I CNP 27/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 27/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie skargi P. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 23 kwietnia 2010 r., wydanego w sprawie

z powództwa P.S.

przeciwko Skarbowi Państwa - Delegaturze Departamentu Kontroli Ministerstwa

Obrony Narodowej w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem

prawomocnego

wyroku

powinna

zawierać

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy

oraz wykazanie, że wzruszenie tego wyroku w drodze innych środków prawnych

nie było i nie jest możliwe.

Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, przewidziane w art. 4245 § 1 pkt

4 k.p.c. wymaganie konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego

wyroku

jest

spełnione

wtedy,

gdy

skarżący

przedstawi

wyodrębniony wywód prawny, w którym wskaże, że szkoda wystąpiła, określi jej

postać, wysokość i czas powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem

orzeczenia będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem,

a także przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające powstanie szkody

(porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r.

III CNP 5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl. oraz z dnia

31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/14).

Rozpoznawana

skarga

nie

spełnia

powyższych

wymagań,

gdyż

nie określono w niej postaci szkody ani czasu jej powstania, jak również

nie przedstawiono żadnych twierdzeń ani dowodów uwiarygodniających powstanie

szkody.

Skarga nie spełnia też wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Również w tym przedmiocie wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy

wskazując,

że

o stwierdzenie

powyższy przepis nakłada

niezgodności

z prawem

na

podmiot

prawomocnego

wnoszący skargę

wyroku

obowiązek

wykazania w drodze odrębnego, wyczerpującego i niebudzącego wątpliwości

wywodu prawnego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżącego obciąża zatem

obowiązek przedstawienia wyczerpującej analizy prawnej przepisów dotyczących

środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych

przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący musi „wykazać”,

a nie „wskazać”, „przytoczyć”, czy „uwiarygodnić”, że wzruszenie zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a wywodem

w tym przedmiocie powinien objąć zwykłe i nadzwyczajne środki zaskarżenia

i wzruszenia wyroku, w tym skargę kasacyjną, skargę o wznowienie postepowania

oraz powództwa przeciwegzekucyjne (porównaj między innymi orzeczenia Sądu

Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia

23 stycznia 2009 r. I CNP 108/08 i z dnia 3 czerwca 2011 r. II CNP 14/11, niepubl.).

Nie wyczerpuje zatem powyższego wymagania konstrukcyjnego skargi

ograniczenie się do stwierdzenia, jak uczynił to powód, że ze względu na wartość

przedmiotu zaskarżenia nie przysługiwała w sprawie skarga kasacyjna i „w związku

z powyższym wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe”. Skarżący nie przedstawił żadnych twierdzeń

ani argumentów co do możliwości skorzystania z innych środków prawnych, takich

jak skarga o wznowienie postępowania oraz pozbawienie lub ograniczenie

wykonalności zaskarżonego orzeczenia, stanowiącego tytuł wykonawczy (porównaj

między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 2008 r. I CNP

50/08, niepubl.).

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 pkt 4 k.p.c.

odrzucił skargę jako niespełniającą wskazanych wyżej wymagań konstrukcyjnych.

Koszty postępowania skargowego nie zostały zasądzone na rzecz strony

pozwanej, gdyż jej wniosek w tym przedmiocie zawarty w odpowiedzi na skargę

dotyczył jedynie sytuacji odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania i oddalenia

skargi, nie obejmował natomiast odrzucenia skargi.