II CNP 60/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 60/11 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Teresa Bielska-Sobkowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 stycznia 2012 r. skargi W. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 maja 2009 r., wydanego w sprawie z powództwa P. C. - prowadzącego działalność gospodarczą "A.-I." przeciwko W. M. o zapłatę, odrzuca skargę i zasądza od skarżącego na rzecz powoda 1217 (jeden tysiąc dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego jej wniesieniem. 2 Uzasadnienie W związku ze skargą pozwanego W.

M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 maja 2009 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skarga została wniesiona od wyroku sądu pierwszej instancji, powinna zatem zawierać wykazanie, że występuje wyjątkowy wypadek o jakim mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. Za wypadek taki nie można uznać odrzucenia apelacji z powodu wadliwego uiszczenia opłaty sądowej przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Już tylko z tego względu skarga podlega odrzuceniu. Niezależnie od tego skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego z prawem (por.: postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP 38/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz. 141; postanowienie SN z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16).

Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym wyrokiem a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym (tak m.in.: postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, teza opublikowana w Biuletynie SN z 2006 r., nr 6, s. 8).

Tak rozumianego obowiązku skarżący nie spełnił. Nie przedstawił jakichkolwiek skonkretyzowanych 3 dowodów lub ich surogatów na okoliczność poniesienia wskazanej przez niego już wyrządzonej rzeczywistej szkody, posiłkując się jedynie własnymi ogólnikowymi twierdzeniami. Zgłoszenie wniosku dowodowego o „przeprowadzenie dowodu z dokumentacji stada – 65 sztuk krów wg w/wspomnianej ewidencji – Biuro Powiatowe w J. – lista w wydruku elektronicznym” jest w tym zakresie niewystarczające, zwłaszcza, że skarżący ani nie sformułował dokładnie tezy dowodowej, ani tym bardziej nie przedstawił w skardze dowodu, o którego dopuszczenie wnosił.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie tego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku.

Skarżący musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych – przy oparciu skargi o art. 4241 § 2 k.p.c. – nie jest obecnie możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz. 140).

Nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności (zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.). Skarżący podniósł jedynie, że nie jest możliwe uchylenie zaskarżonego wyroku wobec braku ustawowych podstaw do złożenia skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania, a zaskarżony wyrok nie 4 podlega wzruszeniu w trybie powództwa przeciw egzekucyjnego, co jest niewystarczające dla wykazania, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych przysługujących uczestnikom środków prawnych nie jest obecnie możliwe.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania wywołanego skargą orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c jw