V CNP 41/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 41/11 POSTANOWIENIE Dnia 25 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie ze skargi MKS Sp. z o.o. w T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie z powództwa MKS Sp. z o.o. w T. przeciwko S. P. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 stycznia 2012 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 Powódka MKS Spółka z o.o. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 listopada 2010 r., oddalającego apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 1 czerwca 2010 r.

W sprawie tej powódka domagała się zasądzenia od pozwanej S. P. kwoty 1 357,19 zł, tytułem zapłaty za wykonaną umowę przewozu. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2010 r. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1 086,75 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 15 maja 2009 r., a w pozostałej części powództwo oddalił. Ustalił, iż strony wiązała umowa przewozu, której warunki strony ustaliły ustnie, zaś podstawę wspólnych ustaleń stanowiła oferta frachtu zamieszczona przez pozwaną na giełdzie transportowej w kwocie 200 euro.

Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 774 k.c. zasądził od pozwanej kwotę stanowiącą równowartość uzgodnionej stawki frachtu. W pozostałej części powództwo oddalił uznając, że powódka nie wykazała, iż strony ustaliły stawkę frachtu na 250 euro. Sąd Okręgowy w K. uznał apelację powódki za niezasadną. Wskazał, że ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji są prawidłowe i podzielił ich ocenę prawną. Stwierdził, że skoro strony ustnie uzgodniły warunki przewozu, w tym cenę, to powódkę obciążał obowiązek wykazania, iż umówione wynagrodzenie wynosiło 250 euro.

Skarżąca oparła swoją skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K. na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 771 k.c. oraz art. 681 § 2 k.c. w zw. z art. 68 k.c., 69 k.c. oraz 6 k.c. Przytoczone przepisy wskazała również jako te, z którymi zaskarżone orzeczenie jest jej zdaniem niezgodne. Jako uprawdopodobnienie wyrządzenia jej szkody przez wydanie kwestionowanego orzeczenia powódka przedstawiła następujący wywód: „…powódka poniosła szkodę przede wszystkim z tego powodu, iż na skutek wydania zaskarżonego nie może dochodzić kwoty należnej jej w związku z niewykonaniem umowy przewozu.

Powódka oświadcza, że kwota ta nie została uiszczona przez pozwaną…”. 3 Wyjaśniła także, że wartość przedmiotu sporu nie pozwalała jej złożyć skargi kasacyjnej, a nie zachodziły przesłanki uzasadniające wystąpienie o wznowienie postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Wśród wymagań tych mieści się uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Spełnienie tego wymagania sprowadza się do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, oraz wskazania jej rodzaju i rozmiaru (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, Biul. SN 2005, nr 10, s. 14, z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 15 czerwca 2010 r., I CNP 9/10, niebubl.).

Obowiązkiem skarżącego jest poza tym uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, a więc wykazanie jej przy użyciu dowodów lub innych środków, niespełniających wymagań wynikających z przepisów o postępowaniu dowodowym (art. 243 k.p.c.). Skarżąca w niniejszej sprawie powołała się co prawda na to, że została jej wyrządzona szkoda przez to, iż pozbawiona została możliwości dochodzenia kwoty należnej jej z tytuły niewykonania umowy przewozu. Jednak nie sprecyzowała nawet wysokości poniesionej w ten sposób szkody. Zapewnie szkodą tą jest, w ocenie powódki, różnica pomiędzy kwotą dochodzoną a zasądzoną, jednak do powódki należało dokładne oznaczenie wysokości, chwili powstania i związku przyczynowego wskazywanej szkody z wydaniem zaskarżanego orzeczenia.

Przebieg dotychczasowego postępowania dowodzi, że roszczenie nie było bezsporne, ani też nie jest oczywiste, iż zaskarżony wyrok powinien być zgodny z żądaniem skarżącej, a tym samym, że przez fakt jego wydania została wyrządzona jakakolwiek szkoda (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2011 r., II CNP 16/11, Lex nr 847121). Samo twierdzenie skarżącej nie spełnia wymagania konstrukcyjnego skargi, o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., co uzasadniało konieczność odrzucenia tej skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. 4 md