Legislator Case Law & Legislation
I CZ 120/15 AI generated

Supreme Court denies interpretation request as original ruling text is clear and unambiguous.

Case Number I CZ 120/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to interpret its own January 14, 2016, ruling regarding a lawyer's fine. The court found the original decision's text clear and free of contradictions, noting that interpretation cannot alter the ruling or supplement its reasoning. Consequently, the request for interpretation was dismissed because the legal text already provided a definitive resolution.

Legislator headnote

AI generated

Art. 352 k.p.c.; Art. 361, Art. 391 § 1, Art. 398 § 1, Art. 394 § 3 k.p.c.: A court ruling is final and binding; interpretation cannot alter the decision, supplement its reasoning, or serve as a basis for challenging the original judgment.

Keywords

AI generated
interpretation of judgment finality of rulings Supreme Court procedure legal text clarity procedural request denial

Cited Legislation

AI generated
Art. 352 k.p.c.
Ma on zastosowanie nie tylko do wyroków, ale także do postanowień sądów, w tym także - poprzez art. 352 k.p.c. w zw.
Art. 361 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 398 § 1 k.p.c.
391 § 1, art. 39821 i art.
Art. 394 § 3 k.p.c.
39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 352 k.p.c
Ma on zastosowanie nie tylko do wyroków, ale także do postanowień sądów, w tym także - poprzez art. 352 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CZ 120/15Sygn. akt I CZ […] POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Mirosław Bączyk‎SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa P. B.‎przeciwko Miastu w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 marca 2016 r.,‎na skutek wniosku pełnomocnika powoda adw. M. B. ‎o wykładnię postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2016 r., ‎sygn. akt I CZ 120/15, odmawia wykładni postanowienia z dnia 14 stycznia 2016 r., ‎ sygn. akt I CZ 120/15.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik powoda w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2016 r. wniósł o dokonanie wykładni postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2016 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I CZ 120/15, na podstawie którego oddalono zażalenie pełnomocnika powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 stycznia 2015 r., którym ukarano pełnomocnika powoda karą porządkową grzywny.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 352 k.p.c., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

Przepis ten dotyczy zarówno samej sentencji orzeczenia, jak również jego uzasadnienia. Ma on zastosowanie nie tylko do wyroków, ale także do postanowień sądów, w tym także - poprzez art. 352 k.p.c. w zw. z art. 361, art. 391 § 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. - do postanowień wydawanych przez Sąd Najwyższy.Złożony wniosek nie mógł być uwzględniony, gdyż treść rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia - oddalającego zażalenie - jest jasna i nie budzi wątpliwości. Nie zachodzi również sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia zawartego w sentencji postanowienia a treścią jego uzasadnienia.

Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do uchylenia lub zmiany wydanego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 1968 r., II PZ 21/68, z dnia 19 września 1974 r., II PZ 43/74 oraz z dnia 10 października 1978 r., IV CR 144/78 - nie publ.), do czego w istocie zmierza pełnomocnik powoda, o czym świadczy sformułowany na wstępie uzasadnienia pisma procesowego z dnia 8 lutego 2016 r. wniosek o uchylenie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2016 r. Wykładnia co do treści orzeczenia nie służy również uzupełnieniu motywów wyartykułowanych w uzasadnieniu orzeczenia, które w ocenie strony nie są przekonujące lub błędne ani też do wyjaśnienia użytych wyrażeń prawniczych i słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w danej sprawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1998 r., III AO 25/97, OSNP 1999, nr 4, poz. 151).Z tych względów orzeczono, jak w sentencji. l.n