I CSK 189/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CSK 189/10

POSTANOWIENIE

Dnia 7 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z wniosku Kryspiny P.

przy uczestnictwie Danuty S. i in. ,

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 10 listopada 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 listopada 2009 r. Sąd Okręgowy

oddalił apelację wnioskodawczyni Kryspiny P. od postanowienia Sądu pierwszej

instancji oddalającego wniosek o stwierdzenie, że wnioskodawczyni nabyła przez

zasiedzenie z dniem 1 lutego 1999 r. własność zabudowanej nieruchomości bliżej

opisanej we wniosku.

Sądy ustaliły między innymi, że wnioskodawczyni zamieszkała w 1967 r.

w budynku na przedmiotowej nieruchomości na podstawie nieformalnej umowy

użyczenia zawartej najpierw z właścicielką nieruchomości Katarzyną K., a po jej

śmierci z jej spadkobiercami Tadeuszem K. i Elżbietą C. Była więc posiadaczem

zależnym. Dopiero po 12 lutego 1982 r., gdy z budynku na nieruchomości

wyprowadziła się uczestniczka postępowania Elżbieta S., całą nieruchomość objęła

w posiadanie wnioskodawczyni, stając się jej posiadaczem samoistnym, a zatem w

momencie orzekania nie upłynął jeszcze przewidziany w art. 172 § 2 k.c. 30-letni

okres umożliwiający nabycie własności przez zasiedzenie.

W

skardze kasacyjnej wnioskodawczyni jako uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała na przesłanki przedsądu określone

w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Stwierdziła, że w sprawie występują zagadnienia prawne: w jakiej mierze

granice i treść prawa własności determinują granice i treść posiadania rzeczy przez

posiadacza samoistnego; czy możemy mieć do czynienia z takimi samymi

zakresami

posiadania

samoistnego,

gdy

posiadacz

samoistny

zasiaduje

nieruchomość pod nieobecność kogokolwiek na nieruchomości oraz gdy posiadacz

samoistny zasiaduje nieruchomość w obecności osób trzecich (nie wykonujących

posiadania w imieniu właściciela) będących posiadaczami zależnymi i jednocześnie

najbliższą rodziną zasiadującego; jakie jest określenie posiadania samoistnego

w relacji do posiadania zależnego z uwzględnieniem tego pierwszego jako

faktycznego władania w najszerszej formie korzystania z rzeczy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, jeżeli skarżący,

jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołuje

się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, powinien

zagadnienie to przedstawić przez odpowiednie sformułowanie, wskazać przepisy

prawna, na tle których wystąpiło, przedstawić kontrowersje i rozbieżne oceny

prawne jakie zagadnienie to wywołuje, wykazać, że mają one charakter na tyle

poważny, iż celowe jest zajęcie stanowiska przez Sąd Najwyższy oraz że

rozwiązanie tego zagadnienia konieczne jest do prawidłowego rozstrzygnięcia

sprawy, jak również przyczyni się do rozwoju judykatury (porównaj między innymi

orzeczenia z dnia 10 maja 2001 r. II CZ 35/01, OSNC 2002/1/11, z dnia 7 czerwca

2005 r. V CSK 3/05 i z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07, nie publ.).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do

rozpoznania

nie

spełnia

powyższych

wymagań.

Zagadnienia

nie

zostały

w odpowiedni sposób sformułowane ani nie wykazano ich poważnego charakteru,

uzasadniającego zajęcie stanowiska przez Sąd Najwyższy. Przede wszystkim

jednak zostały one przedstawione w oderwaniu od ustaleń faktycznych sprawy,

którymi Sąd Najwyższy jest związany, a z których wynika, że przyczyną oddalenia

wniosku było ustalenie, iż wnioskodawczyni korzystała ze spornej nieruchomości do

dnia 12 lutego 1982 r. na podstawie umowy użyczenia, a dopiero po tej dacie jej

posiadanie zależne przekształciło się w posiadanie samoistne i nie upłynął jeszcze

wymagany okres posiadania samoistnego w złej wierze konieczny do zasiedzenia.

Nie występują zatem w sprawie przedstawione zagadnienia sprowadzające się

w istocie do wykładni pojęcia samoistnego posiadania i jego przesłanek.

Nie zostało również wykazane, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. ponieważ ta przesłanka

przedsądu nie została w ogóle uzasadniona we wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do poszukiwania

przesłanek wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w uzasadnieniu

podstaw kasacyjnych. Nie można zatem uznać, że wnioskodawczyni wykazała

oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w uzasadnieniu podstawy kasacyjnej

w postaci naruszenia art. 172 k.c. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 28 lipca

1990 r. Niezależnie od tego uzasadnienie tego zarzutu nie daje podstaw do

przyjęcia, że wydane orzeczenie w sposób kwalifikowany: rażący i oczywisty

narusza prawo, a tylko takie naruszenie prawa uzasadnia twierdzenie o oczywistej

zasadności

skargi

kasacyjnej

(porównaj

między

innymi

orzeczenia

Sądu

Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49, z dnia

30 sierpnia 2007 r. II CSK 322/07, z dnia 18 stycznia 2008 r. II PK 276/07, z dnia

9 czerwca 2008 r. II UK 38/08 i z dnia 13 listopada 2008 r. II UK 228/08, nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania uznając, że skarżąca nie wykazała

istnienia przesłanek przedsądu, na które się powołała, a w sprawie nie doszło do

nieważności postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu

w granicach zaskarżenia.

md