I CSK 1509/25 · Sąd Najwyższy

I CSK 1509/25 POSTANOWIENIE 25 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Kamil Zaradkiewicz na posiedzeniu niejawnym 25 lipca 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa S.Z.‎przeciwko W.O.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej S.Z.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku‎z 5 grudnia 2024 r., I AGa 170/23, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od S.Z. na rzecz W.O. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia powodowi do dnia zapłaty. [M.O.]

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 5 grudnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku w sprawie z powództwa S.Z. przeciwko W.O. o zapłatę, na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z 10 października 2023 r., V GC 229/22, w pkt. 1 zmienił zaskarżony wyrok w całości w ten sposób, że oddalił powództwo oraz rozstrzygnął o kosztach procesu, zaś w pkt.

2. orzekł o kosztach postępowania odwoławczego.Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Białymstoku wniósł powód, zaskarżając je w całości. Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 39815 k.p.c., z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, w tym postępowania kasacyjnego.W ocenie skarżącego skargę kasacyjną należy uznać za oczywiście uzasadnioną, z uwagi na to, że:

a) Sąd Apelacyjny stwierdził, że powodowi przysługiwało roszczenie o zapłatę kary umownej za opóźnienie w usunięciu wady (art. 483 § 1 k.c.), a nie odszkodowanie na zasadach ogólnych (471 k.c.), mimo że pozwany odmówił usunięcia wady (nie wykonał umowy w tej części);

b) Sąd Apelacyjny, mimo związania wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 7 maja 2020 r. w sprawie o sygn. akt: I ACa 983/19 z powództwa Skarbu Państwa przeciwko S.Z. i K.Z. co do stanu faktycznego (art. 82 w zw. 85 k.p.c.), w niniejszej sprawie dokonał odmiennych ustaleń co do istnienia wad w bramach.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o odmowę jej przyjęcia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie podlegała przyjęciu do rozpoznania merytorycznego.Wbrew ocenie strony powodowej skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie jest oczywiście uzasadniona.

Jako przyczynę kasacyjną strona skarżąca wskazała bowiem oczywistą zasadność skargi. Na tle tej przesłanki przyjmuje się, że chodzi o szczególne, kwalifikowane, wręcz rażące wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, bez wnikliwego wgłębiania się w merytoryczną analizę trafności orzeczenia (postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z 7 października 2010 r., I CSK 189/10; z 28 lipca 2011 r., I CSK 77/11), o wyraźny i istotny błąd z zakresu prawa procesowego lub materialnego, który może mieć wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z 26 kwietnia 2012 r., II CSK 640/11).

Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje (a zatem nie musi wyłącznie rozstrzygać) per se nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu, lecz istotny jest skutek polegający na wydaniu oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, które nie może się ostać (zob. zamiast wielu postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004, nr 13, poz. 230; z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07; z 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08; z 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08; z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15).

Oczywiste naruszenie prawa przez Sąd odwoławczy ma być jednoznaczne, niepodlegające rozbieżnym ocenom i widoczne już prima facie, bez potrzeby pogłębionej analizy wskazanej w motywach rozstrzygnięcia argumentacji.W niniejszej sprawie należało uznać, że, po pierwsze, skoro powód konsekwentnie dochodził odszkodowania na podstawie art. 471 k.c., to Sąd ad quem nie miał podstaw w świetle art. 321 k.p.c. do uwzględnienia powództwa zasądzając na rzecz powoda określoną kwotę tytułem kary umownej.Sąd II instancji przyjął ponadto, że powództwo nie było usprawiedliwione co do zasady z uwagi na niewykazanie nienależytego wykonania zobowiązania przez pozwanego, a wywód zawarty w tej części uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie zwalcza tego stanowiska.

Co do drugiej wskazanej we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania kwestii, Sąd II instancji nie ustalił, aby we wcześniejszej sprawie z powództwa Skarbu Państwa przeciwko powodowi i W.O. (pozwanemu w rozpoznawanej sprawie) został przypozwany. Sąd ustalił jedynie, że taka druga sprawa się toczyła.Powód w pozwie (k.

7) przywołał co prawda jako dowody określone dokumenty z akt tego wcześniejszego postępowania, ale ich nie załączył wu, jak też nie wnosił o to, aby sąd zwrócił się o akta wcześniejszej sprawy celem przeprowadzenia dowodów z określonych dokumentów znajdujących się w aktach tego postępowania. Tym samym skarżący nie wykazał występowania w niniejszej sprawie przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. art. 99 w zw. art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c.).SSN Kamil Zaradkiewicz (M.M.)[SOP] ‎