I CNP 87/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 87/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie skargi B. S., J. K. i małoletniego D. K. o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 14 lipca 2008 r., wydanego w sprawie

z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej W. w W.

przeciwko B. S., M. S., J. K., M. K. i małoletniemu D. K.

z udziałem interwenienta ubocznego Miasta W.

o eksmisję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 kwietnia 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4241 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje zasadniczo od wyroku sądu drugiej

instancji, a jedynie wyjątkowo, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego wyroku sądu

pierwszej instancji kończącego postępowanie ( art. 4241 § 2 k.p.c.).

W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest prawomocny wyrok sądu pierwszej

skarga, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., powinna zawierać między innymi

wykazanie, że występuje wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c.

W świetle jednolitego i utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego pojęcie

„wypadek wyjątkowy”, w rozumieniu tego przepisu odnosi się zarówno do przyczyn

niezgodności z prawem orzeczenia jak i powodów, dla których strona nie

skorzystała z możliwości jego zaskarżenia. Skarżący powinien zatem, spełniając

wymaganie konstrukcyjne skargi przewidziane w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c., wykazać

nie tylko, że zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji narusza podstawowe

zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka

i obywatela, lecz także wykazać, iż zaszły wyjątkowe okoliczności, z powodu

których nie skorzystał z możliwości zaskarżenia tego wyroku. Przez takie

okoliczności zaś należy rozumieć ciężką chorobę strony uniemożliwiającą

wniesienie środka odwoławczego, jej stan psychiczny uniemożliwiający podjęcie

rozsądnej decyzji co do zaskarżenia niekorzystnego orzeczenia sądu pierwszej

instancji, katastrofę, klęskę żywiołową, uzyskanie błędnej informacji od pracownika

sądu co do sposobu i terminu zaskarżenia itp. (porównaj między innymi

postanowienia Sądu Najwyższego z 2 lutego 2006 r. III CNP 4/06, OSNC

2006/6/113 i z dnia 29 listopada 2006 r. II CNP 85/06, niepubl.).

Pozwani skarżący prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia 14 lipca

2008 r. orzekający ich eksmisję bez przyznania prawa do lokalu socjalnego, nie

wskazali dlaczego nie wnieśli apelacji od niekorzystnego dla nich wyroku sądu

pierwszej instancji a tym samym nie wykazali, że występuje wyjątkowy wypadek, o

którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., uzasadniający wniesienie skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji. Nie

spełnili zatem przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 część ostatnia k.p.c. wymagania

konstrukcyjnego skargi, co zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. prowadzi do jej

odrzucenia.

Skarga ta nie spełnia również wymagań konstrukcyjnych przewidzianych

w art. 4245 § 1 pkt 4 i pkt 5 część pierwsza k.p.c. Nie zawiera bowiem

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy ani wykazania, że wzruszenie tego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych, w szczególności skargi o wznowienie

postępowania, nie było i nie jest możliwe. Również te braki uzasadniają odrzucenie

skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.