I KK 263/22 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I KK 263/22 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie M. B.ukaranego za czyn z art. 53 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 września 2022 r. na posiedzeniu bez udziału stron w związku z kasacją obrońcy ukaranego od orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego z dnia 5 listopada 2021 r., sygn. akt NSL Rep. […]z urzędu kwestii właściwości na podstawie art. 112 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich w zw. z art. 35 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł stwierdzić swoją niewłaściwość i kasację przekazać do rozpoznania Izbie Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 27a § 1 pkt 1 lit. b ustawy o Sądzie Najwyższym do właściwości utworzonej w Sądzie Najwyższym Izby Odpowiedzialności Zawodowej należą m.in. sprawy dyscyplinarne rozpatrywane w związku z postępowaniami dyscyplinarnymi prowadzonymi (m.in.) na podstawie ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich. Należy zauważyć, że art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 1259), mający charakter przepisu intertemporalnego, stanowi, że:

„Sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy należące do właściwości Izby Dyscyplinarnej przejmuje i prowadzi Izba Odpowiedzialności Zawodowej”. Regulacja ta nie obejmuje jednak kwestii odnoszącej się do spraw dyscyplinarnych (z zakresu odpowiedzialności zawodowej), które pod rządami dawnego stanu prawnego należały do właściwości Izby Karnej Sądu Najwyższego. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę fakt, że kwestia właściwości ma charakter procesowy, a konsekwencje procesowe wprowadzanej przez ustawę z dnia 9 czerwca 2022 r. zmiany właściwości zostały uregulowane w sposób odrębny jedynie częściowo (wyłącznie w odniesieniu do spraw zawisłych przed znoszoną Izbą Dyscyplinarną) – należało uznać, że zastosowanie znajdzie tutaj ogólna zasada prawa procesowego odnosząca się do stosowania regulacji procesowych w czasie, tj. dyrektywa tzw. chwytania spraw w locie przez nowe przepisy procesowe.

Zapatrywanie to harmonizuje z regulacją przyjętą przez powołany wyżej art. 8 ust. 2 ustawy nowelizującej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2022 r., sygn. akt I KK 99/22). W związku z tym, że przedmiotowa sprawa należy do kategorii spraw wymienionych w art. 27a § 1 pkt 1 lit. b ustawy o Sądzie Najwyższym, do których rozpoznania właściwa jest Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego –uwzględniając rozważania przedstawione w poprzednim akapicie – należało orzec jak w postanowieniu. [as]