I CNP 24/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 24/12

POSTANOWIENIE

Dnia 25 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi Centrum Biurowego Spółki z o.o. o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego

w W. z dnia 30 listopada 2011 r., wydanego

w sprawie z wniosku Centrum Biurowego Spółki z o.o.

przy uczestnictwie U. sp. z o.o. i A. Spółki jawnej w likwidacji

o wypłacenie z depozytu sądowego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 października 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wnioskodawca Centrum Biurowe Sp. z o.o wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z

dnia 30 listopada 2011 r., zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego z dnia

21 lutego 2011 r. Sąd pierwszej instancji uwzględnił wniosek wnioskodawcy

o wydanie mu z depozytu sądowego kwoty 206 932,67 zł, złożonej przez U. Sp. z

o.o., uznał bowiem, że wnioskodawca wykazał, iż jest należycie umocowanym

przedstawicielem A. Sp. jawnej. Natomiast Sąd odwoławczy uwzględnił apelację

złożoną przez uczestnika A. Sp. jawną w likwidacji i zmienił zaskarżone

postanowienie oddalając wniosek o wydanie kwoty zdeponowanej przez U.,

ponieważ dokonał odmiennej oceny - że wnioskodawca nie wykazał, iż jest

właściwie umocowanym przedstawicielem uprawnionej spółki.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu drugiej instancji wnioskodawca zarzucił rażące naruszenie

przepisów postępowania i niezgodność postanowienia z art. 68 w zw. z art. 67 § 1

k.p.c. w zw. z art. 75 k.s.h. polegające na uznaniu, że G. K. mógł jednoosobowo

udzielić w imieniu uczestnika A. Sp. jawna w likwidacji pełnomocnictwa r. pr. E.

W.do reprezentowania tej spółki w postępowaniu sądowym, co doprowadziło do

nieważności postępowania sądowego o wydanie depozytu.

Skarżący wyjaśnił, że na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia poniósł

szkodę w wysokości równej sumie, której nie wydano mu z depozytu, ponieważ

pozbawiony został w ten sposób należnego mu wynagrodzenia.

Stwierdził też, że wzruszenie postanowienia w drodze innych środków

prawnych nie było możliwe, ponieważ nie przysługiwała od niego skarga kasacyjna.

Z tych przyczyn skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego

postanowienia z prawem i zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., mającym w niniejszej sprawie zastosowanie za

pośrednictwem art. 13 § 2 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu

nieprocesowym, powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych. Należą do

nich:

1) oznaczenie postanowienia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy

jest ono zaskarżone w całości lub w części,

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone postanowienie jest

niezgodne,

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

postanowienia, którego skarga dotyczy,

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując

art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi,

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności postanowienia z prawem.

Skarga wniesiona przez wnioskodawcę nie czyni zadość tym wszystkim

wymaganiom łącznie. Nie zostały w niej zrealizowane obowiązki przewidziane w

art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c., to znaczy obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie postanowienia, którego skarga dotyczy, ani

obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W orzecznictwie wyjaśnione zostało, że uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia wymaga złożenia

przez stronę skarżącą oświadczenia, że szkoda w jej majątku nastąpiła i wskazania

rodzaju i rozmiaru tej szkody, a ponadto powołania lub przedstawienia dowodów

lub innych środków uwiarygodniających jej twierdzenie (por. np. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.,

postanowienia tego Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.; z dnia

11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z 15 lutego

2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.). Skarżący tymczasem poprzestał na gołosłownym

twierdzeniu,

że

poniósł

szkodę,

ponieważ

nie

mógł

zaspokoić

swojego

wynagrodzenia za sprawowanie zarządu. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił

w żaden sposób poniesienia tak rozumianej szkody ani jej związku z odmowa

wydania depozytu. Kwota złożona do depozytu stanowiła czynsz najmu należny

wynajmującemu, którym wnioskodawca nie był, gdyż sam powoływał się na

umowne pełnienie roli zarządcy cudzej nieruchomości. Jego uszczerbek miałby

wynikać z niemożności zaspokojenia wierzytelności z tytułu wynagrodzenia

zarządcy, jednak ani istnienie takiej wierzytelności, ani jej wysokość ani też związek

przyczynowy pomiędzy wydaniem zaskarżonego postanowienia a szkodą nie

zostały sprecyzowane, nie mówiąc już o ich wsparciu środkami potwierdzającymi.

W skardze nie znalazł się także wywód wyjaśniający dlaczego wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Wnioskodawca ograniczył się do stwierdzenia, że nie przysługiwała mu

skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna nie wyczerpuje jednak katalogu środków,

z których ewentualnie mógłby skorzystać wnioskodawca – zwłaszcza gdy podnosi

zarzut nieważności postępowania z uwagi na nienależytą reprezentację. W skardze

nie ma jednak rozważań na temat przyczyn niedopuszczalności wniesienia np.

skargi o wznowienie postępowania.

W konsekwencji skarga wnioskodawcy nie wypełnia ustawowych wymagań

konstrukcyjnych, co uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

db