I CZ 97/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 97/07

POSTANOWIENIE

Dnia 24 sierpnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Gerard Bieniek

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

w sprawie z wniosku J.Ż.

przy uczestnictwie Miasta W.

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 sierpnia 2007 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 16 lutego 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W sprawie o nabycie spadku z wniosku J.Ż. została wniesiona apelacja od

postanowienia z 30.X.2006 r. z opłatą w kwocie 50 zł. Sąd Okręgowy odrzucił ją na

podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. gdyż w tym czasie obowiązywała już opłata w kwocie

100 zł, a środek odwoławczy wnosił zawodowy pełnomocnik (adwokat).

W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuca błędną wykładnię art. 149

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. (dalej: u.k.s.c. 2005) w zakresie wyrażenia „sąd

danej instancji”, a ponadto wskazuje, że wnioskodawczyni nie odwołała

pełnomocnictwa udzielonego 7 czerwca 2005 r małżonkowi K.Ż., któremu powinno

być doręczone postanowienie z uzasadnieniem, tym bardziej, że w dniu doręczenia

wnioskodawczyni nie miała innego pełnomocnika.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu.

W zakresie wykładni art. 149 u.k.s.c. 2005 skarżąca nie przedstawiła argumentacji

usprawiedliwiającej zapatrywanie, że nowa ustawa o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych nie miała zastosowania w sprawie. Tymczasem Sąd

Najwyższy zagadnienie to rozważał wielokrotnie dokonując wykładni art. 149

u.k.s.c. 2005. Przykładowo można wskazać uchwałę z 22.11.2006 r., III CZP 86/06,

LEX nr 197667 stwierdzającą, że do apelacji wniesionej od wyroku wydanego po

wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) mają zastosowanie przepisy tej

ustawy.

Również w uchwale z 24.01.2007 r., III CZP 124/06, OSNC 2007/6/91 wyjaśniono,

że zakończenie postępowania w danej instancji - w rozumieniu art. 149 ust. 1

u.k.s.c. 2005 - następuje z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie

w tej instancji. Skład Sądu Najwyższego rozpoznający zażalenie podziela to

stanowisko i – jak wyżej stwierdzono - nie znajduje w zażaleniu podstawy do jego

zakwestionowania.

Jeśli

chodzi

z uzasadnieniem,

o

należy

zarzut

niewłaściwego

uwzględnić

regułę

doręczenia

postanowienia

(przedstawioną

w

wyroku

z 16 listopada 2004 r., I PK 36/04, OSNP 2005/12/176), iż doręczenie pisma

procesowego samej stronie, a nie ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi, jest

naruszeniem przepisów postępowania (art. 133 § 3 k.p.c.), którego wpływ na wynik

sprawy i znaczenie dla możności obrony przez stronę jej praw, należy oceniać

z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o doręczenie sporządziła i wniosła

bezpośrednio po ogłoszeniu postanowienia osobiście J.Ż., a 6 listopada 2006 r.

przesłała przez pocztę ponowny wniosek, żądając doręczenia jej uzasadnienia na

piśmie pod wskazany adres.

W takim wypadku zadośćuczynienie wyraźnemu żądaniu strony (uczestnika

postępowania) nie powoduje uchybienia art. 133 § 3 k.p.c. Sąd nie może dociekać

nieujawnionych

motywów

takiego

żądania

strony,

a

zasadę

doręczania

pełnomocnikowi winien stosować zawsze, gdy nie została wyrażona odmienna wola

strony.

Ostatecznym argumentem przy rozpoznawaniu zażalenia pozostaje jednak

to, że wniesienia zażalenia podjął się zawodowy pełnomocnik i nie sprostał

surowym wymaganiom zawartym w art. 1302 § 3 k.p.c.

Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 2 i 3 k.p.c. oddalił zażalenie.