Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to substantiate admissibility request citing specific legal grounds.

Sygn. akt I CSK 117/06

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa A. W. i D. S.-W.

przeciwko T.J.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 czerwca 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego

w W. z dnia 27 października 2005 r., sygn. akt I ACa …/04,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Pełnomocnik

powodów

wniósł

skargę

kasacyjna

od

wyroku

Sądu

Apelacyjnego w W., w której uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania – zamieszczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – polega na

stwierdzeniu, że „wobec tego, iż zaskarżone orzeczenie wskazuje na potrzebę

wykładni wyżej opisanych przepisów prawnych, których stosowanie wywołuje

rozbieżności w orzecznictwie, skarga kasacyjna zasługuje na przyjęcie do

rozpoznania”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. stanowi, że skarga kasacyjna powinna

zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Przytoczone

wymaganie stanowi jeden z elementów istotnych (konstrukcyjnych) skargi

kasacyjnej, którego niedochowanie powoduje, że skarga jest dotknięta brakiem

nieusuwalnym i podlega odrzuceniu a limine.

Wymaganie uzasadniania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanej w art. 398 9 k.p.c.,

i stanowi jej dopełnienie. Jest to zatem obowiązek nałożony na skarżącego

polegający na wykazaniu argumentów przemawiających za tym, aby skarga

kasacyjna została przyjęta do rozpoznania w trzeciej instancji. Należy przy tym

podkreślić, że spełnieniem tego obowiązku nie jest przedstawienie dowolnych

argumentów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, istotnych

tylko w ocenie samego skarżącego.

Uzasadnienie omawianego wniosku, ze względu na związek z przedsądem,

musi ściśle nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. To oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną

powinien wykazać – w formie wyodrębnionego wywodu prawnego – że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

20 października 2005 r., II CZ 89/05 niepubl.).

Przytoczona treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

powodów do rozpoznania nie daje podstaw do uznania, że skarga spełnia

wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Powołując się na potrzebę

wykładni „wyżej opisanych przepisów prawnych” wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, skarżący nie wskazali orzeczeń, które – ich zadaniem –

świadczą o istnieniu podniesionej rozbieżności w judykaturze. W konsekwencji nie

jest możliwe ustalenie, czy zawarte w uzasadnieniu wniosku okoliczności –

nawiązujące do przesłanki za art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. – rzeczywiście zachodzą. Tej

oceny nie zmienia fakt, że w sprawie zapadły odmienne rozstrzygnięcia.

Rozbieżność w orzecznictwie sądów, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c., nie

może być bowiem utożsamiana – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu

z dnia 24 kwietnia 2003 r., I PK 557/02 (OSNP 2003, nr 15, poz. 1) –

z rozbieżnością w sposobie interpretacji lub stosowania prawa przez sąd pierwszej

instancji oraz sąd drugiej instancji w związku z orzekaniem w tej samej sprawie.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 3986 § 3 k.p.c.).

jc