I CNP 28/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 28/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

ze skargi M.Spółki z o.o. w L. obecnie M. S.A.

w L. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 5 maja 2011 r., wydanego w sprawie

z powództwa Syndyka masy upadłości K. Spółki z o.o. w W. przeciwko M. Spółce z

o.o. w L.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwany M. Sp. z o.o. w L. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 5 maja 2011 r., w części

oddalającej jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 10 maja 2010 r. Sąd

pierwszej instancji częściowo uwzględnił powództwo Syndyka masy upadłości K.

Sp. z o.o. w W. w upadłości likwidacyjnej o zapłatę i zasądził od pozwanego

na rzecz powoda 47 793,66 zł z odsetkami ustawowymi, w pozostałym zakresie

powództwo oddalił i orzekł o kosztach procesu. Zasądzona suma stanowiła część

kaucji gwarancyjnej zatrzymanej przez pozwanego inwestora jako zabezpieczenie

kosztów usunięcia wad robót budowlanych wykonywanych przez powoda. Sąd

Okręgowy uznał, że wierzytelność ta stała się wymagalna ponieważ upłynął termin

umowny, w którym pozwany powinien był ją zwrócić wykonawcy. Sąd Apelacyjny

podzielił stanowisko, że zachodzą podstawy do zasądzenia od pozwanego

powyższej kwoty, pomimo częściowo odmiennej oceny prawnej stosunków między

stronami. Nie uwzględnił ponadto zgłoszonego przez pozwanego w apelacji zarzutu

potrącenia m. in. zasądzonej wierzytelności z wzajemną wierzytelnością do

upadłego, zgłoszoną do masy upadłości. Sąd Apelacyjny uznał, że nie zostały

spełnione przesłanki skutecznego potrącenia, ponieważ nie wystąpiła przesłanka

wzajemności potrącanych wierzytelności, z powodu nieodpłatności umowy o kaucję

gwarancyjną.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu drugiej instancji pozwany zarzucił naruszenie przepisów postępowania –

art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz naruszenie prawa materialnego

przez bezzasadną odmowę zastosowania art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego

2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r., Nr 175,

poz. 1361 ze zm.) w zw. z art. 96 p.u.n., art. 263 p.u.n. oraz art. 498 k.c., art. 499

k.c. i art. 61 k.c. i te same przepisy wskazał jako te, z którymi zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne.

Skarżący wyjaśnił, że na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia poniósł

szkodę w wysokości równej sumie, którą musiał zapłacić powodowi na podstawie

prawomocnego wyroku (63 473,52 zł), bez szans na zaspokojenie z masy

upadłości własnej wierzytelności przedstawionej do potrącenia, co stanowi skutek

bezprawnego pozbawienia go możliwości skorzystania z uregulowania zawartego

w art. 93 - 96 p.u.n.

Stwierdził też, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie było możliwe, ponieważ nie przysługiwała od niego skarga

kasacyjna,

ani

skarga

o

wznowienie

postępowania,

ani

też

powództwo

przeciwegzekucyjne.

Z tych przyczyn skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego

wyroku z prawem w części odnoszącej się do oddalenia jego apelacji

i o zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych.

Należą do nich:

1) oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on

zaskarżony w całości czy w części,

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny,

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

wyroku, którego skarga dotyczy,

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując

art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi,

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga wniesiona przez pozwanego nie czyni zadość tym wszystkim

wymaganiom łącznie. Nie zostały w niej zrealizowane obowiązek przewidziany

w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., to znaczy obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy.

W orzecznictwie wyjaśnione zostało, że uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia wymaga złożenia

przez stronę skarżącą oświadczenia, że szkoda w jej majątku nastąpiła i wskazania

rodzaju i rozmiaru tej szkody, a ponadto powołania lub przedstawienia dowodów

lub innych środków uwiarygodniających jej twierdzenie (por. np. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.,

postanowienia tego Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.; z dnia

11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z 15 lutego

2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.). Skarżący tymczasem stwierdził, że poniósł szkodę,

ponieważ w wyniku wydania zaskarżonego wyroku musiał zapłacić swoje

zobowiązanie, a nie ma widoków na uzyskanie z masy upadłości świadczenia,

które przedstawił do potrącenia. Nie uprawdopodobnił jednak, że szkoda taka

została przez niego rzeczywiście poniesiona. Powstanie szkody nie jest wprost

efektem wydania zaskarżonego wyroku, lecz wiąże się z przyszłymi wynikami

postępowania upadłościowego, a tych nie można ocenić na podstawie danych

wskazanych przez pozwanego. Pozwany odwołał się do treści wniosku powoda

o zwolnienie od kosztów sądowych, z którego wynika jednak tylko, że prowadzona

jest likwidacja majątku a środki na rachunku (niespełna 30 tys. zł) nie wystarczają

na poniesienie kosztów. Ponadto podniósł, że dotychczas nie został zaspokojony.

Wobec nieprzedstawienia jakichkolwiek informacji o majątku podlegającym

likwidacji, twierdzenie pozwanego, że na pewno nie uzyska zaspokojenia

wierzytelności, które miały ulec potrąceniu jest gołosłowne, a w rezultacie fakt

poniesienia szkody nie został uprawdopodobniony.

W konsekwencji skarga pozwanego nie wypełnia ustawowych wymagań

konstrukcyjnych, co uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.