II AKa 320/22 · Sąd powszechny

Sygn. akt I KZ 29/21 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie K. J. o wznowienie postępowania po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 września 2021 r., bez udziału stron, z urzędu, kwestii sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, na podstawie art. 105 § 1 k.p.k. postanowił sprostować omyłkę pisarską w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021 r., I KZ 29/21, przez zastąpienie na s. 16 wiersz 5 od dołu zapisu „Najwęższego” wyrazem „Najwyższego” albowiem wskazana wyżej omyłka ma charakter oczywisty. UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy, wyrokiem z dnia 8 września 2021 r., sygn.

Sygn. akt II KK 237/21 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., w sprawie M. M.‎skazanego z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. i in.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 czerwca 2021 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt II AKa (…),‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt II K (…), postanowił: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2020 r.

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 28 lutego 2022 r., sygn.

Sygn. akt II Ka 270/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk (spr.) Sędziowie: SR del. Paweł Mądry SO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Leszka Soczewki po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. sprawy P. M. oskarżonego z art. 280 § 1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt II K 291/22 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego M. T. w S. 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia P. M. od kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 270/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 26 stycznia 2023 roku w sprawie II K 291/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. 1. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie błędne przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona rozboju, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niewystarczający dla poczynienia takich ustaleń, 2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie błędne przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona przestępstwa pobicia w zakresie skutku poprzez sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia i ciężkiego uszczerbku na zdrowiu podczas, gdy w przepisie art. 158 § 1 kk w części dotyczących znamion skutku użyto alternatywy rozłącznej, co sprawia, że niemożliwym jest jednoczesne sprowadzenie bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 158 § 1 kk poprzez jego błędną wykładnię, 3. naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie przepisu art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego polegającej na: a) błędnym odmówieniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego pomimo, że wyjaśnienia te są logiczne, spójne i konsekwentne i w żaden sposób nie zmierzają do umniejszenia przez skarżonego swojej winy, co konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęciu, że oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona zarzucanych mu przestępstw podczas, gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności z logicznych, spójnych i konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego wynika, że nie dopuścił się on zarzucanego mu czynu, b) błędnym daniu wiary zeznaniom świadka A. E. pomimo, że świadek ten w złożonych przez siebie wyjaśnieniach pomawia oskarżonego P. M., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że oskarżony zrealizował znamiona zarzucanego mu czynu, c) błędnym daniu wiary zeznaniom świadka I. S. pomimo, że zeznania te są nielogiczne, wzajemnie sprzeczne, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że oskarżony zrealizował znamiona zarzucanego mu czynu, d) błędnym daniu wiary zeznaniom świadków J. I. i G. K. podczas, gdy zeznania te są sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania, w szczególności przy uwzględnieniu topografii miejsca zdarzenia doświadczenie życiowe i zasady prawidłowego rozumowania przeczą możliwości przyjęcia, że świadkowie ci byli w stanie słyszeć rzekome odgłosy bicia pokrzywdzonego, 4. naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie przepisu art. 5 § 2 kpk poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że oskarżony zrealizował znamiona zarzuconych mu czynów, 5. naruszenie przepisu art. 4 kpk poprzez uwzględnienie okoliczności jedynie na niekorzyść oskarżonego, z całkowitym pominięciem tych na jego korzyść, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że oskarżony zrealizował znamiona zarzuconych mu czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie należy zaznaczyć, że w celu usystematyzowania zasadniczej części niniejszych wywodów oraz zachowania jej przejrzystości, ze względu na różnorodność zarzutów apelacyjnych oraz niepoprawną formę ich zaprezentowania, Sąd Okręgowy uznał za celowe, by odnieść się do podniesionych postulatów obrońcy oskarżonego z zachowaniem poprawnej metodyki stawiania zarzutów odwoławczych, tj. zaczynając od obrazy przepisów postępowania, a kończąc na obrazie przepisów prawa materialnego. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, żeby postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie, na co wskazywał obrońca oskarżonego. Wprost przeciwnie, Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy żadnego z przedstawionych przez skarżącą na łamach środka odwoławczego przepisów proceduralnych. Ocena zeznań świadków I. S., J. I. i G. K. zaprezentowana na łamach pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego, który w całości ją aprobuje. Sam fakt, że oceniono te dowody w aspekcie ich wiarygodności nie w taki sposób jak życzyłby sobie tego obrońca oskarżonego nie jest tożsamy ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden bowiem dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (wyrok SA w Warszawie z 11.03.2015 r., II AKa 47/15, LEX nr 1658992). Dokładna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy słusznie uznał w całości za wiarygodne zeznania świadków I. S., J. I. i G. K.. Są one spójne co do zasadniczych faktów, nie można w nich dostrzec wewnętrznych sprzeczności, wzajemnie się uzupełniają, nadto znajdują odzwierciedlenie w pozostałym, uznanym za wiarygodny materiale dowodowym. Brak jest powodów, wobec których należałoby twierdzić, że osoby obce dla oskarżonego, miałyby wskazywać okoliczności odmienne niż miały miejsce w rzeczywistości. Obrońca oskarżonego nie wskazała żadnych okoliczności, które by skutecznie podważyły ocenę zeznań I. S., J. I. i G. K. i wskazały na ich nieprawdziwość. Podobnie Sąd Okręgowy nie zauważa się błędu w ocenie zeznań świadka A. E., które z uwagi na spójność relacji z pozostałym wiarygodnym materiałem sprawy, a w szczególności zeznaniami świadka I. S., słusznie stanowiły podstawę ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie. Obrońca oskarżonego nie wykazała, aby zeznania złożone przez A. E. były nieprawdziwe. Niezasadnym jest stwierdzenie obrońcy, że świadek pomawia oskarżonego w celu umniejszenia swojego udziału w całym zdarzeniu, gdyż postępowanie wobec niego jako współoskarżonego zostało zakończone wydaniem wyroku skazującego. Świadek nie miał żadnego celu, aby bezprawnie pomawiać oskarżonego, a kwestionowanie jego zeznań przez jego obrońcę ma w założeniu jedynie uchronienie go od odpowiedzialności karnej za zarzucany mu czyn, natomiast takie stanowisko nie znajduje odzwierciedlenia w wiarygodnym materiale sprawy. Sąd Rejonowy słusznie również uznał wyjaśnienia oskarżonego P. M. za wiarygodne jedynie w niewielkim zakresie, a mianowicie oskarżony przyznał, że przebywał wieczorem 5 listopada 2021 r. w domu pokrzywdzonego oraz przyznał, że zabrał jego telefon. Jednakże przebieg zdarzenia przedstawiony przez oskarżonego pozostaje w sprzeczności z innymi wiarygodnymi dowodami, a w szczególności relacją pokrzywdzonego, dokumentacją medyczną oraz zeznaniami świadków. Należy w tym miejscu przypomnieć, że sąd może obdarzyć przymiotem wiarygodności depozycje osobowe w części, bądź w całości (postanowienie SN z 26.03.2021 r., II KK 94/21, LEX nr 3232190). Sąd nie jest zobowiązany do dawania wiary takim dowodom w całości, a ocena ta zawsze musi zostać dokonywana w zestawieniu z pozostałym materiałem sprawy. Z samego zaś niezadowolenia obrońcy oskarżonego co do wyników tej oceny nie można upatrywać jej nietrafności. Decyzja Sądu Rejonowego o niedaniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na k. 505-506v, była zasadną, wobec sprzeczności z materiałem dowodowym, któremu Sąd I instancji dał wiarę. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje poczynione na łamach pisemnych motywów zaskarżonego wyroku rozważania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 kpk należy podnieść, że stawianie łącznie takiego zarzutu z zarzutem naruszenia art. 7 kpk jest nieprawidłowe, gdyż zarzuty te wzajemnie się wykluczają. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuję ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji dotyczy nie art. 5 kpk, lecz art. 7 kpk, natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć - wówczas należy postawić zarzut naruszenia art. 5 kpk. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie nie powziął takich wątpliwości. W świetle okoliczności wyłaniających się z akt sprawy Sąd Okręgowy również nie dostrzega, żeby takie wątpliwości występowały. W związku z czym należało w pełni zaaprobować stanowisko Sądu Rejonowego, a zarzut skarżącego uznać za bezpodstawny. Aby zasadnie, a tym samym skutecznie podnieść zarzut obrazy art. 4 k.p.k. nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest odmiennej oceny materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany Sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120). Fakt niezadowolenia skarżącego z obiektywnych wywodów Sądu I instancji nie może być podstawą do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyszczególnił, w jakim zakresie dał wiarę, a w jakim odmówił wiarygodności poszczególnym dowodom, a apelacja stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutów natury prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Zarzut naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 158 § 1 kk poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji zakwalifikowanie zachowania oskarżonego, jako noszącego znamiona przestępstwa pobicia, w sytuacji, w której przy poczynionych przez sąd ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia (nie poczynienie żadnych ustaleń co do tego, czy niebezpieczeństwo było bezpośrednie czy też nie) nie wynika sprowadzenie przez oskarżonego bezpośredniego niebezpieczeństwa, o którym mowa w przepisie art. 158 § 1 kk ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Niezasadny jest również zarzut obrazy prawa materialnego podniesiony przez obrońcę oskarżonego. Obrona wskazuje, że nawet gdyby przyjąć, że oskarżony naruszył nietykalność cielesną pokrzywdzonego to z pewnością takie naruszenie nie sprowadziło bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia lub nastąpienia skutku w postaci ciężkiego lub lekkiego uszczerbku na zdrowiu. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Wskazać należy, że z opinii sporządzonej przez biegłego jednoznacznie wynika, że pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego w okolicy łuku jarzmowego lewego, podbiegnięć krwawych na przedramionach i udach, szczególnie lewem, ran na przedramionach po przypalaniu papierosami, które to obrażenia ciała należą do kategorii lekkich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na czas nieprzekręcający siedem dni, a okres leczenie i rehabilitacji nie przekroczy sześciu miesięcy, a zatem kwalifikują się z art. 157 § 2 kk. Ponadto z opinii biegłego wynika, że obrażenia te mogły powstać w wyniku urazów czynnych, uderzeń rękoma, kopnięć nogami, uderzeń pasem skórzanym z klamrą oraz przypaleń papierosem. Uderzenia zostały zadane z dużą siłą i było ich co najmniej dwanaście. Podkreślić należy, że to nie doznanie obrażeń ciała o których mowa w art. 157 § 2 k.k. zdecydowało o objęciu kwalifikacją prawną przypisanego oskarżonym czynu przepisu art. 158 § 1 kk, lecz spowodowanie bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia i ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. O tym, czy narażenie takie w rzeczywistości miało miejsce decyduje całokształt okoliczności zdarzenia, będących wynikiem analizy czynności wykonawczych i pozostającymi z nimi w ścisłym związku ewentualnymi skutkami, pozwalającymi na uznanie, że charakter zdarzenia stwarzał realne narażenie zaistnienia jednego ze skutków wskazanych w art. 158 § 1 kk. Ocena, czy zachowanie oskarżonego w realiach konkretnej sprawy naraziło pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania skutków o których mowa w art. 158 § 1 kk należy zawsze do sądu. Dokonując tej oceny mieć na względzie trzeba liczbę, siłę i miejsce zadawania ciosów. Znamiona przestępstwa z art. 158 § 1 kk dotyczą niebezpieczeństwa jakie niesie ze sobą zachowanie sprawcy, a nie niebezpieczeństwa jakie mogą nieść ze sobą doznane przez pokrzywdzonego obrażenia ciała. To zachowanie oskarżonego, a nie obrażenia ciała stworzyć mają bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania skutków opisanych w art. 158 § 1 kk, aby wyczerpane zostały znamiona przestępstwa określonego w tym przepisie. W realiach niniejszej sprawy wątpliwości nie może zatem budzić fakt wyczerpania zachowaniem oskarżonego znamion przestępstwa z art. 158 § 1 kk. Z okoliczności zdarzenia wynika bowiem w sposób niewątpliwy, że pokrzywdzony został zaatakowany przez dwie osoby (w tym oskarżonego), które stosowały wobec niego przemoc m.in. w postaci bicia rękoma, kopaniu po całym ciele. Sam pokrzywdzony w pierwszych ze składanych przez siebie zeznaniach wskazał, że w chwili, gdy był bity stracił na chwilę przytomność. Relacja pokrzywdzonego znajduje natomiast potwierdzenie w doznanych przez niego na skutek zdarzenia obrażeniach ciała w postaci licznych drobnych potłuczeń ciała. Nie ma zatem racji obrońca, gdy argumentuje, iż bezzasadnie przypisano oskarżonemu popełnienie przestępstwa wyczerpującego znamiona z art. 158 § 1 kk. Nadmienić należy, że użycie przez co najmniej dwóch sprawców rozboju przemocy w postaci pobicia, w którym naraża się pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 kk lub art. 157 § 1 kk, daje podstawę do zakwalifikowania takiego czynu jako jednego przestępstwa określonego w art. 280 § 1 kk i art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (por. postanowienie SN z 8.05.2012 r., III KK 343/11, LEX nr 1212364). Oskarżony, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, używając przemocy wobec pokrzywdzonego w postaci m.in. bicia i kopania po całym ciele żądał wskazania miejsca ukrycia pieniędzy, które pokrzywdzony pobrał z banku, a nastąpienie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie nie mniej niż 50 zł oraz telefonu komórkowego marki N. niewątpliwie dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 280 § 1 kk w zw. z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Na marginesie zaznaczyć jedynie należy, że zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego po pierwsze został błędnie postawiony przez obrońcę oskarżonego, bo taki zarzut można podnosić wówczas, gdy nie kwestionuje ustaleń faktycznych w sprawie. Po drugie, w sytuacji nieuwzględnienia zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, wobec prawidłowego ustalenia Sądu I instancji, iż z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że oskarżony wypełnił znamiona czynu przypisanego mu czynu, zarzut ten nie mógł spotkać się z akceptacją tut. Sądu. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: 1. zmianę opisu czynu przypisanego oskarżonemu poprzez wyeliminowanie z tego opis znamion dotyczących rozboju i pobicia i zakwalifikowanie zachowania oskarżonego, jako przestępstwa kradzieży polegającego na dokonaniu przez oskarżonego w celu przywłaszczenia zaboru telefonu marki N. i wymierzenie oskarżonemu za ten czy zakwalifikowany, jako noszący znamiona kradzieży kar w granicach dolnego ustawowego zagrożenia, 2. uchylenie pkt. II wyroku, ewentualnie 3. wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonemu części dotyczącej opisu pobicia od słów „(...) wziął udział w jego pobiciu do słów ciężkiego uszczerbki na zdrowiu (...)", a z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu przepisu art. 158 § 1 KK i wymierzenie oskarżonemu kary w granicach dolnego ustawowego zagrożenia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności I. Na podstawie art. 22 3 ust. 1 ustawy z dnia 06 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1166) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego M. T. kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem sprawowanej z urzędu obrony oskarżonego w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 68). 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Przepisy art. 634 kpk i art. 624 § 1 kpk oraz względy słuszności przemawiały za zwolnieniem oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, przy jednoczesnym przejęciu wydatków tego postępowania na rachunek Skarbu Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 461/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VI Ka 111/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 kwietnia 2021 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Daniel Strzelecki (spr.) Sędziowie Andrzej Tekieli Andrzej Żuk Protokolant Jolanta Kopeć przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w J. M. R. po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2021r. sprawy M. G. ur. (...) we W. c. K., E. z domu S. o wyrok łączny z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 29 grudnia 2020 r. sygn. akt II K 191/20 I. uchyla zaskarżony wyrok wobec skazanej M. G. w części, tj. w zakresie rozstrzygnięć z pkt I i II części dyspozytywnej i w tej części postępowanie umarza, II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III. stwierdza, że koszty sądowe za I i II instancję w części dotyczącej umorzenia postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 111/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 29 grudnia 2020r. w sprawie sygn. akt II K 191/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Niewspółmiernie rażąco łagodny wymiar środka karnego orzeczonego w pkt. I części dyspozytywnej wyroku dot. skazań w pkt. I i II wskutek wymierzenia go w oparciu o zasadę prymatu absorpcji i wymierzenie go w wysokości 3 lat, co sprawia, że wymiar łącznego środka karnego jest nieadekwatny do stopnia szkodliwości przestępstw, których dopuściła się skazana, jej stopnia zawinienia, co spowodowało, że łączny środek karny pomija w całości fakt, że oskarżona popełniała dwa przestępstwa z art. 178a§1 k.k., za które łącznie orzeczono jej w sumie 6 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, a orzeczenie go w wysokości 3 lat eliminuje w całości orzeczenie tego środka wobec drugiego z czynów i tak zakreślona wysokość środka karnego nie znajduje żadnego uzasadnienia w postawie skazanej i pozbawiona jest walorów prewencji ogólnej i szczególnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Z uwagi na to, że z urzędu Sąd Okręgowy dostrzegł uchybienie, którym dotknięty był zaskarżony wyrok, a skutkowało ono koniecznością uchylenia tego orzeczenia i umorzenia postępowania w zakresie objętym zarzutem apelacyjnym, to rozpoznanie tego zarzutu stosownie do brzmienia art. 436 k.p.k. okazało się bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o środki karnym w zakresie zbiegających się wyroków opisanych w pkt. 1 i 2 części wstępnej wyroku i orzeczenie go przy zastosowaniu zasady kumulacji w wymiarze 6 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Jak już wyżej podniesiono rozpoznanie zarzutu apelacyjnego okazało się bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Sąd Rejonowy publikując zaskarżony wyrok niewłaściwie zaliczył na poczet orzeczonego w pkt. I jego części dyspozytywnej łącznego zakazu prowadzenia pojazdów wyłącznie okres wykonywania wobec skazanej M. G. zbiegających się jednostkowych zakazów orzeczonych wyrokami opisanymi w pkt. 1 i 2 części wstępnej wyroku łącznego. Pominął bowiem, że wyrokiem opisanym w pkt. 1 tej części wyroku łącznego, tj. w sprawie sygn. akt II K 1434/17, na poczet orzeczonego wobec skazanej na okres 3 lat środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 18 października 2017r. Skoro zatem okres zatrzymania skazanej tego dokumentu w sprawie jednostkowej, w której orzeczony terminowy środek karny został następnie połączony węzłem łącznego środka karnego, to powinien być zaliczony na poczet tego środka – D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021, teza 5 do art. 577; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2020r., I KZP 13/19, OSNKW 2020/6/19. Gdyby zatem Sąd meriti uwzględnił to, że na poczet orzeczonego w pkt. I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku łącznego środka karnego zaliczeniu podlegał okres zatrzymania M. G. prawa jazdy, który trwał nieprzerwanie od dnia 18 października 2017r., zaś z dniem uprawomocnienia się wyroku w sprawie sygn. akt II K 1434/17, tj. w dniu 24 lipca 2018r. środek ten, stosownie do brzmienia art. 42§2 k.k., zaczął obowiązywać, a więc również podlegał zaliczeniu na poczet tego zakazu, to dostrzegłby, że w dacie publikowania zaskarżonego wyroku, a więc w dniu 29 grudnia 2020r., środek karny orzeczony tymże wyrokiem jednostkowym został w całości wykonany. Skoro natomiast w dacie ogłaszania zaskarżonego wyroku łącznego ten jednostkowy środek karny został w całości wykonany, co wszakże nastąpiło z dniem 18 października 2020r., to zgodnie z art. 85§2 k.k. w zw. z art. 90§2 k.k. według ich brzmienia obowiązującego do dnia 23 czerwca 2020r., nie powinien stać się substratem łącznego środka karnego - uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2020r., op. cit. Z tych przyczyn zaskarżony wyrok łączny wobec M. G. w zakresie rozstrzygnięć z pkt. I i II części dyspozytywnej należało uchylić, a postępowanie o wydanie wyroku łącznego w tej części umorzyć. Zarzut niewłaściwego zaliczenia na poczet łącznego środka karnego orzeczonego w pkt. I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku łącznego nie został wprawdzie podniesiony w wywiedzionej apelacji. Niemniej jednak uchylenie zaskarżonego wyroku we wskazanej części i umorzenie w tym zakresie postępowania nie było dla skazanej niekorzystne. Wobec takiego postąpienia środek karny orzeczony wobec niej wyrokiem jednostkowym w sprawie sygn. akt II K 539/18 zostanie wykonany z dniem 12 lipca 2021r., a więc w tej samej dacie, w której wykonany zostałby łączny środek karny orzeczony w pkt. I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku łącznego. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Powody uwzględnienia okoliczności zostały omówione wyżej. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w zakresie pkt. III – VI części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W pkt. III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku Sąd I instancji trafnie połączył jednorodzajowe orzeczone wobec M. G. wyrokami jednostkowymi w sprawach o sygn. akt II K 1254/19 i II K 20/20 środki karne, zaś w kolejnym punkcie tej części wyroku dokonał trafnego zaliczenia okresów wykonywania tych środków karnych. W pkt. V części dyspozytywnej Sąd Rejonowy działając na podstawie art. 572 k.p.k., wobec braku podstaw do połączenia wymierzonych wyrokami jednostkowymi M. G. kary grzywien i ograniczenia wolności, poprawnie umorzył postępowanie w tym zakresie. Z kolei w pkt. VI części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zwolnił skazaną od zapłaty kosztów sądowych. Również to rozstrzygnięcie było trafne. Skazana nie posiadała bowiem żadnego podlegającego spieniężeniu majątku. Co więcej, nie uzyskiwała dochodów, które pozwoliłyby jej na poniesienie kosztów procesu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Powody uchylenia zaskarżonego wyroku łącznego w części i umorzenia w tym zakresie postępowania zostały omówione we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Wobec uchylenia zaskarżonego wyroku łącznego w części i umorzenia w tym zakresie postępowania, stwierdzono na podstawie art. 632 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., że koszty sądowe za I i II instancję w tej części ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS Andrzej Tekieli Daniel Strzelecki Andrzej Żuk 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wymiar łącznego środka karnego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 653/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st. sekr. sad. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Rafała Guza po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. sprawy B. M. oskarżonego z art. 286§1 kk w zw. z art. 64§1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 13 kwietnia 2022 r. sygn. akt II K 588/21 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. Z. kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję, przejmując wydatki tego postępowania na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 653/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. II K 588/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj.: a) art. 170 § 1 pkt 5 kpk w zw. art. 201 kpk i art. 202 § 1 kpk , wyrażająca się w oddaleniu wniosku o dopuszczenie dowodu z nowej lub uzupełniającej opinii sądowo-psychiatrycznej, pomimo, że biegli w trakcie badania nie posiadali informacji o tym, iż oskarżony ma kłopoty z pamięcią, a w związku z tym nie pamięta, aby takiego czynu się dopuścił, pomimo, iż oskarżony na rozprawie nie wskazywał, że takie problemy zdrowotne mogły mieć wpływ na jego sprawstwo. Biegli winni uzupełnić opinię poprzez odniesienie się do treści zeznań oskarżonego, czy posiadał on w dacie czynu problemy z pamięcią oraz czy mogło to mieć wpływ na jego poczytalność, a tym samym braku odpowiedzialności i sprawstwa oskarżonego; b) art. 410 kpk, poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wynikających z wyjaśnień oskarżonego, a właściwie informacji przekazanej na rozprawie głównej dotyczącej jego stanu zdrowia, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w konsekwencji oparcie ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut niezasadny. Prawidłowe ustalenie co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego ma istotne znaczenie z punktu widzenia orzekania w przedmiocie jego odpowiedzialności karnej. Obowiązkiem Sądu ferującego wyrok zarówno w I, jak i II instancji, jest zatem troska o to, aby ustalenia co do tej okoliczności nie budziły wątpliwości. W sprawie niniejszej w dniu 15 marca 2022 r. przeprowadzono badanie oskarżonego w następstwie którego wydano opinię dotyczącą jego stanu psychicznego (k. 245-247v). Obrońca domagał się przeprowadzenia kolejnej opinii biegłych jedynie z uwagi na deklaracje oskarżonego o kłopotach z pamięcią, które zostały zgłoszone dopiero na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2022 r. (k. 260). Warto zwrócić uwagę, iż uprzednio ani nie zaobserwowano, ani B. M. nie zgłaszał problemów z zakresu zaburzeń pamięci, ani kłopotów z odtwarzaniem faktów (k. 246v). Niewątpliwie biegli badali czy u oskarżonego istnieją zaburzenia pamięci i kwestia ta podlegała ich ocenie. W ocenie Sądu Okręgowego, realne problemy zdrowotne odróżnić należy od deklaracji, sprowadzających się do prostego zaprzeczenia odnośnie sprawstwa, które leżą w graniach uprawnień procesowych i prawa do obrony. Przeprowadzenie kolejnego dowodu w postaci opinii psychiatrycznej nie jest możliwe wyłącznie na podstawie domysłów, domniemań, czy abstrakcyjnego przekonania stron procesowych o hipotetycznej możliwości wystąpienia po stronie oskarżonego i jego obrońcy przekonania, że kolejna opinia oparta na jednostkowym badaniu wniesie coś nowego do sprawy, co w oczywisty sposób zmierzać może do przedłużenia postępowania. Praktyka dopuszczania dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów „na wszelki wypadek"” z przyczyn zasadniczych, jako sprzeczna z fundamentalnymi regułami praworządności, wymaga zdecydowanego potępienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24.06.2020 r., sygn. IV KK 176/20, LEX nr 3213295). Owe wątpliwości, jak wskazuje się w judykaturze, powinny zostać chociaż uprawdopodobnione, co oznacza, że muszą mieć podstawę w konkretnych okolicznościach sprawy, wynikać z tych okoliczności w sposób obiektywny. Nie mogą natomiast stanowić one jedynie subiektywnego przekonania oskarżonego lub jego obrońcy, ale muszą zostać powzięte przez organ procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 26.04.2021 r., sygn. II KK 127/21, LEX nr 3232211). Procedując w tej konkretnej sprawie, Sąd I instancji nadał właściwą rangę i znaczenie temu, że oskarżony albo odmawiał składania wyjaśnień (k. 113), albo w prosty sposób zasłaniał się brakiem pamięci (k. 260). Obrońca w żaden sposób nie podważył prawidłowości pierwszoinstancyjnych ustaleń opartych na opinii biegłych psychiatrów, nie wykazał również aby opinia ta obarczona była uchybieniami, o których stanowi art. 201 kpk. Deklaracja o problemach z pamięcią oskarżonego nie została poparta żadną rzeczową argumentacją, wskazaniem na cokolwiek co mogło ją uwiarygodnić, jakiekolwiek atypowe zachowania oskarżonego, coś odstającego od normy. U oskarżonego biegli psychiatrzy A. N., J. G. oraz psycholog M. W. rozpoznali uzależnienie od wielu substancji psychoaktywnych i uzależnienie od hazardu (k. 247). Wskazali jednocześnie, że nie są to zaburzenia o charakterze choroby psychicznej i nie skutkują ograniczeniem lub zniesieniem poczytalności w przypadku popełnienia zarzucanego czynu. Brak było przesłanek mogących wskazywać na istnienie psychozy, czy też innych zaburzeń psychicznych, upicia patologicznego. Oskarżony jest osobą doświadczoną życiowo, doskonale zna działanie alkoholu i substancji, które spożywał, jak też zdążył się już osobiście przekonać, że ich nadużywanie może go wpędzić w kłopoty, także z prawem. Tym samym nie sposób uznać, że problem alkoholowy oskarżonego, powiązany z nadużywaniem substancji psychoaktywnych i uzależnienie od hazardu, to coś, co było poza kontrolą samego oskarżonego, czemu nie mógł on skutecznie przeciwdziałać i tym samym - coś, co wymaga uwzględnienia przy ferowaniu kary na korzyść sprawcy. Ferując wyrok, Sąd nie może premiować uzależnień, które z kwestią braku poczytalności nie mają nic wspólnego. Wyżej wskazane uzależnienia, które wespół nie wyłączają poczytalności sprawcy, nie mogą stanowić dla podsądnego tarczy ochronnej, której mógłby on instrumentalnie używać dla minimalizowania swojej odpowiedzialności karnej za kolejne popełniane przez siebie oszustwa. Wszakże w sprawie niniejszej do czynienia mamy z oskarżonym, który w oszustwach się specjalizuje, a dane o karalności B. M. zawierają skazania wyłącznie za przestępstwa z art. 286 § 1 kk. Wniosek 1. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej lub nowej opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącej oskarżonego, w której biegły po zbadaniu oskarżonego i rozmowie z nim odpowie na pytanie czy oskarżony ma kłopoty z pamięcią, czy w dacie czynu takie kłopoty mógł mieć oraz czy takie schorzenie psychiczne mogło mieć wpływ na jego poczytalność; 2. o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego B. M. od zarzucanego aktem oskarżenia czynu; ewentualnie 3. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd Okręgowy postanowił na podstawie art. 201 kpk w zw. z art. 458 kpk nie uwzględnić wniosku obrońcy oskarżonego o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej lub nowej opinii sądowo-psychiatrycznej, uznając, że opinia jest jasna i pełna, a analiza jej treści wskazuje, że w badaniu psychologicznym opiniowany nie zgłaszał problemów z zakresu zaburzeń pamięci i nie miał kłopotów z odtwarzaniem faktów oraz umieszczeniem ich w siatce czasu (k. 246v), co było przedmiotem oceny przez biegłych. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wszystkich wniosków. Lp. Zarzut 2. Błąd w ustaleniach faktycznych , przyjęty za podstawę orzeczenia i polegający na przyjęciu, że oskarżony B. M. popełnił zarzucany mu czyn, podczas gdy brak jest wystraczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego skazania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Kolejny zarzut bezzasadny. Sprowadzał się do negowania sprawstwa oskarżonego i twierdzeniu o braku dowodów winy. Te jednak zostały wskazane przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w rubryce 2.1 (k. 269v-270), zaś skarżący w żaden sposób się do nich nie odniósł w uzasadnieniu apelacji, w którym było brak odrębnej jednostki redakcyjnej popierającej ów zarzut. Trudno odpowiedzieć zatem w sposób abstrakcyjny, nie znając zastrzeżeń obrony. Samo podniesienie zarzutu bez doprecyzowania go w czym dokładnie skarżący upatruje zgłoszonego uchybienia, uznano za niewystarczające i niemogące przynieść oczekiwanego rezultatu. Podniesienie zarzutu opisanego w art. 438 pkt 3 kpk w zasadzie zastrzeżone jest do takich przypadków, kiedy materiał dowodowy został poprawnie skompletowany i oceniony, a pomimo tego poczynione ustalenia faktyczne nie odpowiadają wnioskom wynikającym z tychże dowodów (por, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9.09.2021 r., sygn. V KK 341/20, OSNK 2021, nr 10, poz. 40, LEX). Wniosek 1. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej lub nowej opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącej oskarżonego, w której biegły po zbadaniu oskarżonego i rozmowie z nim odpowie na pytanie czy oskarżony ma kłopoty z pamięcią, czy w dacie czynu takie kłopoty mógł mieć oraz czy takie schorzenie psychiczne mogło mieć wpływ na jego poczytalność; 4. o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego B. M. od zarzucanego aktem oskarżenia czynu; ewentualnie 5. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Lp. Zarzut 3. Rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary 1 roku pozbawienia wolności, poprzez nieuwzględnienie w należytym stopniu określonych okoliczności, pomimo uznania wypadku mniejszej wagi, w postaci niskiej wartości szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu i przez to orzeczenie kary rażąco niewspółmiernie surowej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Odwoławczy nie stwierdził rażącej surowości kary jednego roku pozbawienia wolności wymierzonej B. M. w I instancji, bo w tym kierunku skierowane były uwagi skarżącego. Ustawodawca, chroniąc swobodę orzekania, nie pozwala Sądowi Odwoławczemu na ingerencję w wymiar kary orzeczonej przez Sąd I instancji w każdym przypadku, gdy w jego ocenie orzeczona kara mogłaby być surowsza lub łagodniejsza. Ingerencja taka jest dopuszczalna tylko wówczas, jeżeli stwierdzona łagodność lub surowość razi swą niewspółmiernością. W ocenie Sądu Okręgowego, kara wymierzona oskarżonemu B. M. jest surowa, aczkolwiek nie „rażąco surowa”, co dopiero czyniłoby zasadnym dokonanie w zaskarżonym wyroku zmian reformatoryjnych poprzez złagodzenie tejże kary. Niska wartość poniesionej przez pokrzywdzonego szkody (1000 zł) nie jest nawet wyznacznikiem i okolicznością wystarczającą, aby czyn zakwalifikować jako wypadek mniejszej wagi z art. 286 § 3 kk, a zatem obrońca zdecydowanie ją przeceniał. Sąd wziął pod uwagę okoliczności podmiotowe i przedmiotowe dotycząc znamion czynu decydując się na przyjęcie wypadku mniejszej wagi. Przyjęcie wypadku mniejszej wagi nie mogło decydować o wymierzeniu niskiej, zbliżonej do ustawowego progu kary pozbawienia wolności czy też kary o charakterze wolnościowym. Oskarżony jest sprawcą niepoprawnym, działał w warunkach recydywy, decyduje się po raz kolejny wejść w konflikt z prawem, znając kwalifikację zarzutu z aktu oskarżenia, jaki może mu zostać postawiony i jego możliwe konsekwencje. Obrońca wskazując, że Sąd Rejonowy nie nadał właściwego znaczenia okolicznościom łagodzącym, jednocześnie nie wskazał którym dokładnie. W przekonaniu Sądu ad quem, Sąd ad quo wszystkim przesłankom rzutującym na rozstrzygnięcie o karze nadal właściwe znaczenie, wystrzegając się postawienia którejkolwiek ze stron procesu i jej postulatów w tym względzie, czy to obrony, czy też oskarżyciela, na pozycji uprzywilejowanej. Decydujące były tutaj okoliczności sprawy i cele prewencji indywidualnej, albowiem jedynie najsurowsza kara w postaci pozbawienia wolności, przy dotychczasowej karalności oskarżonego, zresztą wyłącznie za przestępstwa oszustwa, mogła zapaść. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary o charakterze wolnościowym, ewentualnie obniżenia wymiaru kary orzeczonej wyrokiem; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 13 kwietnia 2022 roku sygn. akt II K 588/21 utrzymano w mocy w całości, zarówno co do winy, jak i co do kary. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tj. z dnia 29 lipca 2019 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 1513) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. Z. kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj. z dnia 30 listopada 2018 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 18). III. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983 r. z późń. zm.), Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od opłaty i wydatków postępowania odwoławczego stwierdzając, że wydatki tego postępowania winien ponieść Skarb Państwa. Za rozstrzygnięciem tej treści przemawiała sytuacja materialna oskarżonego, wprowadzenie mu do wykonania kary zastępczej pozbawienia wolności i brak majątku. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana