I BP 11/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I BP 11/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z powództwa W. S., A. S. i A. Ś.

przeciwko Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w W. Biuru

Terenowemu w K.

z udziałem interwenienta ubocznego Syndyka Masy Upadłości O. P. Sp. z o. o. w

upadłości w S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 kwietnia 2011 r.,

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

interwenienta ubocznego na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 14 października 2008 r., sygn. Akt […],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy K. Wydział Pracy postanowieniem z 14 października 2008 r.

zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zasądził od strony pozwanej

na rzecz interwenienta ubocznego syndyka masy upadłości „O. P.” sp. z o.o. w

upadłości w S. 60 zł tytułem kosztów postępowania. W pozostałym zakresie

zażalenie oddalono.

Na to orzeczenie interwenient uboczny wniósł pismem z 11 października

2010 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

zaskarżając je w części – w zakresie, w jakim oddala zażalenie skarżącego

(dotychczasowego interwenienta ubocznego), tj. oddala wniosek o zasądzenie

kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem I instancji ponad

kwotę 60 złotych, jak również w całości oddala wniosek o zasądzenie kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa procesowego: 1)

art. 98, art. 99, art. 102, art. 107 oraz 109 § 2 k.p.c., a także § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 3 i

5, § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – dalej zwane

rozporządzeniem, 2) art. 219 k.p.c. w związku z art. 108 k.p.c., 3) art. 108 § 1 k.p.c.

w związku z art. 98 k.p.c. i art. 99 k.p.c. oraz § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 3 i 5 oraz § 12

ust. 2 pkt 1 rozporządzenia.

Skarżący wskazał na niezgodność zaskarżonego postanowienia z: art. 98,

art. 99, art. 102, art. 107, art. 108 § 1, art. 109 § 2 i art. 219 k.p.c., a także z § 2 ust.

1 i 2, § 6 pkt 3 i 5, § 11 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia oraz

podniósł, że wydanie przedmiotowego orzeczenia spowodowało wyrządzenie

szkody polegającej na nieotrzymaniu przez skarżącego (dotychczasowego

interwenienta ubocznego) części zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu apelacyjnym ustalonych według stawki minimalnej, tj. ponad kwotę

60 zł, jak również całości kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

zażaleniowym. Wysokość szkody w połączonych sprawach została wyliczona przy

przyjęciu minimalnych stawek przewidzianych w rozporządzeniu. Ponadto skarżący

wskazał, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny,

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo upadłościowe i

naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie z dniem 25 września

2010 r., zmienione zostały przepisy w zakresie skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia. Według art. 4241 § 1 k.p.c. w nowym

brzmieniu

można

żądać

stwierdzenia

niezgodności

z

prawem

jedynie

prawomocnego wyroku kończącego postępowanie w sprawie.

W przypadku postanowień od dnia 25 września 2010 r. znajduje

zastosowanie regulacja przepisu art. 4241b k.p.c., dodanego przez powyższą

ustawę zmieniającą, zgodnie z którym w przypadku prawomocnych orzeczeń, od

których skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez

wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się

bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu

ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych.

Przepisy powyższe mają zastosowanie do przedmiotowej skargi, gdyż

została ona wniesiona 13 października 2010 r. – data stempla pocztowego, czyli po

zmianie dokonanej z dniem 25 września 2010 r. Ustawa zmieniająca nie zawiera

przepisów przejściowych, z których wynikałby obowiązek stosowania art. 424 1 § 1

k.p.c.

w dotychczasowym

brzmieniu

do

skarg

wniesionych

w sprawach

prawomocnie zakończonych przed dniem wejścia w życie przedmiotowej

nowelizacji (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2011 r., I BP 48/10). W

związku z powyższym ma zastosowanie generalna zasada dotycząca działania

nowych przepisów procesowych wprost od daty ich wejścia w życie (zob. podobnie

wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 listopada 2006 r., K 30/06 OTK-A 2006 nr 10,

poz. 149).

Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z 22 lipca 2010 r. (druk sejmowy

nr 2525) celem ustawodawcy było ograniczenie obowiązku orzekania o

niezgodności z prawem przez Sąd Najwyższy jedynie do przypadków niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku. Z kolei w odniesieniu do innych orzeczeń

ustawodawca zdecydował się uprościć drogę dochodzenia odszkodowania przez

wyłączenie

stwierdzenie

obowiązku

uzyskania

niezgodności

z

rozstrzygnięcia

prawem

w przedmiocie

prawomocnego

skargi o

orzeczenia

(zob.

postanowienia Sądu Najwyższego z: 3 listopada 2010 r. II BP 10/10, 14

października 2010 r. I CNP 24/10, 21 października 2010 r., I CNP 19/10, 9 listopada

2010 r., IV CNP 59/10, 9 listopada 2010 r., IV CNP 60/10).

Biorąc powyższe pod uwagę, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia podlegała, jako niedopuszczalna, odrzuceniu (art. 424 8

§ 1 k.p.c.).