IV CNP 14/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 14/09 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej „J.” w O. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 14 grudnia 2006 r., w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej „J.” w O. przeciwko B. O. i H. O. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 kwietnia 2009 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy w O. w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej „J." w O. przeciwko B. i H.

O. o zapłatę, po rozpoznaniu apelacji pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 16 listopada 2005 r. wyrokiem z dnia 14 grudnia 2006 r. zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 w ten sposób, że zasądzoną od pozwanych na rzecz powódki kwotę 2.277,60 zł obniżył do kwoty 2.229,11 zł z odsetkami ustawowymi tam określonymi, oddalił powództwo i apelacje w pozostałym zakresie, rozstrzygając o kosztach procesu jak w sentencji. Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego orzeczenia, w części w jakiej oddala powództwo, wskazując jako podstawę skargi naruszenie przepisów prawa materialnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. W ugruntowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że wymaganie uprawdopodobnienia szkody zostaje spełnione jedynie wówczas, gdy strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej majątku nastąpiła i wskaże rodzaj i rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub przedstawi dowody lub inne 3 środki uwiarygodniające jej twierdzenia w tym zakresie (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., l CNP 19/05, niepubl.; z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16; z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05, niepubl.; z dnia 25 listopada 2008 r., IV CNP 73/08, niepubl.).

Z kolei czyniąc zadość obowiązkowi z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący powinien wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje żaden środek odwoławczy ani nadzwyczajny środek zaskarżenia, bowiem tylko w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego skarżący spełni obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie jest możliwe. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zwraca się uwagę na fakt, że środkami umożliwiającymi wzruszenie zaskarżonego orzeczenia mogą być – oprócz skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie postępowania – także inne narzędzia procesowe (np. powództwo przeciwegzekucyjne lub specjalne środki funkcjonujące w postępowaniu nieprocesowym), do których skarżący winien się odnieść na gruncie konkretnej sprawy (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2006 r., l CNP 12/06, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., l CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2005 r., l CNP 28/05, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r., l CNP 37/05, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2005 r., V CNP 24/05, nie publ.).

Skarżąca w niniejszej sprawie nie uczyniła zadość obowiązkowi uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody. W tym zakresie ograniczyła się li tylko do gołosłownego twierdzenia, że wskutek wydania orzeczenia w przedmiotowej sprawie poniosła szkodę w postaci nie zapłaconej przez pozwanych kwoty 48,49 zł z tytułu opłat za korzystanie z mieszkania, które to koszty poniosła powódka na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego dostarczającego energię cieplną do jej zasobów, a które nie zostały zrefundowane przez pozwanych. Na poparcie przytoczonych okoliczności skarżąca nie powołała żadnych dowodów, ani żadnych środków mających na celu uprawdopodobnienie tych okoliczności.

Samo zaś 4 twierdzenie strony co do faktu powstania szkody nie jest środkiem uprawdopodobnienia i nie czyni zadość przedmiotowemu obowiązkowi. Skarżąca nie wykazała również, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie jest możliwe. W tym zakresie ograniczyła się do stwierdzenia, że zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna od orzeczenia wydanego przez Sąd Okręgowy w O. w niniejszej sprawie była niedopuszczalna z uwagi na niższą, niż pięćdziesiąt tysięcy złotych wartość przedmiotu zaskarżenia.

Skarżąca całkowicie pominęła w tym zakresie skargę o wznowienie postępowania. Nie wykazała, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem – w świetle przepisów art. 399- 4161 k.p.c. – jest niedopuszczalne ze względu na rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko temu orzeczeniu nie mieszczą się w podstawach skargi o wznowienie postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w w. z art. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c., odrzucił skargę. md