I CNP 1/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 1/11

POSTANOWIENIE

Dnia 16 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie ze skargi Instytutu Mechanizacji Budownictwa i Górnictwa Skalnego

w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu

Rejonowego

z dnia 12 sierpnia 2008 r., wydanego w sprawie z wniosku Skarbu Państwa Prezydenta m. st. Warszawy

przy uczestnictwie Instytutu Mechanizacji Budownictwa i Górnictwa Skalnego

w W.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 czerwca 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Uczestnik postępowania Instytut Mechanizacji Budownictwa i Górnictwa

Skalnego

w W.

wniósł

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 12 sierpnia 2008 r.

stwierdzającego, że Skarb Państwa nabył z dniem 1 lipca 2003 r. przez zasiedzenie

własność opisanej bliżej w postanowieniu nieruchomości położonej w W. przy ul.

L.[…].

Skarżący wskazał między innymi, że jakkolwiek nie wniósł apelacji od

skarżonego obecnie postanowienia Sądu Rejonowego, jednakże skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem tego orzeczenia powinna być uwzględniona,

gdyż narusza ono rażąco podstawowe zasady porządku prawnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje zasadniczo od orzeczenia sądu drugiej

instancji, a jedynie wyjątkowo, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia

sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie w sprawie (art. 4241 § 2 k.p.c.).

W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest prawomocne orzeczenie sądu

pierwszej instancji skarga, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., powinna zawierać

między innymi wykazanie, że występuje wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art.

4241 § 2 k.p.c. W świetle jednolitego i utrwalonego orzecznictwa Sądu

Najwyższego pojęcie „wypadek wyjątkowy” w rozumieniu tego przepisu odnosi się

zarówno do przyczyn niezgodności z prawem orzeczenia, jak i powodów, dla

których strona (uczestnik postępowania) nie skorzystała z możliwości jego

zaskarżenia. Skarżący powinien zatem, spełniając wymaganie konstrukcyjne skargi

przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., wykazać nie tylko, że zaskarżone

orzeczenie sądu pierwszej instancji narusza podstawowe zasady porządku

prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i obywatela, lecz także

wykazać, iż zaszły wyjątkowe okoliczności, z powodu których nie skorzystał

z możliwości wniesienia środka odwoławczego od orzeczenia sądu pierwszej

instancji. Przez takie okoliczności należy rozumieć ciężką chorobę strony

uniemożliwiającą podjęcie rozsądnej decyzji co do zaskarżenia niekorzystnego dla

niej orzeczenia sądu pierwszej instancji, katastrofę, klęskę żywiołową, uzyskanie

błędnej informacji od pracownika sądu co do sposobu i terminu zaskarżenia i tym

podobne okoliczności niezależne od strony (porównaj między innymi postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r. III CNP 4/06, OSNC 2006/6/113 i z dnia

29 listopada 2006 r. II CNP 85/06, niepubl.).

Rozpoznawana skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 424 5 § 1

pkt 5 k.p.c.

Skarżący po pierwsze nie wyjaśnił dlaczego nie wniósł apelacji od

zaskarżonego obecnie postanowienia Sądu pierwszej instancji ani nie wskazał

żadnych wyjątkowych okoliczności, z powodu których nie mógł wnieść apelacji.

Po wtóre nie wykazał, że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza podstawowe

zasady porządku prawnego. Nie spełnia bowiem wymagania art. 424 5 § 1 pkt 5

k.p.c. w tym zakresie przytoczenie jedynie zwrotu użytego w ustawie. Konieczne

jest wskazanie naruszonych podstawowych zasad porządku prawnego i wykazanie,

że zaskarżone orzeczenie sądu pierwszej instancji rzeczywiście zasady te narusza.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1

w zw. z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. odrzucił skargę.