I CNP 126/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 126/07

POSTANOWIENIE

Dnia 15 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie ze skargi M. Z. i Z. Z. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt V Ca (…),

wydanego w sprawie z powództwa M. Z. i Z. Z.

przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi

oraz Głównemu Inspektorowi Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lutego 2008 r.,

1)

odrzuca skargę;

2)

przyznaje radcy prawnemu L. S. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w

W. kwotę 600 zł (sześćset złotych) wraz z należnym podatkiem od towarów i

usług (VAT), tytułem pomocy prawnej udzielonej powodom z urzędu w

postępowaniu wszczętym wniesieniem skargi;

3)

nie obciąża powodów kosztami postępowania wszczętego wniesieniem

skargi.

Uzasadnienie

Powodowie wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 30 listopada 2006 r. [sygn. akt V Ca (…)].

Skarga powodów pozbawiona jest prawidłowego przedstawienia niektórych

spośród jej niezbędnych elementów konstrukcyjnych, a mianowicie wymienionych w art.

4245§ 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Powodowie twierdzą, że przez wydanie zaskarżonego orzeczenia została im

wyrządzona szkoda majątkowa, polegająca na bezprawnym zachowaniu Skarbu

Państwa wskutek nałożenia na nich opłaty sankcyjnej dwoma decyzjami Głównego

Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 6 czerwca 2007 r.

Takie stanowisko skarżących dowodzi, że nie uprawdopodobnili oni, aby wyrządzenie

szkody spowodowane było przez wydanie zaskarżonego skargą orzeczenia Sądu

Okręgowego. Przeciwnie, skarżący wręcz wskazują na związek przyczynowy między

szkodą a decyzjami wymienionego organu, tj: Głównego Inspektora, a więc nie na

spowodowanie szkody w następstwie wydania kwestionowanego orzeczenia sądowego.

Tymczasem w orzecznictwie przyjęto jednoznaczne stanowisko, że spełnienie

przesłanki określonej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wskazania na związek między

prawdopodobieństwem wystąpienia szkody, a wydaniem zaskarżonego orzeczenia, a

nie jakiegokolwiek innego zdarzenia. Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody wymaga

zatem wykazania, że została ona spowodowana przez wydanie tego orzeczenia,

którego skarga dotyczy (zob. postanowienia SN: z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP

38/05, OSNC 2006 (7-8/141; z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 38/06, niepubl.; z dnia 25

lipca 2006 r., III CNP 21/06, niepubl. z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, niepubl.; z

dnia 22 września 2006 r., II CNP 60/06, niepubl.).

Skarga powodów nie spełnia również wymogów wynikających z art. 424 5 § 1 pkt

5 k.p.c., ponieważ nie przedstawia żadnej argumentacji jurydycznej mającej przemawiać

przeciwko możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 401 k.p.c.

i art. 403 § 1 - § 4 k.p.c., poprzestając jedynie na gołosłownym stwierdzeniu braku

podstaw do

zastosowania

tych

przepisów.

Tymczasem

spełnienie

obowiązku

wynikającego z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. wymaga przedstawienia wyodrębnionej analizy

prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w ocenie

skarżącego – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn nie mogłoby odnieść skutku

(postanowienia SN: z dnia 28 października 2005 r., V CNP 13/05, niepubl.; z dnia 19

stycznia 2006 r., II CNP 2/06; OSNC 2006/6/112; z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP

23/05, OSNC 2006/7-8/140). Skarga powodów nie spełnia tych wymogów, ponieważ nie

zawiera jurydycznej analizy mającej uzasadniać niemożliwość zastosowania art. 401

k.p.c. i art. 403 § 1 - § 4 k.p.c.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt 1 sentencji, działając na

podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt. 2) sentencji na podstawie § 15 i § 16

oraz § 6 pkt. 4 i § 12 ust. 4 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 163, poz.

1349 k.p.c. ze zm.).

O kosztach postępowania w pkt. 3) sentencji orzeczono na podstawie art. 102

k.p.c.