprawienia szkody wyrządzonej

mu na skutek nienależytego wykonania zawartej umowy. Wierzycielem z umowy nr

MPS 333/99 z 12 maja 1999 r. nie mogła być powódka, gdyż nie była ona jej

stroną. Sąd Okręgowy uznał jednak, że pozwana zobowiązana jest do naprawienia

szkody wyrządzonej powódce na skutek niewykonania takiego nieistniejącego

zobowiązania. Przyjął bowiem, oczywiście błędnie, że zobowiązania Ministra

Skarbu Państwa wobec pracowników uprawnionych do nieodpłatnego nabycia akcji

od Skarbu Państwa przeszły w niepojęty zupełnie sposób na pozwaną Spółkę z

chwilą zawarcia przez nią 12 maja 1999 r. umowy nr MPS 333/99 ze Skarbem

Państwa.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył w imieniu powódki jej pełnomocnik,

wnosząc o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie od

strony pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania kasacyjnego, w tym

kosztów zastępstwa adwokackiego; w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania - o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od strony pozwanej na

rzecz powódki kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa

adwokackiego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd

Najwyższy

przyjmuje,

że

przedstawienie

jako

okoliczności

uzasadniającej rozpoznanie skargi kasacyjnej jej oczywistej zasadności wymaga od

skarżącego wykazania kwalifikowanego charakteru naruszenia prawa, a więc że

zastosowanie przepisu błędnie interpretowanego spowodowało wydanie oczywiście

nieprawidłowego orzeczenia, dotkniętego brakami widocznymi bez potrzeby

dokonywania głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienia z 7 stycznia 2003 r.,

I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230, z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02,

OSNC 2004 nr 3, poz. 49 oraz z 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107).

Wbrew stanowisku skarżącego, w zaskarżonym orzeczeniu nie można

dopatrzyć się „oczywistego” naruszenia prawa.

Oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez

potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub

stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami

interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 26 lutego 2001 r., I PKN

15/01, OSNAPiUS 2002, nr 20, poz. 494 oraz z 17 października 2001 r., I PKN

157/01, OSNAPiUS 2003, nr 18, poz. 437); oczywiste naruszenie prawa przez

zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry

widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej, gdy jest

zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości; gdy podniesione zarzuty

naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania

głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538);

gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi

różnej wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 30

stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286).

W razie powołania się na przesłankę skargi kasacyjnej przewidzianą w

art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące o

tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powinien zawrzeć wywód prawny

wskazujący, w czym wyraża się oczywista zasadność skargi kasacyjnej i

przedstawić argumenty jurydyczne przemawiające za takim stanowiskiem.

Pełnomocnik strony pozwanej zawarł taki wywód prawny w uzasadnieniu wniosku,

jednak nie był on wystarczająco przekonywający.

Skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, podlegającej badaniu w

ramach tzw. przedsądu, nie można uznać, zdaniem Sądu Najwyższego, za

oczywiście uzasadnioną. Przyjmuje się, że oczywiste naruszenie prawa, jako forma

kwalifikowana tego naruszenia, ma miejsce jedynie wówczas, gdy błąd w

interpretacji lub stosowaniu określonego przepisu prawa jest widoczny bez potrzeby

przeprowadzania głębszej analizy przepisów, których to naruszenie dotyczy. Takiej

kwalifikacji ewentualnego naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazanych

w ramach podstaw kasacyjnych, strona skarżąca nie wykazała.

Strona skarżąca oczywistą zasadność skargi kasacyjnej sprowadza do

twierdzenia, że „Sąd Okręgowy oczywiście błędnie uznał, że istniało jakieś

zobowiązanie pozwanej wobec powódki, którego niewykonanie lub nienależyte

wykonanie rodziłoby obowiązek naprawienia szkody przewidziany w treści art. 471

k.c.”. Tymczasem, jak słusznie podnosi w odpowiedzi na skargę kasacyjną

pełnomocnik powódki, w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd,

zgodnie z którym, „spółka powstała w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa

państwowego ma w procesie udostępniania akcji własne obowiązki wobec

uprawnionych pracowników. Niewykonanie lub nienależyte ich wykonanie może

uzasadniać jej odpowiedzialność odszkodowawczą na podstawie art. 471 k.c.” (por.

wyrok Sądu Najwyższego z 10 lutego 2010 r., II PK 98/09, LEX nr 571971).

Odpowiedzialność za utratę przez uprawnionego pracownika prawa do akcji,

będącą następstwem niewłaściwego wykonania obowiązków przez podmioty, do

których należało przeprowadzenie procesu nieodpłatnego zbywania akcji, jest

odpowiedzialnością kontraktową, której podstawę stanowi art. 471 k.c. (por. wyrok

Sądu Najwyższego z 26 marca 2009 r., II PK 249/08, LEX nr 707874). W kolejnych

orzeczeniach

Sąd

Najwyższy

przyjął,

że

podstawę

odpowiedzialności

odszkodowawczej zarówno Skarbu Państwa jak i spółki powstałej w wyniku

komercjalizacji (prywatyzacji) z tytułu nienależytego wykonania obowiązków

wynikających z ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji oraz rozporządzenia

wykonawczego do niej stanowi art. 471 k.c. I tak, w uzasadnieniu wyroku z 12

września 2000 r., I PKN 529/00 (OSNAPiUS 2002 nr 7, poz. 163) stwierdzono, że

nienależyte

wykonanie

pracownika

o

zobowiązania

zamiarze

nabycia

przyjęcia

akcji

oświadczenia

uzasadnia

uprawnionego

odpowiedzialność

odszkodowawczą pracodawcy (byłego pracodawcy) na podstawie art. 471 k.c. W

kolejnym wyroku z 22 sierpnia 2003 r., I PK 272/02 (OSNP 2004 nr 17, poz. 296),

podkreślono, że przy możliwości zbiegu podstaw ewentualnej odpowiedzialności

odszkodowawczej Skarbu Państwa i spółki powstałej w wyniku komercjalizacji

przedsiębiorstwa państwowego (art. 415 k.c. i art. 471 k.c.), w pierwszej kolejności

należy rozważyć zastosowanie art. 471 k.c., gdyż przepis ten przewiduje

domniemanie winy w niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu zobowiązania.

Odpowiedzialność Skarbu Państwa i spółki powstałej w wyniku komercjalizacji

(prywatyzacji) przedsiębiorstwa państwowego jest solidarna. Do wierzyciela (np. do

pracownika uprawnionego do nabycia akcji spółki na uprzywilejowanych zasadach)

należy wybór, do kogo skieruje swoje roszczenie odszkodowawcze – raz do Skarbu

Państwa, innym razem solidarnie przeciwko Skarbowi Państwa i spółce, a w

jeszcze innym przypadku tylko do spółki. Tak się stało w rozpoznawanej sprawie.

W uchwale siedmiu sędziów z 18 listopada 2009 r., II PZP 4/09 (OSNP 2010,

nr 13-14, poz. 153) Sąd Najwyższy stwierdził, że spółka powstała w wyniku

komercjalizacji może ponosić odpowiedzialność za szkodę powstałą wskutek

błędnego pouczenia spadkobierców uprawnionego pracownika o tym, że nie

przysługuje im prawo do nieodpłatnego nabycia akcji. Należy zatem uznać za

utrwalony i jednolity w orzecznictwie pogląd, że odpowiedzialność za utratę przez

uprawnionego pracownika prawa do akcji, będącą następstwem niewłaściwego

wykonania obowiązków przez podmioty, do których należało przeprowadzenie

procesu nieodpłatnego zbycia akcji, jest odpowiedzialnością kontraktową, której

podstawę stanowi art. 471 k.c. Odpowiedzialność ta obciąża także spółkę powstałą

w wyniku komercjalizacji.

Z przyczyn powyżej przytoczonych błędny jest pogląd strony skarżącej, że

powstała w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego spółka nie miała

w procesie udostępniania akcji własnych obowiązków wobec powódki, lecz działała

wyłącznie jako wykonawca umowy z 12 maja 1999 r. zawartej z Ministrem Skarbu

Państwa. W orzecznictwie Sądu Najwyższego należy uznać za utrwalony pogląd

dotyczący charakteru i podstaw odpowiedzialności zarówno Skarbu Państwa jak i

spółki powstałej w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego, za utratę

prawa do nieodpłatnego nabycia akcji przez uprawnione osoby. Podstawę

odpowiedzialności odszkodowawczej zarówno Skarbu Państwa jak i spółki z tytułu

nienależytego wykonania obowiązków wynikających z ustawy o komercjalizacji i

prywatyzacji oraz rozporządzenia wykonawczego stanowi art. 471 k.c. (por. wyrok

Sądu Najwyższego z 12 września 2000 r., I PKN 529/00, OSNAPiUS 2002, nr 7,

poz. 163).

Sąd Okręgowy, na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego,

uznał, że na stronie pozwanej ciążył obowiązek zawiadomienia uprawnionych o

możliwości nieodpłatnego nabycia akcji spółki PZU S.A. w sposób i w terminach

określonych w treści rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z 3 kwietnia 1997 r.

w sprawie szczegółowych zasad podziału uprawnionych pracowników na grupy

oraz trybu nabywania akcji przez pracowników. Obowiązek ten wynikał z umowy z

12 maja 1999 r. nr MPS 333/99 zawartej przez stronę pozwaną ze Skarbem

Państwa reprezentowanym przez Ministra Skarbu Państwa. Sąd Okręgowy ustalił,

że

strona

pozwana

nieprawidłowo

wykonała

obowiązek

zawiadomienia

uprawnionych o możliwości nieodpłatnego nabycia akcji, nie dokonując tego

niezwłocznie. Sąd stwierdził, że skoro strona pozwana w sposób nienależyty

wykonała swój obowiązek zawiadomienia pracowników o możliwości składania

oświadczeń o zamiarze nieodpłatnego nabycia akcji, to podstawą prawną

dochodzonego przez powódkę roszczenia jest w stosunku do strony pozwanej art.

471 k.c. w związku z art. 300 k.p. Stanowisko Sądu Okręgowego jest zgodne z

dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego. Nie sposób wobec tego

przyjąć, że dokonując przedstawionej wykładni przepisów, wymienionych w skardze

kasacyjnej,

Sąd

Okręgowy

dopuścił

się

oczywistego

naruszenia

prawa

materialnego.

Zastosowanie przepisów prawa materialnego zależy od konkretnych

okoliczności faktycznych danej sprawy. Prawidłowość zastosowania przepisów

prawa materialnego jest ściśle uzależniona od poczynionych ustaleń faktycznych

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2003 r., I PK 558/02, OSNP

2004 nr 16, poz. 283 oraz z 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS

2003 nr 18, poz. 437), a Sąd Najwyższy nie dokonuje samodzielnie oceny

dowodów i w razie niewykazania przez skarżącego oczywistego naruszenia

przepisów postępowania dotyczących dokonywania ustaleń faktycznych jest

związany

ustaleniami

faktycznymi

stanowiącymi

podstawę

zaskarżonego

orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego byłyby

wiążące w razie przyjęcia skargi do rozpoznania.

Strona skarżąca nie wykazała, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach

postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.