I CSK 629/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 629/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z powództwa M. S. i W. S.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej w R.,

Gminie Miasta R. i Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta R.

o ustalenie nieważności umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku

Sądu Okręgowego w R.

z dnia 23 marca 2010 r.,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powodów solidarnie na rzecz Gminy Miasta R.

kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) i na rzecz

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2700 zł

(dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w R. w

wyniku apelacji pozwanych zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji i oddalił

powództwo M. S. i W. S. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej LokatorskoWłasnościowej w R., Skarbowi Państwa- Prezydentowi Miasta R. i Gminie Miasto

R. o ustalenie nieważności umowy ustanowienia wieczystego użytkowania

określonej w pozwie nieruchomości na rzecz pozwanej Spółdzielni, zawartej w dniu

20 czerwca 1991 r.

W skardze kasacyjne powodowie jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania wskazali na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 398 9

§ 1 pkt 4 k.p.c., stwierdzając, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,

gdyż w sprawie został podniesiony szereg okoliczności wskazujących na

sprzeczność zaskarżonej umowy z bezwzględnie obowiązującymi przepisami

ustaw, co z mocy art. 58 §1 k.c. skutkuje nieważnością tej umowy. Umowa została

zawarta przed wydaniem decyzji komunalizacyjnej Wojewody oraz bez wymaganej

ustawą decyzji administracyjnej, która została uchylona, co sprawia, że obecnie

umowa wieczystego użytkowania funkcjonuje bez wymaganej przez kodeks cywilny

ważnej kauzy. Nieważność tej umowy pozostaje również jednoznaczna, zdaniem

skarżących, w kontekście faktów, na podstawie których została stwierdzona

nieważność decyzji administracyjnej z dnia 23 lutego 1989 r. mającej pierwotnie

służyć za podstawę jej zawarcia, która została wydana w oparciu o także uchyloną

później, a więc nieistniejąca w obrocie prawnym, inną decyzję administracyjną

z dnia 28 lutego 1985 r. Tym samym do zawarcia w dniu 20 czerwca 1991 r.

umowy wieczystego użytkowania doprowadziło wyłącznie bezprawne działanie

organów administracyjnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jeżeli skarżący, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wskazuje na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 398 9 § 1 pkt 4

k.p.c., powinien w wyodrębnionym wywodzie prawnym wykazać, że w sprawie

doszło do kwalifikowanego: oczywistego i rażącego naruszenia prawa, widocznego

od razu, na pierwszy rzut oka, przy zastosowaniu podstawowej wiedzy prawniczej,

bez potrzeby głębszej analizy oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło

orzeczenie oczywiście wadliwe. Nie wystarczy zatem powołanie się na rażące

nawet naruszenie określonych przepisów, bowiem mimo takiego naruszenia,

orzeczenie może odpowiadać prawu (porównaj między innymi orzeczenia Sądu

Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49, z dnia

30 sierpnia 2007 r. II CSK 322/07, z dnia 18 stycznia 2008 r. II PK 276/07, z dnia

9 czerwca 2008 r. II UK 38/08 i z dnia 13 listopada 2008 r. II UK 228/08).

Skarżący nie wykazali tych okoliczności.

Bezsporne jest, że w chwili zawierania kwestionowanej umowy użytkowania

wieczystego, Gmina była właścicielką nieruchomości objętej umową i jest nią nadal

a wszystkie decyzje administracyjne, na podstawie których umowa została zawarta

istniały. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy uchylenie ostatecznej decyzji

administracyjne, na podstawie której zawarto umowę sprzedaży nieruchomości lub

umowę wieczystego użytkowania, nie powoduje samo przez się nieważności

umowy (porównaj między innymi orzeczenia z dnia 25 kwietnia 1964 r. III CO

12/64, OSNCP 1964/12/244 i z dnia 28 maja 1992 r. III AZP 4/92, OSNCP

1992/12/211). Ustalona przez Sąd Okręgowy w rozpoznawanej sprawie przyczyna

stwierdzenia

w

postępowaniu

administracyjnym

nieważności

decyzji

administracyjnych będących podstawą zawartej umowy użytkowania wieczystego

(nie wskazanie celu użytkowania wieczystego), nie uzasadniała wniosku, że sama

umowa użytkowania wieczystego była sprzeczna z bezwzględnie obowiązującymi

przepisami prawa, jak również nie uzasadnia oceny, że zaskarżony wyrok jest

oczywiście wadliwy.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy uznał, że nie zachodzi wskazana przez

skarżących podstawa do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ani żadna inna

podstawa przewidziana w art. 3989 § 1 k.p.c., co prowadziło do wydania orzeczenia

jak w punkcie 1 postanowienia.

Na wniosek pozwanych zawarty w odpowiedziach na skargę kasacyjną Sąd

Najwyższy na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1 i art. 391 § 1 oraz art. 39821

k.p.c. zasądził na ich rzecz od pozwanych zwrot kosztów postępowania

kasacyjnego.

db