I CSK 613/26 · Sąd Najwyższy

I CSK 613/26 POSTANOWIENIE 28 kwietnia 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 28 kwietnia 2026 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku J.S.‎z udziałem W.S. i J.F.‎o dział spadku i podział majątku wspólnego,‎na skutek skargi kasacyjnej J.F.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży‎z 19 września 2024 r., I Ca 86/24, 1. umarza postępowanie kasacyjne, 2. zasądza od J.F. na rzecz J.S. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Uczestniczka J.F. cofnęła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży, wydanego w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia prowadzonej z wniosku J.S. z udziałem także W.S.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Cofnięcie skargi kasacyjnej, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, wiąże Sąd i nie podlega jego następczej kontroli; dokonanie tej czynności powoduje konieczność umorzenia postępowania (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 października 2013 r., V CSK 444/12). Zgodnie z art. 39821 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. cofnąć skargę może także sama strona (uczestnik) postępowania – niezależnie od unormowanego w art. 871 § 1 k.p.c. przymusu adwokacko-radcowskiego.O kosztach postępowania zasądzonych na rzecz wnioskodawcy rozstrzygnięto zgodnie z art. 520 § 2 k.p.c., ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 6 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

W przypadku odpowiedzi na skargę wniesionej przez uczestnika o kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono wobec niezłożenia w tym przedmiocie stosownego wniosku. Rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania uzasadniałoby wprawdzie zasądzenie tych kosztów od skarżącej, lecz wniosek o takie zasądzenie nie został zgłoszony. W odpowiedzi na skargę kasacyjną sformułowano wniosek o „zasądzenie na rzecz adw. […] kosztów pomoc prawnej udzielonej uczestnikowi […] z urzędu”, z jednoczesnym oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części (s. 2 skargi kasacyjnej).

Tak ujęty wniosek nie pozwala przyjąć, nawet w drodze jego szerszej wykładni, by zawarte w nim żądanie dotyczyło zasądzenia kosztów postępowania od skarżącej uczestniczki postępowania, czyli na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Zarazem natomiast kierunek zapadłego rozstrzygnięcia nie uzasadniał przyznania pełnomocniczce kosztów pomocy prawnej od Skarbu Państwa. O zwrocie odpowiedniej części uiszczonej przez skarżącą opłaty od skargi kasacyjnej rozstrzygnie Sąd, do którego wniesiono tę opłatę.Wobec powyższego, na podstawie art. 13 § 2 w zw. 39821 w zw. z art. 391 § 2 zd. 1 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska‎ [J.T.][a.ł]