I CZ 49/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 49/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Barbara Myszka

w sprawie z wniosku A. S.

przy uczestnictwie małol. J. S., reprezentowanego przez przedstawiciela

ustawowego matkę A. Ś., i D. R.

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 maja 2007 r.,

zażalenia uczestnika postępowania małol. J, S,

na postanowienie Sądu Okręgowego w W,

z dnia 11 stycznia 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy

odrzucił skargę kasacyjną uczestnika małoletniego J. S., reprezentowanego przez

przedstawiciela ustawowego matkę A. Ś. od postanowienia tego Sądu z dnia 25

września 2006 r. w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku, a także orzekł o

zwrocie opłaty od skargi. W uzasadnieniu Sąd drugiej instancji podał, że przyczyną

odrzucenia był brak konstrukcyjny, polegający na niezawarciu w treści skargi

kasacyjnej wyodrębnionego wywodu prawnego, odpowiadającego wymaganiom

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem. Zdaniem Sądu

Okręgowego, nie spełnia tego wymagania podanie takich samych argumentów,

na jakie powołuje się strona w uzasadnieniu podstaw skargi. Ten fragment pisma

procesowego stanowi faktycznie dodatkowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych,

co upoważnia do odrzucenia skargi na mocy art. 3986 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie, uczestnik zarzucił „błąd w ustaleniach

faktycznych”, polegający na nieuzasadnionym uznaniu, że skarga kasacyjna nie

zawiera uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, rażącą obrazę art.

3986 § 2 k.p.c., poprzez odrzucenie skargi, która nie zawierała żadnych braków,

o których mowa w przepisie, a także naruszenie art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c., poprzez

przyjęcie kryteriów oceny formalnej poprawności skargi, które nie wynikają

w żadnej mierze z treści ustawy.

Wskazując na powyższe zarzuty i ich uzasadnienie wnosił o uchylenie

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Złożony przez siebie środek zaskarżenia skarżący określił jako „kasację”,

co jednak można uznać za uchybienie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia

o prawidłowości

bądź

nieprawidłowości

sporządzenia

skargi

kasacyjnej

(por. postanowienie SN z dnia 10 listopada 2005 r., III CSK 68/05, niepubl.).

Należy natomiast rozstrzygnąć, czy spełnione są pozostałe wymagania stawiane

przed sporządzającym skargę kasacyjną.

Pełnomocnik procesowy uczestnika istotnie zawarł w skardze wyodrębnioną

redakcyjnie część, zawierającą wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego

uzasadnienie. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania,

powołał oczywistą zasadność skargi, co jest jedną z przesłanek tzw. przedsądu,

zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Poddając sformułowanie „oczywiście uzasadniona” wykładni przy użyciu

metod językowych, należy zauważyć, że to, co jest „oczywiste”, powinno być

widoczne na pierwszy rzut oka, niewątpliwe i jasne. Leksykalne znaczenie

przymiotnika „uzasadniony” odwołuje się natomiast do poparcia, umotywowania

czegoś, wykazania słuszności czy też uargumentowania. Zatem skarga jest

„oczywiście uzasadniona” wtedy i tylko wtedy, gdy siła przedstawionej w niej

argumentacji jest nie do odparcia i nie może budzić żadnych wątpliwości.

Zasadność powinna być, bez głębszej analizy, widoczna już na pierwszy rzut oka

(por. uchwałę Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oraz Izby Cywilnej z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC

2003 nr 7-8, poz. 92; postanowienia SN: z dnia 23 września 2004 r., III CZ 79/04,

niepubl.; z dnia 13 października 2004 r., I CZ 117/04, niepubl.). Mimo zmiany stanu

prawnego i zastąpienia „oczywistego naruszenia prawa” przesłanką „oczywistej

zasadności”, szczególne cele postępowania kasacyjnego każą sądzić, że nadal

chodzi o przytoczenie argumentów świadczących o tym, że zaskarżony wyrok lub

postanowienie nie mogą się ostać z uwagi na istotną i widoczną dla każdego

prawnika sprzeczność z obowiązującym prawem.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu niniejszej sprawy należy uznać,

że te wymagania nie zostały spełnione. W skardze kasacyjnej strona żaląca skupia

się bowiem na polemice z ustaleniami faktycznymi w sprawie. Brak jest natomiast

jakichkolwiek argumentów jurydycznych (por. postanowienie SN z dnia 21 lipca

2005 r., V CSK 18/05, niepubl.); takie argumenty zaledwie zarysowano, poprzez

powołanie się na rzekome naruszenie art. 382 k.p.c., natomiast nie rozwinięto go

ani

poprzez

dokonanie

egzegezy

tego

przepisu,

ani

nie

przytoczono

korespondujących z nim oraz ze stanem sprawy poglądów doktryny i orzecznictwa.

Tak sformułowany wniosek jest rzeczywiście tylko powtórzeniem (niemalże

dosłownym) uzasadnienia podstaw kasacyjnych, co w żadnej mierze nie przemawia

za „oczywistą zasadnością” skargi i przesądza o słuszności rozstrzygnięcia Sądu

drugiej instancji.

Mając na względzie powyższe, zażalenie należało oddalić na podstawie

art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

jz