I CSK 968/26 · Sąd Najwyższy

I CSK 968/26 POSTANOWIENIE 28 kwietnia 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Aleksander Stępkowski na posiedzeniu niejawnym 28 kwietnia 2026 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku J.U.‎z udziałem B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R., A.C. i J.C. ‎o zasiedzenie,‎na skutek skargi kasacyjnej A.C. i J.C.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Gliwicach‎z 19 grudnia 2024 r., III Ca 780/22, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od A.C. i J.C. na rzecz J.U. kwotę 1800 zł (tysiąca ośmiuset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia A.C. i J.C. do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 19 grudnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, w sprawie z wniosku J.U. z udziałem B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R., A.C. i J.C. o zasiedzenie, na skutek apelacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z 10 lutego 2022 r., zmienił zaskarżone postanowienie i uwzględnił wniosek (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania (pkt II-VI).Postanowienie zostało zaskarżone przez uczestników A.C. i J.C.. Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne a skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Wnioskodawca złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Konieczna selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1) występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub (4) oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada jednie to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek uzasadniających wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozstrzygnięte dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.

Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia twierdzenia, że występuje ono w danej sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, 26 września 2005 r., II PK 98/05, 10 maja 2019 r., I CSK 627/18). Zagadnienie przedstawione w skardze kasacyjnej nie spełnia powyższego kryterium.Strona skarżąca wskazała, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne dotyczące oceny czy można mówić o samoistnym posiadaniu w sposób ciągły w sytuacji, gdy wnioskodawca wykazał wolę demontażu ogrodzenia posadowionego niezgodnie z granicą nieruchomości.

Tak sformułowana kwestia nie może stanowić zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. bowiem nie stanowi generalnego i abstrakcyjnego problemu prawnego ale wymaga oceny konkretnych okoliczności faktycznych, te zaś nie mogą być podstawą zarzutu kasacyjnego. Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano również oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zachodzi ona wówczas, gdy z treści skargi, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają jej uwzględnienie.

Skarżący twierdząc, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinien wyjaśnić w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Oznacza to powinność wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, które dodatkowo prowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienia SN z: 8 października 2015 r., IV CSK 189/15; 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75; 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06).

Ze względu na wyjątkowy charakter przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej powinna dać się stwierdzić „na pierwszy rzut oka”, bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (zob. postanowienie SN z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższego kryterium.Wywód zawarty we wniosku opiera się zasadniczo na zarzucie, w myśl którego „Sąd Okręgowy dokonał błędnej oceny stanu faktycznego”, tymczasem podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Z powyższych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935). Aleksander Stępkowski‎ (Ł.W.) [r.g.]