I CZ 31/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 31/07

POSTANOWIENIE

Dnia 18 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

del. SSA Marta Romańska

w sprawie z powództwa M.I. i A.I.

przeciwko J.S.

o częściowe rozwiązanie umowy przekazania gospodarstwa rolnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 maja 2007 r.,

zażalenia powodów na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił

skargę kasacyjną M.I. i A.I. od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 5

października 2006 r. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy podkreślił, że okoliczności z

art. 3984 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. mają charakter kwalifikowany. Nie wystarczy odwołanie

się tylko do podstaw skargi kasacyjnej. Należy przedstawić wyodrębniony wywód

prawny, w którym skarżący wskażą, jakie konkretnie występujące w sprawie

okoliczności pozwalają zakwalifikować skargę kasacyjną do rozpoznania i

jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi

przesłanek uzasadniających zakwalifikowanie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej z

uwagi na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na

sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych ocen. Konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne występuje

w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które przepisy wymagają

wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym

poważne

wątpliwości

lub

przedstawieniem

rozbieżności

występujących

w

orzecznictwie sądów. W przypadku powołania przesłanki oczywistości naruszenia

prawa skarżący powinni natomiast wykazać, iż określone przepisy zostały

naruszone w sposób zauważalny. W niniejszej sprawie przedstawiona przez

żalących się skarga kasacyjna, w ocenie Sądu Okręgowego, nie odpowiada

wskazanym powyżej wymaganiom ustawowym, co powoduje odrzucenie skargi

kasacyjnej a limine, a zatem bez wzywania skarżących do usunięcia istniejących

wadliwości niniejszego środka zaskarżenia.

W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 11 grudnia

2006 r. pełnomocnik powodów zarzucił ogólnikowe powołanie się na treść art. 3984

pkt 2 i 3 k.p.c. oraz oczywiste niedostrzeganie przez Sąd Okręgowy istotnych

zagadnień prawnych, które zostały wskazane w zarzutach kasacji i rażące

naruszenia prawa materialnego i procesowego, które zostało szczegółowo

przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego

postanowienia w sposób oczywisty wskazuje, że wobec wskazanych naruszeń

prawa i materialnego i procesowego w interesie Sądu Okręgowego leży

przeciwdziałanie nadaniu biegu skardze kasacyjnej i przyjęcie jej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie

wniesione

przez

pełnomocnika

powodów

nie

zasługuje

na uwzględnienie.

W skardze kasacyjnej nie został zamieszczony wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania, który czyniłby zadość wymaganiom stawianym w art. 398 4 k.p.c.

Skarżący nie sformułował też uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania, a w uzasadnieniu ograniczył się do przytoczenia stanu faktycznego

sprawy i ogólnikowego stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie Sądu

Okręgowego z dnia 5 października 2006 r. narusza zasady współżycia społecznego

i poczucie sprawiedliwości. Skoro w art. 3989 § 1 k.p.c. ustawodawca precyzyjnie

określa limitowany katalog przyczyn przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

strona powinna tak formułować skargę, aby możliwa była ocena, czy zachodzą

wymienione w tym przepisie podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania. Wprawdzie

powołany artykuł określa czynności Sądu Najwyższego, a nie stron, jednak nie

pozostaje bez znaczenia dla oceny treści skargi kasacyjnej w części dotyczącej

wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania oraz jej uzasadnienia.

Należy zwrócić uwagę, że Sąd Najwyższy w wielu orzeczeniach wskazywał

na konieczność zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o jej przyjęcie

do rozpoznania (m.in. postanowienia SN z dnia 16 listopada 2005 r., I CSK 1/05,

z dnia 29 grudnia 2005 r., I CSK 109/05, z dnia 29 grudnia 2005 r., I CSK 113/05,

z dnia 12 czerwca 2006 r., I CSK 110/06, z dnia 28 czerwca 2006 r., I CSK 117/06

i z dnia 28 czerwca 2006 r., I CSK 121/06) oraz uzasadnienia tej skargi (m.in.

postanowienia z dnia 28 kwietnia 2006 r., V CZ 21/06, z dnia 28 kwietnia 2006 r.,

V CZ 24/06 i z dnia 12 maja 2006 r., V CZ 26/06). Ponadto w postanowieniu z dnia

4 listopada 2005 r., V CZ 127/05, Sąd Najwyższy wprost wskazał, że „wniosek

o uchylenie orzeczenia, od którego skarga kasacyjna jest wniesiona, nie może

zastąpić wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Brak wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wraz z uzasadnieniem

powoduje odrzucenie skargi”. Podobna sytuacja istnieje w niniejszej sprawie,

w której wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jej uzasadnienie

zostały sprowadzone do wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i skrótowo

przytoczonych podstaw kasacyjnych.

O niezasadności zażalenia świadczy także stanowisko Sądu Najwyższego

przedstawione w postanowieniu z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 77/06, w którego

tezie stwierdzono, że „wymaganie określone w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jest

spełnione jedynie wówczas, gdy skarżący przedstawi wyodrębniony wywód,

uzasadniając w nim wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przy

użyciu argumentów jurydycznych, nawiązujących do treści art. 3989 § 1 k.p.c.”.

W niniejszej sprawie taki wywód, nawiązujący do podstaw przyjęcia skargi

kasacyjnej, określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., w ogóle nie został przedstawiony.

Zażalenie podlegało więc oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku

z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.