I CNP 27/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CNP 27/12 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie skargi P. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 23 kwietnia 2010 r., wydanego w sprawie z powództwa P.S. przeciwko Skarbowi Państwa - Delegaturze Departamentu Kontroli Ministerstwa Obrony Narodowej w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2012 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie tego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaganie konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest spełnione wtedy, gdy skarżący przedstawi wyodrębniony wywód prawny, w którym wskaże, że szkoda wystąpiła, określi jej postać, wysokość i czas powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, a także przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające powstanie szkody (porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r.

III CNP 5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl. oraz z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/14). Rozpoznawana skarga nie spełnia powyższych wymagań, gdyż nie określono w niej postaci szkody ani czasu jej powstania, jak również nie przedstawiono żadnych twierdzeń ani dowodów uwiarygodniających powstanie szkody. Skarga nie spełnia też wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Również w tym przedmiocie wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy wskazując, że powyższy przepis nakłada na podmiot wnoszący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku obowiązek wykazania w drodze odrębnego, wyczerpującego i niebudzącego wątpliwości wywodu prawnego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Skarżącego obciąża zatem obowiązek przedstawienia wyczerpującej analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący musi „wykazać”, 3 a nie „wskazać”, „przytoczyć”, czy „uwiarygodnić”, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a wywodem w tym przedmiocie powinien objąć zwykłe i nadzwyczajne środki zaskarżenia i wzruszenia wyroku, w tym skargę kasacyjną, skargę o wznowienie postepowania oraz powództwa przeciwegzekucyjne (porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r.

I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia 23 stycznia 2009 r. I CNP 108/08 i z dnia 3 czerwca 2011 r. II CNP 14/11, niepubl.). Nie wyczerpuje zatem powyższego wymagania konstrukcyjnego skargi ograniczenie się do stwierdzenia, jak uczynił to powód, że ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia nie przysługiwała w sprawie skarga kasacyjna i „w związku z powyższym wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe”. Skarżący nie przedstawił żadnych twierdzeń ani argumentów co do możliwości skorzystania z innych środków prawnych, takich jak skarga o wznowienie postępowania oraz pozbawienie lub ograniczenie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, stanowiącego tytuł wykonawczy (porównaj między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 2008 r.

I CNP 50/08, niepubl.). Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 pkt 4 k.p.c. odrzucił skargę jako niespełniającą wskazanych wyżej wymagań konstrukcyjnych. Koszty postępowania skargowego nie zostały zasądzone na rzecz strony pozwanej, gdyż jej wniosek w tym przedmiocie zawarty w odpowiedzi na skargę dotyczył jedynie sytuacji odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania i oddalenia skargi, nie obejmował natomiast odrzucenia skargi.