I CNP 71/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 71/07

POSTANOWIENIE

Dnia 15 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie ze skargi L. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 28 września 2005 r., wydanego w sprawie

z powództwa L. S.

przeciwko M. W. i J.W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 listopada 2007 r.,

1) odrzuca skargę;

2) oddala wniosek pełnomocnika powoda o przyznanie mu

od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej powodowi w postępowaniu o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2005 r. Sąd Okręgowy w W. uwzględniając w

całości powództwo zasądził na rzecz powoda

od pozwanych solidarnie kwotę

72 000 zł. wraz z kosztami procesu.

W wyniku apelacji pozwanego Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w

ten sposób, że obniżył zasądzoną należność do kwoty 18 000 zł., a w pozostałej

części oddalił powództwo odpowiednio obniżając zasądzone koszty procesu za

pierwszą instancję, oddalił w pozostałej części apelację pozwanego i umorzył

postępowanie wywołane apelacją powoda, która została cofnięta oraz rozstrzygnął

o kosztach postępowania apelacyjnego.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego wyroku,

wniesionej na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., pełnomocnik powoda podał jako

wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 54 000 zł. i wskazał, że zaskarża wyrok

Sądu Apelacyjnego w części, w zakresie punktu I i V.

Wykazując, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe wskazał, że wprawdzie powodowi

przysługiwała od wyroku Sądu Apelacyjnego skarga kasacyjna, jednak nie wniósł

jej z powodu utraty zaufania do reprezentującego go pełnomocnika z urzędu

i odmowy Sądu Apelacyjnego uwzględnienia wniosku powoda o zmianę

pełnomocnika. Wskazał też, że ponadto nie było podstaw do wniesienia skargi

kasacyjnej, bowiem brak było przesłanek z art. 398 9 § 1 k.p.c., które uzasadniałyby

żądanie przyjęcia takiej skargi do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje jedynie od orzeczenia sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie jeżeli jego zmiana lub uchylenie w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Tylko

w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela i spełnione są pozostałe przesłanki art. 424 1 § 2 k.p.c.,

skarga przysługuje także od orzeczenia, od którego stronie przysługiwał środek

prawny, lecz z niego nie skorzystała.

Jeżeli zatem stronie przysługiwał środek prawny do uchylenia lub zmiany

zaskarżonego orzeczenia, z którego nie skorzystała, dopuszczalność skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej

lub drugiej instancji zależy od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek:

istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem

o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu

pierwszej

lub

drugiej

instancji,

którą

wniesiono

pomimo

nieskorzystania

z przysługującego stronie środka zaskarżenia i w której nie wykazano, że

niezgodność

z

prawem

tego

orzeczenia

wynika

ze

wskazanych

wyżej

kwalifikowanych przyczyn, określonych w art. 424 § 2 k.p.c., podlega odrzuceniu,

jako niedopuszczalna (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 12 czerwca 2006 r. I CNP 24/06, z dnia 18 sierpnia 2006 r. I CNP 42/06 oraz

z dnia 21 lutego 2007 r. I CNP 5/07, nie publ.).

Skarżący

oparł

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 września 2005 r. na

przesłankach z art. 4241 § 1 k.p.c. Skarga taka jest niedopuszczalna, jeżeli stronie

przysługiwała skarga kasacyjna, której nie wniosła, chyba że powołuje się i wykaże

istnienie szczególnych, wyjątkowych okoliczności, o których mowa w paragrafie

drugim wskazanego przepisu. Z uwagi na to, że powód, który nie wniósł

przysługującej mu skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego, nie powołuje

się w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku na wyjątkowe

okoliczności kwalifikowanej niezgodności z prawem, wskazane w art. 4241 § 2

k.p.c., skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 2

k.p.c.

Podlega ona odrzuceniu także z powodu niespełnienia wymogu art. 424 5 § 1

pkt 1 k.p.c., bowiem zakres zaskarżenia wyroku Sądu Apelacyjnego został

wskazany nieprawidłowo skoro objęto nim cały punkt I sentencji, mimo

że w punkcie tym zawarto również korzystne dla powoda rozstrzygnięcie

zasądzające na jego rzecz kwotę 18 000 zł.

Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w punkcie

pierwszym postanowienia.

Oddalając wniosek pełnomocnika powoda z urzędu o przyznanie mu od

Skarbu Państwa wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy miał na uwadze

utrwalone już stanowisko orzecznictwa w tym przedmiocie, że wynagrodzenie takie

przysługuje jedynie w sytuacji świadczenia pomocy prawnej na poziomie

wymaganym przez jej profesjonalny charakter. Nie spełnia tego wymogu

sporządzenie przez zawodowego pełnomocnika skargi niedopuszczalnej oraz

zawierającej uchybienia formalne uzasadniające jej odrzucenie wprost (porównaj

między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 14 sierpnia 1997 r. II CZ

88/97, OSNC z 1998 r. nr 3, poz. 40, z dnia 12 lutego 1999 r. II CKN 341/98, OSNC

z 1999 r. nr 6, poz. 123, z dnia 12 grudnia 2001 r. III CKN 407/01, nie publ. oraz

z dnia 17 lipca 2002 r. I CK 199/02, nie publ.).

kg