I CNP 62/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 62/08

POSTANOWIENIE

Dnia 17 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi W. J. o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 maja

2006 r., sygn. akt I Ca (…), wydanego w sprawie z powództwa W. J.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej B.(...) w I.

o uchylenie uchwał,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 października 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód

W.

J. wniósł

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 maja 2006 r. oddalającego

jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 28 grudnia 2005 r. Tym ostatnim

wyrokiem Sąd Rejonowy oddalił jego powództwo o uchylenie uchwał nr 17, 18, 19 i

20/2004, podjętych w dniu 15 marca 2004 r. przez pozwaną Wspólnotę Mieszkaniową

„B.(...)” w I. Uchwały te dotyczyły:

- uchwała 17/2004 – obniżenia o 50% opłat za c.o. w marcu i kwietniu 2004 r.;

- uchwała 18/2004 – wprowadzenia opłaty za c.o. w formie zaliczki, po rozliczeniu

okresu grzewczego 2003/2004 r.;

- uchwała 19/2004 – przywrócenia wpłaty na fundusz eksploatacyjny w wysokości 0,50

zł /m2;

- uchwała 20/2004 – przeznaczenia części wspólnej nieruchomości, znajdującej się na I

piętrze budynku na biuro zarządu Wspólnoty.

W skardze powód twierdził, że wydanie zaskarżonego orzeczenia wyrządziło mu

znaczną szkodę, „jeśli uwzględnić, że zaskarżone uchwały pozostają w rażącej

sprzeczności z elementarnymi zasadami prawidłowej gospodarki, w tym także

zarządzania majątkiem powoda”, „uchwała nr (…)/2004 (…) pozornie obniża koszty

opłaty do uchwalonej wysokości (…)”, ale obniżka „winna nastąpić w znacznie większym

stopniu”, „uchwała nr 18/2004 umocowuje zarząd do wprowadzenia dodatkowego

świadczenia m.in. od powoda jako członka wspólnoty bez żadnych kryteriów”,

„natomiast uchwała 1(…)/2004 wprowadza niczym nie uzasadnione dodatkowe

świadczenie w postaci tzw. funduszu eksploatacyjnego”. Według twierdzeń powoda,

zarząd

Wspólnoty

się

nie

rozliczył

z

otrzymanych

wpłat,

co

przynajmniej

uprawdopodobnia, że powodowi została wyrządzona szkoda.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga ta dotyczy. Warunek ten jest

spełniony jedynie wówczas, gdy strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej

majątku nastąpiła i wskaże rodzaj i rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub przedstawi

dowody lub inne środki uwiarygodniające jej twierdzenie (por. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., postanowienia tego

Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III

CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.).

Skarga powoda nie wypełnia tych wymagań, a w konsekwencji nie czyni zadość

wymaganiu ustanowionemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący ograniczył się do

ogólnikowego stwierdzenia, że poniósł szkodę, gdyż musiał przekazywać Wspólnocie

świadczenia, jego zdaniem nieuzasadnione, z których Wspólnota się z nim nie

rozliczyła. Nie wskazał jednak przy tym, nawet w przybliżeniu, jakie są rozmiary

poniesionej przez niego szkody i z czego szkoda ta miałaby wynikać, skoro skarżący

może domagać się zwrotu niewykorzystanych zaliczek na poczet opłat za ogrzewanie

swoich lokali, a także rozliczenia wydatków na remonty. Pokrywanie m.in. kosztów

eksploatacji części wspólnych, a także kosztów związanych z korzystaniem z własnego

lokalu należy do obowiązków powoda na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24

czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.).

Chcąc zatem uprawdopodobnić poniesienie szkody w wyniku wydania zaskarżonego

orzeczenia, skarżący winien unaocznić (a nie tylko twierdzić), jakich nieuzasadnionych

wpłat dokonał w wyniku nieuchylenia kwestionowanych uchwał oraz czy i dlaczego nie

może ich odzyskać od Wspólnoty w części nie znajdującej uzasadnienia w wydatkach.

Z przytoczonych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 4248

§ 1 k.p.c.